Çikolatalı pasta

tablet bilgisayarlar ve öneriler

2012-01-27T21:34:00.002+02:00

Bu yazıyı yazıp yazmamakta uzun süre tereddüt ettim aslında. Zira teknoloji bağımlılığının, cep telefonu, tablet bilgisayar ve türevlerinin çocukların ve gençlerin sosyal ve fiziksel gelişimi üzerinde olumsuz etkileri aşikar. Örneğin şurada bahsedilen bir çalışmaya göre Facebook, YouTube, SMS ve TV arasında mekik dokuyan ergenlik çağındaki kızların etraflarıyla sosyal bağlar kurmakta sorun yaşadıkları ortaya çıkmış. Benzer sonuçlar muhtemelen erkek çocukları için de geçerli olmakla birlikte yazı, erkek çocukların sosyal gelişimini takip etmek daha uzun bir süre gerektirdiği için ellerinde veri olmadığından bahsetmiş.

Şu yazıda alıntılanan başka çalışmalara göre çok fazla bilgisayar kullanımı çocukların beyinlerindeki belli bölgelerin güçlenmesini sağlarken, bazı bölgelerin gelişecebileceği kadar gelişmesine, diğer bir deyişle potanesiyeline erişmesine, izin vermiyormuş. Yedi yaşına kadar algıda seçicilik yetisini geliştirmekte olan çocukların, bilgisayarlar aracılığıyla çok fazla uyarana maruz kaldıklarında tepki vermeleri gereken bir uyarana tepki vermemek ya da normal şartlar altında tepki vermemeleri gereken uyaranlara aşırı tepkiler vermek gibi doğal olmayan davranışlar geliştirmelerine, daha da ötesi tek bir aktivite üzerinde yoğunlaşmada zorlanmalarına neden oluyormuş.

New York Times’da okuduğum ilginç bir makaleye göre de dijital cihazlar aracılığıyla beyine yüklenen bilgiler, beynin ihtiyacı olan dinlenme zamanından çalıyor. Oysa makalede de denildiği gibi “... insanlar beyinlerini dijital verilerle meşgul ettikleri zaman, bilgiyi daha iyi öğrenmelerine, hatırlamalarına ve yeni fikirler üretmelerine olanak sağlayan o dinlenme (downtime) süresinden mahrum kalmış oluyorlar.” Makalenin Türkçe özetini şu sayfanın alt kısmında bulabilirsiniz

Özellikle cep telefonu ve tablet bilgisayar gibi mobil cihazların etrafa yaydıkları radyasyonla verdikleri zararlardan bahsetmeyeceğim bile.

Öte yandan, özel olarak geliştirilmiş bazı tablet bilgisayar uygulamalarının özel eğitime ihtiyacı olan ve görme engelli çocukların öğrenmesine katkısı büyük. Bu bilgisayarların geniş dokunmatik ekranı özellikle ince motor becerileri güçlüğü çeken çocuklar için ideal. Şu sayfada ve şu sayfada ayrıntılı uygulama listeleri bulabilirsiniz. Şu blogda da Yeni Zelanda’daki bir özel eğitim kurumunun bir takım iPad uygulamalarını öğrencileriyle nasıl kullandıklarına dair öneriler bulabilirsiniz.

Bunun yanında, doğru şekilde geliştirilmiş ses, resim, animasyon ve metinleri birleştiren, üstelik çocukların ekrandaki nesneleri oynatmalarına, seslerini kaydetmelerine olanak tanıyan, verdikleri tepkilere cevap veren tablet bilgisayar uygulamaları yabancı dil eğitiminde de bulunmaz bir fırsat. Ben kendi özelime baktığımda bu tür uygulamaların Neva’nın İngilizce öğrenmesine katkısının büyük olduğunu görebiliyorum. Neva’nın devam etmekte olduğu kreşte hiç İngilizce eğitimi yok. Bu da ilkokula gidene dek Neva, ancak bizim kendi çabalarımızla bir miktar yabancı dil öğrenebilecek anlamına geliyor. Youtube’dan indirdiğimiz kısa İngilizce çizgi filmler, şarkılar; çok nadiren yurtdışına gittiğimizde aldığımız ya da arkadaşlarımızın getirdiği İngilizce kitaplar bu süreçte bize çok yardımcı oluyor elbette. Ancak, herkesin bu tür kitaplara erişimi olmayabilir ya da erişimi bizimki gibi oldukça sınırlı olabilir. Oysa tablet bilgisayarlar aracılığıyla, internet bağlantısının olduğu herhangi bir yerden, pekçok yetişkin ve çocuk kitabına anında ve oldukça cüz’i rakamlar ödeyerek erişebiliyorsunuz. Dahası bu kitapları orijinal dilinde ve bu dili anadili olarak konuşan birinden dinleyebiliyor, ve hatta akabinde kendiniz seslendirebiliyorsunuz. Örneğin, bir Dr. Seuss hayranı olarak ben Oceanhouse Media tarafından çıkarılan Dr. Seuss kitaplarına bayılıyorum.

Cats in the Hat (Oceanhouse Media)

Bu tür orijinal kitapları Türkiye’deki kitapçılardan Neva’ya satın almam biraz zor, herşeyden önce oldukça maliyetli. Ancak çok daha uygun fiyatlara bunları tablet bilgisayara indirmek mümkün. Kimi zaman hikayeyi ben kendim okuyorum Neva’ya, kimi zaman orijinal seslendirmeyi dinliyoruz. Bu sırada da ekrandaki resimde bulunan nesnelerin üzerine basarak o nesnelerin İngilizce isimlerini duyarak öğreniyoruz birlikte. Elbette bu elektronik kitapların, anne-kız dipdibe oturup, birkaçını kucağımıza doldurup, sırasıyla, kokularını içimize çeke çeke, büyük bir keyifle sayfalarını çevire çevire okuduğumuz kitapların yerini doldurmasını beklemiyoruz, ikisini farklı kategorilerde değerlendiriyoruz.

Evimizdeki tablet bilgisayara yüklediğimiz bazı kelime oyunları da Neva’nın İngilizce kelime öğrenmesinde, belli başlı bazı komutları anlamasında ve verilen cevapları değelendirmesinde çok faydalı oluyor. Bu şekilde pekçok hayvanın, şeklin, rengin, yiyeceğin adını öğrendiğini söyleyebilirim rahatlıkla, hem de doğru telaffuzla. Bu konuda Lingu Pingu ya da My Very First App gibi uygulamaları, kelimeleri çocuklara belli bir bağlam içinde ve oyun gibi öğrettiği için çok başarılı buluyorum. Öte yandan iTot Toddler Flashcards türü kelime kartları da kaliteli görüntüsü, başarılı seslendirmesiyle çocukların kelime öğrenmesini kolaylaştırıyor.

LinguPingu

My Very First App

iTot kelime kartları

Toddler Teasers tarzı serilerde ise çocuklar ekranda görünen birden çok nesne içinden ismini duyduklarını seçiyor ve geri dönüt alıyorlar. Örneğin ekranda bir üçgen, kare ve yıldız şekli varken fondaki ses çocuktan yıldızı dokunarak seçmesini istiyor. Çocuk doğru şekli seçtiğinde alkış sesi ya da tebrik sözcükleriyle geri dönüt veriyor. Bu geri dönütün pegagojik değeri sorgulanabilir elbette. Ancak Neva'nın bu yöntemle pek çok komut cümlesini ("Touch the square" gibi) öğrendiğini, duyduğu İngilizce sesleri algılayıp sözcüklerle resimleri eşleştirebildiğini ve kendisine verilen geri dönütü doğru değerlendirebildiğini gözlemliyorum. Üstelik bunları yaparken çok da eğleniyor.

Toddler Teasers serisi: Shapes

Şarkılar ve tekerlemeler çocukların yabancı dil öğrenmesinde çok etkili olan yöntemlerdir. Birçok dilde çok eğlenceli çocuk şarkılarının seslendirildiği uygulamalar bulmak mümkün. İşin daha da güzeli bu hikaye kitaplarını, kelime kartlarını ve şarkıları aynı anda birden çok dilde dinlemek mümkün. Örneğin, hani İngilizce’de çok meşhur Wheels on the Bus şarkısı vardır ya, işte onun çok güzel bir uygulamasını yapmışlar, şarkıyı İngilizce, İtalyanca, İspanyolca, Almanca gibi çeşitli dillerde dinleyebiliyor, ya da sadece fonda müziği çalarken siz kendiniz söyleyip sesinizi kaydedebiliyorsunuz.

Wheels on the Bus HD

Herneyse, bu postta benim asıl niyetim bizim evdeki tablet cihazda kayıtlı bulunan ve özellikle okulöncesi yaştaki çocuklar için faydalı olduğunu düşündüğüm bazı uygulamaları sizlerle paylaşmaktı. Ama şunu belirtmeden geçmek istemiyorum. Tablet bilgisayarlar çocukların öğrenmesinde önemli bir potansiyele sahip olmakla birlikte, devrim yaratıcı nitelikte cihazlar değiller. Faydaları ve zararlı doğru şekilde tartılmalı ve faydalı oldukları alanlarda kontrollü kullanımları teşvik edilmeli.

Eğer evinizde bir tablet bilgisayar varsa veya edinmeyi düşünüyorsanız çocuğunuza kullandırmadan önce bazı noktalara dikkat edin lütfen:

• Cihazı çocuğunuza verdiğinizde mutlaka “uçak modu”na alarak çocuğunuzun 3G ve kablosuz internet bağlantısının neden olduğu zararlı etkilere maruz kalmasını engelleyin (üstelik bu uygulama, çocuğunuzun 300-500 dolarlık bir uygulama-içi satın almayı gerçekleştirme ihtimalini de ortadan kaldıracaktır, örnekleri yakın çevremde görülmüştür).

• Cihaza yükleyeceğiniz uygulamaların pedagojik yöntemler gözetilerek geliştirilmiş, çocuğunuzun yaş ve bilişsel gelişimine uygun uygulamalar olduğundan emin olun. Çok fazla uyaranın aynı anda sunulduğu, gürültülü, gereğinden hızlı ilerleyen, uygunsuz bir dile ve görsellere sahip, reklam içeren uygulamaların yarardan çok zararı olacaktır.

• Mümkün mertebe cihazınıza oyun yüklemeyin. Anlamsız oyunlara bir kez sardırırsanız, çok kısa sürede çocuğunuz tablet bilgisayarı bir eğlenerek öğrenme aracı değil de oyun aracı olarak algılar ve bu durumun geri dönüşü çok zor olur.

• Sürekli aynı türde uygulamalar yerine çocuğun farklı duyu organlarını kullanabileceği, beynin değişik bölgelerine hitap eden, çeşitlilik arz eden uygulamar yükleyin. Örneğin hikaye kitaplarına ek olarak, şarkılara ritim tutabileceği, bir tiyatro oyununu sahneye koyabileceği, tekelermeler öğrenebileceği farklı farklı uygulamalara yönlendirin.

RhythmBook, kayıtlı şarkılara ekrandaki müzik aletleriyle eşlik edilmesini sağlıyor.

PuppetPals çocukların seçtikleri kararkterlerle bir tiyatro oyunu sahnemelerine yardımcı oluyor.

• Cihazı emzik niyetine kullanmayın. Her canı sıkıldığındığında ya da siz kendinize zaman ayırmak istediğinizde eline tutuşturmayın. Belli prensipler çerçevesinde, belli zaman aralıklarında kullanmasına izin verin. Çocuğunuzun tablet bilgisayar bağımlısı olması an meselesi olabilir ve sonradan çok pişman olabilirsiniz.

Kuzeniyle birlikte önce tablet bilgisayarla oynayan, sonra da boya yapan Neva

• Çocuğunuzun en önemli rol modeli olduğunuzu unutmayın ve bu tür cihazları siz de belli bir sorumluluk çervevesinde kullanın. Çocuğunuz bu aletleri elinizden düşürmediğinizi görürse, bunun normal olduğunu düşünecektir. Çocuğunuzun sizi kağıda basılı kitaplar, dergiler okurken; elişi yaparken; bulmaca çözerken, balık tutarken, yemek yaparken vs görmesine olanak tanıyın.

• Bu cihazlarla yapılan aktivitelerin çocuğunuzla birlikte kağıda basılı kitapları okumanın, boya yapmanın, parka gitmenin, sokak hayvanlarını beslemenin, kartopu oynamanın, yemek yapmanın, oyuncaklarıyla oynamanın vs. yerine geçmesine izin vermeyin. Alternatifleri çekici hale getirerek bilgisayar bağımlılığının önüne geçin.

Parmak boyası yapan, kitap okuyan, arkadaşıyla kurabiye şekillendiren, resim yapan Neva

Arkadaşlarıyla bahçede oynayan, kedi ve kuşları besleyen Neva

• Bu cihazların üretim aşamasında çevre üzerindeki olumsuz etkilerini gözönünde bulundurarak gerçekten kullanmayacaksanız, ihtiyacınız yoksa; sadece çok popülerler ve herkeste var diye düşünerek bu cihazdan edinerek üretimi gereksiz yere arttırmayın.

Tüm bunları söyledikten sonra şimdi sizlerle bizim evdeki cihazda kayıtlı bulunan ve benim memnun kaldığım uygulamaları sizlerle paylaşmak istiyorum. Bunların hemen hepsi IOS sistemde mevcutken bazıları Android sistemde de mevcut.

İngilizce (bazıları çokdilli) kelime öğretmeye yönelik uygulamalar:

• iTot Apps: Toddler Flashcards ($1.99)
• iTot Apps: Toddler Alphabet ($0.99)
• iTot Apss: Toddler Counting ($0.99)
• iTot Apps: Toddler Animals Game ($0.99)
• iTot Apps: Toddler Question Game ($1.99)
• LinguPingu Lite (ücretsiz)
• LinguPingu ($1.99)
• Laugh & Learn: Animal Sounds (ücretsiz)
• Laugh & Learn: Shapes & Colors (ücretsiz)
• Laugh & Learn: Where’s Puppy’s Nose? (ücretsiz)
• Laugh & Learn: Let’s Count Animals (ücretsiz)
• My Very First App ($1.99)
• Toddler Teasers: shapes (ücretsiz)
• Toddler Teasers: Quizzing Toddler ($1.99)
• Toddler Teasers: Numbers ($0.99)
• Toddler Teasers: Colors ($0.99)
• Find & Learn (ücretsiz)
• Find & Read (ücretsiz)
• First Words Toddler Touch and Say (ücretsiz)
• Peekaboo: Ladybird Baby Touch (ücretsiz)
• iWrite Words Lite (ücretsiz)
• iWrite Words (Handwriting ($2.99)

Hikaye Kitapları:
• Bir Kar Masalı (ücretsiz)
• Elephant’s Bath (ücretsiz)
• Filin Banyosu (ücretsiz)
• Yavru Ahtapot Olmak Çok Zor ($1.99)
• Kırmızı Elma ($1.99)
• Baloncu Dede ($1.99)
• Oceanhouse Media tarafından çıkan hikaye kitapları (Dr. Seuss kitapları, Elmer and Rose, Ellison the Elephant vs) (ücretli)
• Kiwa Media tarafından çıkan hikaye kitapları (ücretli)
• Bubble and Pebble (ücretsiz)
• A Story B4 Bed (ücretsiz)

Müzik:
• Learn by Playing: My Little Piano (ücretsiz)
• RhythmBook (ücretsiz)
• Wheels on the Bus HD ($1.99)
• Kidsongs Fiesta HD Free (ücretsiz)
• Kids Song – 207 most popular kids song (ücretsiz)
• TapTuneFree (ücretsiz)

Yapboz:
• Mousefish (ücretsiz)
• Tozzle Lite (ücretsiz)
• Tozzle ($1.99)
• Animated Puzzle (ücretsiz)
• PumiLumi (ücretsiz)
• Wood Puzzle HD Lite (ücretsiz)
• Wood Puzlle First Years HD Lite (ücretsiz)
• Wood Puzzle Christmas HD Lite (ücretsiz)
• EmmaZoo (ücretsiz)
• Tom and Lea’s Adventures (ücretsiz)

Boyama:
• Hello Color Pencil (ücretsiz)
• Hello Chalk (ücretsiz)
• Hello Crayons (ücretsiz)
• Painting4Fun (ücretsiz)

İnteraktif:
• Toodler’s Seek & Find: My Animals (ücretsiz)
• Toodler’s Seek & Find: My Little Town ($1.99)
• My PlayHome Lite (ücretsiz)
• My PlayHome ($2.99)

• Doll House (shaon lab) (ücretsiz)

19 Ocak

2012-01-19T10:52:00.000+02:00

Tam 5 yıldır bu fotoğraf duruyor karşımızda. Tam 5 yıldır sırtından vurulup yere düşmüş o koca bedene ve ayakkabısının altındaki deliğe bakıp bakıp zorlukla yutkunuyoruz.

Ne demişti Rakel Dink cenazesinde:

“Sevdiklerinden ayrıldın, çocuklarından, torunlarından ayrıldın, burada seni uğurlayanlardan ayrıldın. Kucağımdan ayrıldın. Ülkenden ayrılmadın.”

Ne çok şey anlatıyor bu sözler. Evet, bu ülke, Hrant Dink’in de ülkesi, Hrant’ın ve tüm ömrünü bu topraklarda geçirmiş ailesinin. O herşeye rağmen ülkesini terk etmek istemezken, bu ülkeyi sadece kendi ve kendi gibilerin zannedenler bu topraklarda yaşamayı çok gördüler ona. Devlet her daim arkalarında... Bir güvercin tedirginliğinde yaşamayı reva gördüler onbinlerce vatandaşa... Oysa ne diyordu Hrant:

"Evet, biz Ermenilerin bu topraklarda gözümüz var. Var, çünkü kökümüz burada. Ama merak etmeyin. Bu toprakları alıp gitmek için değil. Bu toprakların gelip dibine gömülmek için..."

Ve her izleyişimde içimi ısıtan bir konuşması Hrant’ın... su çatlağını buldu.

Bugün yine, son beş senedir olduğu gibi, saat 15:00 de Agos Gazetesi'nin önünde olacağız.

uyuyamayan küçük panda

2012-01-13T15:19:00.001+02:00

Bir türlü uyuyamayan küçük ve sevimli panda yavrusuna babası gözlerini kapamasını ve hayali koyunları saymasını tavsiye eder. Ve hikaye böyle başlar...

İngilizce sayıları, hayvan isimlerini, aile bireylerini öğretmek için ideal bir çizgi film. İyi seyirler :)

lost & found

2012-01-11T16:20:00.001+02:00

Lost and Found, İrlanda’lı yazar ve çizer Oliver Jeffers’ın 2005 yılında yazdığı, insanın kalbini ısıtan bir çocuk kitabı. Hikaye, bir gün kapısının önünde üzgün bakışlı bir penguen bulan ve o günden sonra nereye gitse kendisini takip eden penguenin evini bulmasına yardımcı olan küçük bir çocuğu anlatıyor. Bu arayışta birlikte bir sandalla taaa Güney Kutbu’na seyahat eden çocuk ile penguen arasında gelişen dostluk hikayesi çok sevimli, bir o kadar da keyifli ve dokunaklı.

Biz de bu kitapla sevgili arkadaşımız Rahşan’ın hediye etmesi sonucu tanıştık, çok da sevdik. Kitabı Neva’ya okurken herbir sayfayı önce İngilizce, sonra Türkçe okuyorum. Dili son derece sade; hikaye kısa ve basit cümlelerle anlatılıyor. Bu nedenle Türkçe’ye çevirmesi oldukça kolay. Örneğin, Oliver Jeffers’ın bir başka kitabı Up and Down biraz daha karmaşık cümlelerden oluştuğu için o kitabı Neva’ya İngilizce ve Türkçe okurken biraz zorlanıyorum. Lost and Found’un yumuşak renklerden oluşan suluboya resimleri de kitabı daha da cazip hale getiriyor.

Neyse, işin güzel tarafı 2009 yılında Studio AKA, Oliver Jeffers’ın kitabından esinlenerek 25 dakikalık bir animasyon filmi hazırlamış. Bu film, aralarında BAFTA ödülünün de bulunduğu toplam 61 tane ödül kazanmış. Ödüllerin listesini görmeniz için şuraya bir tıklamanız yeterli: LOST AND FOUND Awards

İşte, ben de size bu 25 dakikalık animasyonu YouTube’da buldum. Filmi buraya tıklayarak ya da aşağıdaki ekrandan izleyebilirsiniz. Hızlı sahnelerin, bol uyaranın olmadığı, daha çok resimli bir çocuk kitabı tadında bir film olduğu için 2 yaşından itibaren çocuklarınıza rahatlıkla izletebilirsiniz. Filmde kullanılan İngilizce kitaptakinden daha komplike elbette ama görseller çocukların hikayeyi rahatlıkla takip edebilmesini sağlıyor.

İyi izlemeler, bol keyifler : -)

eğitim-sen'den edebiyat katalogları

2011-11-29T13:44:00.002+02:00

Tam da İstanbul'daki TÜYAP Kitap Fuarı'nın yeni bittiği, sanal kitap fuarlarının kendisine ve çocuklarına kitap almak için hevesli anne-babaların kanını kaynattığı şu günlerde posta kutuma gelen Eğitim-Sen'in edebiyat kataloğunu sizinle de paylaşmak istedim. Bana gelen emaili aynen kopyalıyorum.

Eğitim Sen’in Okulöncesi, İlköğretim, Gençlik ve Genel Edebiyat Katalogları Projesini Duydunuz mu?

http://www.egitimsenistanbul7.org/media_index.php (Kataloglar sağ altta yer alıyor)

2008 yılında. Eğitim Sen’de...

Anne, baba ve öğretmenlerin, hatta kitabevi ve kütüphane görevlilerinin kitap seçimi ve önermelerini kolaylaştırmak,

Çocukları, gençleri ve yetişkinleri nitelikli kitaplarla buluşturmak,

Onların kitap sevgisi ve okuma alışkanlığı edinmelerini sağlamak amacıyla projeler yapılmasına, kataloglar hazırlamasına karar verildi.

Kataloglar Nasıl Hazırlandı?

İstanbul ve Gebze’de düzenli kitap okuyan yaklaşık 400 öğretmene ulaştık. Altı ay boyunca tek tek yayınevlerine uğradık.Binlerce kitabımız oldu. Topladığımız piyasadaki kitaplar içinden “çöp kitap” denilen ve tüketim nesnesi olarak bakılan kitapları ayıklamak gerekiyordu. Böylece, çocuğu okumadan soğutan niteliksiz kitaplara zaman harcanmasının önüne geçilecekti.Aralıksız okumaya başladık. Bu alandaki akademisyenlerle değerlendirme ölçütleri hazırladık. Ölçütlerimizi her kitaba ayrıntılarıyla uyguladık. 4 yıldır neredeyse gece gündüz çalıştık.

Kataloglar

Dört yıl süren çalışmaların sonunda üç katalog ortaya çıkmıştır:

1. 2-6 yaş aralığı için Okulöncesi Çocuk Edebiyatı Kitap Kataloğu 370 kitap,

2. 7-14 yaş aralığı için İlköğretim Çocuk Edebiyatı Kitap Kataloğu 673 kitap,

3. 15 yaş ve üzeri için Gençlik Edebiyatı ve Genel Edebiyat Kitap Kataloğu 488 kitap olmak üzere kataloglarda yer alan toplam kitap sayısı 1531’dir.

Türler

Kataloglarda şiir, mitoloji, masal, öykü, roman, fantastik, bilimkurgu, polisiye, ve tiyatro türlerindeki kitaplara yer verilmiştir.

Kataloglarda Yer Alan Kitaplar Nasıl Kitaplar?

Öğüt verici, yönlendirici olmayan, cinsiyetçilik, ırkçılık, milliyetçilik, ümmetçilik yapmayan kitaplar…

Sorunlara çok yönlü ve eleştirel bakılınca iyiye ve güzele varılabileceğini düşündüren kitaplar…

Körü körüne inanmanın, önyargılara saplanıp kalmanın yanlışlığını hissettiren kitaplar…

Korku ve endişe yaratan, şiddet ve saldırganlık içeren tavır ve davranışları olumlamayan kitaplar…

Farklı düşünceleri, farklı kültürleri bir tehdit olarak değil, renklilik ve zenginlik olarak gören kitaplar…

Barış, dostluk, kardeşlik, eşitlik, özgürlük ve adalet dolu güzel bir dünyanın kurulabileceğini anlatan kitaplar…

Yardımlaşma, dayanışma, paylaşma, hoşgörü, özveri ve empati gibi insanlık değerlerinin ne denli önemli olduğunu düşündüren kitaplar…

Anlama, anlam oluşturma ve anlatım becerilerini geliştiren kitaplar…

Duygu, düşünce, dil ve kişilikleri geliştiren kitaplar…

Duyarlıkları oluşturan her türlü konuya incelik ve derinlik kazandıran kitaplar…

Kendimizi, yaşamı tanımaya yardım eden, yaşama gücü ve yaşama sevinci veren kitaplar…

Merakı kamçılayan, yeni deneyimlere ve yolculuklara davetiye çıkaran, başarma isteği uyandıran kitaplar

el emeği göz nuru: filin banyosu/elephant's bath

2011-11-26T13:52:00.004+02:00

Helllööğğğğ sevgili fil, hoşgeldin, sefalar getirdin!! Şükür kavuştuk :-))

Filin Banyosu/Elephant’s Bath bir babanın kızına bırakabileceği en samimi, en içten, en değerli hediyelerden bir tanesi.
Filin Banyosu/Elephant’s Bath bir dostun bir başka dosta zor gününde uzatabileceği elin en güzel örneği.
Filin Banyosu/Elephant’s Bath bizim minnakların ister Türkçe, ister İngilizce dinleyip/okuyabilecekleri, çizimlerin tadına varabilecekleri, dolmacık parmaklarıyla her bir sayfada türlü türlü interaktif objelerin peşinde koşturabilecekleri nefis bir uygulama.

“Alasdair Turner’ın kızı Zara için yazdığı bir ‘uykudan önce’ masalı” diyor tanıtımında. Dokunaklı bir hikayesi var masalın. Bir baba artık kızının yanında olamayacağı zamanlar için yazmış bu masalı ve masal OIP’in muhteşem kaleminde suret bulup, Özgüranne’nin sihirli dokunuşuyla interaktif bir hale gelmiş. Bu kadar da değil. Filin İngilizcesini bir başka çok sevgili arkadaşım Rahşan'ın eşi Oliver Collyer, Türkçe'sini ise Melih Şendil seslendirmiş. İnanılmaz güzel bir iş çıkarmışlar. Her aşaması amatör ruhla yoğrulmuş, gerçek anlamda el emeği, göz nuru bu uygulamayı ücretsiz olarak aşağıdaki linklerden indirebilirsiniz.

Available on the Android Market

Available on the App Store for iPhones and iPads

Bu da uygulamayı indirir indirmez test sürüşüne geçen Neva böcüğü :-)

Hoş, Neva daha uygulama hazırlanma aşamasındayken zaten Ela ve Çağan'la birlikte deneme yapmıştı :-)

Blog ve nurturia annelerinin ortak ilk ürünü değil Filin Banyosu. Daha önce Esra Özümüztoprak tarafından yazılan, OIP tarafından resimlendirilen ve Özgüranne tarafından yine interaktif hale getirilen Bir Kar Masalı da hem kitapçılarda yerini buldu, hem de Apple Store'da.

Ve aslında belki de bunların ilki olan çok sevgili Evren tarafından yazılıp seslendirilen ve OIP tarafından resimlendirilen Yavrusu'nun Ninnisi.

Sizinle çok gurur duyuyoruz :)

there was an old lady who swallowed a fly

2011-10-21T13:36:00.001+03:00

Uzun zamandır İngilizce çocuk şarkısı videoları yayınlamıyordum burada. Son günlerde çok severek dinlediğimiz bir şarkıyı koymak istedim.

There Was An Old Lady Who Swallowed A Fly isimli bu çocuk şarkısı Simms Tabback tarafından resimlendirilmiş bu çizimler 1998'de Caldecott Onur Ödülünü almış. Şarkı önce bir sinek yutan, daha sonra midesindeki sineği yakalasın diye bir örümcek yutan ve sonuçta midesindeki hayvanları yakalasın diye ebat olarak gitgide büyüyen hayvanlar yutan yaşlı bir kadını anlatıyor. En son olarak bir at yutan kadın ölür. Şarkıda birkaç defa geçen "perhaps she'll die/belki de ölecek" sözü biraz rahatsız edici olabilir ve farklı versiyonlarda farklı şekilde geçebiliyor. Bunun haricinde şarkının müziği de sözleri de çok eğlenceli.

Şarkıya siz de eşlik etmek isterseniz sözleri şöyle :-)

There was an old lady who swallowed a fly.
I don't know why she swallowed the fly,
I guess she'll die.

There was an old lady who swallowed a spider,
that wiggled and wiggled and tickled inside her.
She swallowed the spider to catch the fly.
I don't know why she swallowed the fly.
I guess she'll die.

There was an old lady who swallowed a bird.
How absurd to swallow a bird.
She swallowed the bird to catch the spider,
that wiggled and wiggled and tickled inside her.
She swallowed the spider to catch the fly.
I don't know why she swallowed the fly.
I guess she'll die.

There was an old lady who swallowed a cat.
Imagine that, she swallowed a cat.
She swallowed the cat to catch the bird.
She swallowed the bird to catch the spider,
that wiggled and wiggled and tickled inside her.
She swallowed the spider to catch the fly.
I don't know why she swallowed the fly.
I guess she'll die.

There was an old lady who swallowed a dog.
My what a hog, to swallow a dog.
She swallowed the dog to catch the cat.
She swallowed the cat, to catch the bird,
She swallowed the bird to catch the spider,
that wiggled and wiggled and tickled inside her.
She swallowed the spider to catch the fly.
I don't know why she swallowed the fly.
I guess she'll die.

There was an old lady who swallowed a cow.
I don't know how she swallowed a cow.
She swallowed the cow to catch the dog.
She swallowed the dog, to catch the cat.
She swallowed the cat to catch the bird.
She swallowed the bird to catch the spider,
that wiggled and wiggled and tickled inside her.
She swallowed the spider to catch the fly.
I don't know why she swallowed the fly
I guess she'll die.

I know an old lady who swallowed a horse...
She's dead of course!

ingilizce kelime oyunu

2011-09-14T10:15:00.002+03:00

Çocuğunuza İngilizce öğretirken kullanabileceğiniz güzel bir kitap tavsiyem var: Bul, Oyna, Öğren İlk İngilizce Kelimelerim.

Bu kitap Amerika’da daha çok okul öncesi çocuklara yönelik geliştirilmiş olan I-Spy kitapları ile aynı mantıkta ve oldukça eğlenceli. Çocuklar bir görsel yığını içinde belirli nesneleri bulmaya çalışıyorlar. I Spy kitapları daha çok çocukların dikkatini ve konsantrasyonunu geliştirmeye yönelik kitaplar, ancak kelime öğrenmek için de idealler. Bu kitap da hem konstantrasyon hem de kelime edinimi için oldukça başarılı.

İnsan beyni yabancı bir dilde yeni kelimeler öğrenirken genelde o kelimeleri temalara göre kategorilere sokmak eğilimindedir ve bu kitap tam da bu durumdan yararlanmak üzere kurgulanmış. Her sayfa farklı bir konu başlığına ayrılmış (oyuncaklar, deniz kıysında, okul bahçesi, inşaat alanı vb.) ve her sayfada o konu başlığına yönelik renkli ve görsel olarak son derece çekici nesneler tematik biçimde yerleştirilmiş. Kitabın sol tarafında nesnelerin yine görsel bir listesi ve hem Türkçe hem İngilizce isimleri var.

Çocuğunuzla kitabın başına oturup şöyle bir aktivite yapabilirsiniz:

- Where’s the duck? (Ördek nerede) – Bu arada elinizle sol taraftaki listeden ördeği gösterin ama Türkçesini söylemeyin. Çocuk böylece ördek resmi ile duck kelimesini eşleştirmeyi öğrenecektir. Bu arada da sağ taraftaki bütün resim içerisinde ördeği arayıp bulacak ve size gösterecektir. Bu esnada çocuğunuz “where” ile başlayan soru kalıbını, nesne isimlerini öğrenecektir.

- Bu aktiviteyi geliştirebilirsiniz. Her aşamada sorular biraz daha komplike hale gelebilir. Örneğin ikinci aşamada renkleri devreye sokabilir ve soruyu “Where’s the yellow duck?” (sarı ördek nerede?) şeklinde genişletebilirsiniz.

- Daha ileriki aşamalarda edatları devreye sokabilir ve “Is the yellow duck behind the caterpillar?” şeklinde soruları genişletebilirsiniz.

- Çocuğunuz nesneleri ararken ve size gösterirken de “yes”, “no”, “there, you go”, “very good” gibi sözlerle geri dönüt vermeyi ve cesaretlendirmeyi ihmal etmeyin.

- Yine biraz daha ileri aşamalarda çocuğunuz sayfada nesneleri ararken sözlerinizle onu yönlendirebilirsiniz: “Nooo, the red truck is on the hill”, “The yellow ballon is up in the air”, “The sunglasses are on the left side” vb.

Elbette hemen bir mucize beklemeyin ama kısa süre sonra çocuğunuz bir anda bu kelimelerden birini doğru yerde, doğru şekilde kullanırsa da şaşırmayın. Bize olan bu çünkü. Kitabı okurken Neva kelimeleri öğrenmiş gibi görünmese de bir süre sonra pat diye doğru soru kalıbını, doğru kelimeyi, doğru rengi hiç beklemediğimiz bir yerde, beklemediğimiz bir şekilde kullanabiliyor. Bu çocuklar bir harika! :-)

*********************************
Not: I-Spy ile ilgili online oyunlar oynamak ve daha fazla bilgi almak için şu sayfayı ziyaret edebilirsiniz: I Spy Official Web Site.

sonbahar

2011-09-13T15:40:00.002+03:00

Daha bir yaz postu bile giremeden sonbahar geliverdi İstanbul'a, evlerimize, yaşantımıza... İşe başladık bir kere harala gürele.. Bize işe başlayınca Nevacık da okuluna geri döndü mecburen. Kimi gün keyifle gidiyor okula, derin bir ohhh çekiyorum. Ertesi sabah arabada en acıklı sesiyle "anne, ama ben neden okula gitmek zorundayım?" diye soruveriyor. "Çünkü" diyorum, "çünkü yavrum, baban da ben de işe gidiyoruz". "Neden?" diye soruyor o en mutat şekliyle. Para kazanmak zorunda olduğumuzdan demiyorum neyse ki, o da var elbet ama istediğimiz işi yaptığımız için işe gitmemiz gerek diyorum. Öğrencilerimizin arasına karışmak, okumak istediklerimizi okuyacak, sormak istediklerimizi soracak vakit bulabilmek için. Bu sene mesela birinci sınıfların danışmanlığını devralıyorum bir kez daha. Bütün heyecanlı, şaşkın, amatör ama hevesli sorularını cevaplamak için. Yeni araştırma projemin sonuçlarını görmek için. "Sonra, bizim evimizde senden başka çocuk yok, ama okulda pekçok arkadaşın var." diyorum. İkna olur gibi oluyor. Okul yolunda bir cesaret "birazdan sana hoşçakal diyeceğim anne" diyor, alt dudağı hafif titrek de olsa, gülümseyerek.

Dün iş çıkışı yine ailecek evimize dönerken arabanın rotasını değiştiriverdi Babacık ve kendimizi önce Beykoz Çayırı'nda sonra Anadolu Kavağı'nda buluverdik.

Önce Beykoz Çayırı'nda koşturdu durdu Nevacık, kucağında sıkı sıkı tuttuğu da ailemizin yeni üyesi Pompo.. aman sakın siz de benim gibi yanlışlıkla Pombo demeyin, hemen düzeltiyor küçük insan: Pompo!! İçinde kocaman bir oyuk olan ağacı gösteriyor bize: "bakın bakın, tırtıllar nasıl da kemirmiş ağacı, geceleri baykuşlar girip de uyusun diye."

Sonra nerden bulduysa lunaparktan bozma minik bir yer buldu. Hemen atladı atlıkarınca vari arabalara.. Öncesinde babasının kucağında bindiği hızlı treni Neva korkunca durdurmak zorunda kaldık :)

İkinci durağımız Anadolu Kavağı'nda eğik ışıklarıyla soluk sarı bir güneş içimizi ısttı.

Baba-kız yemek yiyecek bir yerler ararken

ben de iskelenin fotoğraflarını çekiyordum..

Özlemiş miyiz sonbaharı ne?

eli yüreğinde beklemek

2011-08-12T11:38:00.000+03:00

Ailenizden çok ama çok sevdiğiniz birinin -örneğin eşinizin, çocuğunuzun ya da kardeşinizin - uzak diyarlarda bir yerlerde tanımadığınız insanlar tarafından rehin alındığını ve yaklaşık bir senedir eliniz yüreğinizde beklediğinizi düşünün.. nasıl bir muamele gördüğünü; aç mı susuz mu yogun mu olduğunu daha da kötüsü akibetinin ne olacağını bilmeden.. her yüreğin kolay kolay dayanabileceği bir durum değil!

Nurturia'dan sevgili Banu erkek kardeşinin çalıştığı geminin Somali'de Somalili korsanlar tarafında kaçırıldığını anlattığında dehşete düştüm. Bu durumla bu denli metanetle başa çıkıyor olmaları ise çok takdir edilesiydi. 10 aydan uzun bir süredir bu durumu kendi içlerinde yaşadılar ama artık çok da doğru bir adım atıp bu meseleyi tüm Türkiye'ye duyurmaya karar verdiler. Konuyla ilgili haberleri şu linklerde bulabilirsiniz.

"Somali'deki esir Türkleri kurtarın"

Somali’den alacağımız var

‘Başbakan Somali’den eşlerimizi de getirsin!’

Somali esirleri.

Siz de bir dilekçe gönderip destek olmak isterseniz şu bloga buyrun: Somali'de 3 Aç Türk

bez çantam

2011-08-10T11:22:00.002+03:00

Evimizin karşısında bir bakkal var, küçük bir mahalle bakkalı. Şişe süt, ekmek, bir paket tuz, yoğurt, bazen bir çikolata vs. almaya hemen her gün uğruyoruz bu bakkala. Daha içeri girer girmez bakkal plastik poşetini hazır ediyor, aldığım bir şişe sütle, bir küçük paket gofreti itinayla yerleştiriyor poşete. Her defasında aynı şey. Ben o sırada “başka ne lazımdı, aman unutmayayım” diye düşünmekten olayın farkına varmıyorum. Ta ki eve gidip de içeriğini boşalttıktan sonra elimde erimeyen, çözülmeyen, yok olmayan o sinir bozucu plastik poşetle başbaşa kalana kadar..

Üstelik hiçbirşeyi en azından başka bir iş için de kullanmadan – misal, bu poşetler banyodaki çöp kutusuna çöp poşeti oluyor- atmaya kıyamadığım için evin her deliğinden, köşesinden bucağından plastik poşet taşıyor. Neva bezi bırakalı beri banyodaki çöpümüz de öyle kolay kolay dolmuyor artık. Oysa evde her ebatta çeşit çeşit bez çantalarımız var bir süredir. Her bakkala gidişimde taksam birini koluma, aldıklarımı koysam içine, eve gelince de katlayıp kaldırsam bez çantamı.. ohh, sen sağ ben selamet!! Son zamanlarda çok daha fazla dikkat eder oldum bu duruma. Her gün kullandığım el çantama itinayla katlanmış bir bez çanta yerleştiriyorum. Poşetin gerekli olduğu durumlarda (örneğin kıyafet, kitap, dergi alışverişi sırasında) hemen bez çantamı çıkarıyorum. Eğer bez çantamı unutmuşsam ve bakkaldan birşeyler almışşsam o zaman da elimde taşımaya gayret ediyorum, hem de bakkalın yoğun muhalefetine rağmen. Onca açıklamaya rağmen hala ikna edemedim sevgili bakkalımızı; ısrarla, hatta nerdeyse çaktırmadan aldıklarımı poşete yerleştirip öyle tutuşturuyor elime. Mahalleden bakkalına laf gelmesin, adı cimri bakkala çıkmasın istiyor zaar..

En son Temmuz ayında Bozcaada’ya gittiğimizde Bozcaada’da Dünya Çevre Günü olan 5 Haziran’dan beri plastik poşet kullanımının yasaklandığını öğrendik. Alışveriş yaptığınızda aldıklarınız kese kağıtlarına (ki bu da az zararlı değil doğaya) konuluyor ya da elinizde, yanınızda getirdiğiniz bez çantanızda taşımanız isteniyor. Çok da güzel bez çantalar satılıyor adanın her yanında.. Ne kadar şık!

Geçtiğimiz günlerde sevgili Magissa ve OYİP’le görüştük. Magissa bize annesinin elleriyle diktiği birer bez çanta hediye etti. Hem kocaman, hem şık hem de büzülen ağzı ile çok fonskiyonel!! Artık hiç yanımdan ayırmıyorum yeni çantamı :-)

Pino'nun Keşif Bahçesi

2011-07-24T18:50:00.001+03:00

Burada Saklı Cennet diyerek Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi’nden bahsettikten sonra kaç defa daha gittim ben oraya sayısını unuttum. Mesela hemen sonra Yüksel, eşi ve Rüya ile birlikte gittik bahçeye, tam da TÜBİTAK şenlikleri zamanıydı. Neva ile Rüya Keşif Bahçesi’nde koşturdular, oraya buraya tırmandılar, kazdılar, kaydılar, keşfettiler, göllerdeki ördekleri beslediler gizliden .) en sonunda bir de güzel yüzlerini boyattılar :- )

Sonra dünya güzeli bir Nurturia buluşması yaptık biz orada. Taaa Dubai’den Banu ile Poyraz ve taaa Katar’dan Zelal ile Loran geldi. Sonra İlkay ile Doruk, Özgüranne ile Ela.. Biz yiyip içerken Neva, Poyraz, Loran, Doruk, ve Ela yine koştular, oynadılar, tımandılar, kazdılar, keşfettiler : -)

Birlikte gidemesek de Defne Nil ile Ege Bahar’ın NGBB maceralarını da takip ettim büyük bir mutlulukla.

Sonra bir gün çok sevgili OYİP geldi Neva ile beni de aldı, hep birlikte gittik yine NGBB’ye. Çağan ile Bora’nın minik ördeğini suya kavuşturduk orada.

OYİP’e Keşif Bahçe’sini ne çok sevdiğimden bahsettiğimde bahçenin tamamını blogundan ve her ay düzenli olarak aldığımız Meraklı Minik dergisinden tanıdığım ve takip ettiğim sevgili Pino’nun tasarladığını söyledi bana. Hiç şaşırmadım, aksine kafamdaki taşlar yerine oturdu birer birer. O sevimli çizimler, her biri ince ince düşünülmüş oyuncaklar tam da Pino’nun tarzıydı işte. Burada da uzun uzun anlatmış zaten Pino, mutlaka okuyun : ) Üstelik sonradan öğrendim ki Pino yüksek lisansını ODTÜ Endüstri Ürünleri Tasarımı bölümünde Çocuk Parkı Oyun Elemanlarının Çocuk Gelişimine Etkisi üzerine yapmış. Bir kez de buradan teşekkür etmek istedim Pino’ya.. Ellerine, düşüncene, emeğine sağlık Pino. Bizden çok hayır duası alıyorsun, bilesin. :- ) Dilerim ki Türkiye’deki tüm şehirler böyle güzel, böyle incelikle düşünülmüş çocuk oyun alanlarına kavuşur günün birinde.

Koca koca AVM’lerin değil, daracık sokaklarda dolaşan devasa arabaların değil, işte böyle oyun parklarının prim yaptığı günleri de görürüz umarım bir gün.

kardeş türküler konseri

2011-07-04T11:08:00.003+03:00

Cuma gecesi her sene gittiğimiz Kardeş Türküler konserindeydik. Bu sene ilk defa Nevacık’ı da yanımızda götürme cesaretini göstermeye karar verdik. O sabah ben endişeliydim doğrusu. Bir gece önce doğru düzgün uyumamış, sabahın köründe dikilmiş ve bütün günü kreşte geçirecek olan Neva, gece konserde ne yapacaktı acaba?

Akşam 5 gibi Neva’yı kreşten aldık Sibel'le ve konser için İzmit’ten kalkıp gelen arkadaşlarımız Füsun ve eşi Özbek’le buluştuk. Ne çok planlamıştık biz bu günü : ) Birlikte güzel bir kampüs turu, arkasından Orta Kantin’de kediler eşliğinde çay ve sandviç.. Sonra arabayı Bebek kapıya parkedip otobüsle Kuruçeşme... Hava kurşun gibi ağır... sıcak ve gri.

(not: fotoğraflar Füsun'un kamerasından)

Konser alanına vardık, yerimiz harika.. Tam sahnenin karşısı.. Koltuklarımıza yerleştik. Neva pür neşe. Bir süre sonra, Yüksel, eşi ve Rüya da geldiler. Ohh, kadro da tamamlandı, ne güzel.

İlk şarkının ilk notasını duymamızla birlikte o da ne, burnumuzun ucuna ilk yağmur damlası damlayıverdi. Hepimiz birbirimize baktık önce şaşkınlıkla ve derken gök delinmişcesine bir sağnak yağmur başlayıverdi. Çocuk Haklı albümünün en sevdiğim parçalarından 1-0’ı şakır şakır yağmur eşliğinde ama her daim tedbirli Sibel’in yanında getirdiği battaniyelerin altına sığınarak dinledik. Keyfimiz bozulmadı hiç. Babalar çocukları kaçırdılar hemen bir tente altına, biz anneler battaniye altında devam ettik şarkılara eşlik etmeye.

Sonra, çöp poşetinden bozma rengarenk yağmurluklar dağıttılar, hepimiz birer tane geçirdik üstümüze. Tam 2.5 saat boyunca o yağmurda bir kişi bile terketmedi konseri. Bağıra bağıra eşlik ettik yine Türkçe, Kürtçe, Romence, Lazca, Ermenice ve başka başka dillerdeki türkülere.

Neva ile Rüya’nın keyfine diyecek yoktu. Neva şarkılara eşlik etti, her şarkı bitiminde delice alkışladı. Rüya hopladı, zıpladı, “sürekli ama sürekli” gözüne gelen yağmur damlalarını sildi elinin tersiyle : ) İkisi de bir kere bile mızırdanmadılar! Yanyana dansettiler bol bol : )

İyi ki varsın Kardeş Türküler. Arkadaşlarla birlikte ve çoluk çombak - yağmur altında bile olsa – konserin tadı ayrı güzeldi.

Başka Bir Okul Mümkün

2011-05-25T23:37:00.000+03:00

http://baskabirokul.blogspot.com/

Başka Bir Okul Mümkün Pazar gününden itibaren bizim de ailecek dahil olmayı planladığımız son derece heyecan verici bir insiyatif. Başta bizler gibi okul çağında ya da okul çağına yakın çocukları olan, ancak ülkedeki mevcut okul düzeninin ayrımcı, dayatmacı, ötekileştirici, ögretmen ve ezber merkezli olduğunu düşünen, bu yaklaşımlardan rahatsız olan ve hatta "nasıl yapsam da çocuğumu/çocuklarımızı mevcut okul sisteminin zararlarından korusam?" diye kara kara düşünen herkesi ilgilendiren bir insiyatif.

BBOM insiyatifi ile ben ilk kez Nurturia'dan arkadaşım Yüksel aracılığı ile tanıştım. Pazar günü de ilk defa aşağıdaki çağrıda bahsi geçen toplantıya katılmayı umuyorum. Gelin hep birlikte başka bir okulu, hatta buradan başlayarak başka bir dünyayı mümkün kılalım. İşte çağrı metni:

“Başka Bir Okul Mümkün” Girişimi (BBOM) çıkış noktasını, gelişim sürecini ve amacını tanıtmak üzere 29 Mayis 2011 Pazar günü bir toplantı düzenliyor. Mevcut eğitim düzeninden yana derdi olan ve “Başka Bir Okul Mümkün” diyen herkesi bu toplantiya bekliyoruz.
“Başka Bir Okul Mümkün” Girişimi İstanbul’da yaşayan ve halihazırda var olan eğitim modellerinden yana derdi olan bireyler, aileler ve eğitimcilerden oluşan bir inisiyatiftir. 2009 yılı Eylül ayında ufak bir grupla yola koyulan inisiyatifin şu anda yüzlerce takipçisi ve destekçisi bulunmaktadır. 2010 yılı Mart ayında ilk kolektif buluşmayla başlayan ve Kasım 2010 tarihinde dernekleşmeye (Başka Bir Okul Mümkün Derneği) varan tüm süreçte karar almada katılım, şeffaflık ve paylaşım temel alınmıştır.
“Başka Bir Okul Mümkün” Girişimi ülkedeki temelli ilköğretim sorunlarını aşmayı hedefleyen bir ilköğretim okulu kurmak, örnek teşkil etmek ve “Başka Bir Okul” anlayışının çoğalarak yaygınlaşmasını sağlamak amacındadır.
BBOM girişimi, öğrencilerin çeşitliliğinin ve farklılıklarının tanındığı ve bu farklılıkların köreltilmek yerine vurgulandığı öğrenen merkezli eğitim anlayışını savunmaktadır. Buna ek olarak, BBOM Okulu tüm bileşenlerin demokratik karar alma mekanizmalarına katıldığı, ekolojik duruş ve felsefenin merkeze alındığı ve alternatif finansman öneren bir model olarak kurgulanmaktadır. Gerek kuruluş ve gerekse yönetim süreçlerinin her aşamasında şu ilke ve değerlere sahip çıkılacaktır: eşitlik, toplumsal adalet, özgürlük (düşünce, ifade, hareket, seçim), dayanışma, çoğulculuk, toplumsal duyarlılık, şiddet karşıtlığı (fiziksel, sözlü, psikolojik), ayrımcılık karşıtlığı (milliyet, ırk, dil, din, cinsiyet, cinsel yönelim, ekonomik, sosyal, fiziksel), ekolojik düşünce, yaratıcılık, üretkenlik, dürüstlük, öz denetimcilik, eleştirellik, farkındalık ve empati.
BBOM girişimi hakkında daha fazla bilgi almak, süreç boyunca alınan toplantı kararlarına ulaşmak için www.baskabirokulmumkun.net adresinden web sitemize, http://baskabirokul.blogspot.com/ bağlantısından ise blogumuza ulaşabilirsiniz.
Siz de girişimi tanımak, dahil olmak isterseniz aşağıda detayları yer alan Tanıtım Toplantımıza katılabilir, ayrıca bu çağrıyı BBOM girişiminin ilke ve değerlerini benimseyeceğini, zenginleştireceğini düşündüğünüz herkese ulaştırabilirsiniz.
Tanışmak, görüşmek üzere…
baskabirokulmumkun@gmail.com
Program:
15.00-16.00 Başka Bir Okul Mümkün Girişimi Tanıtım Sunumu
- Neden Başka Bir Okul?
- Başka Bir Okul Mümkün Girişim Sürecinin Hikayesi
- Başka Bir Okul Modeli
16.00 – 17.00 Soru – Cevap, Paylaşma
17.00 – 18. 00 Kokteyl
Bilgi Üniversitesi Dolapdere Kampüsü, Salon: BS-1
Tarih: 29 Mayıs 2011 Pazar, Saat: 15:00

saklı cennet

2011-05-09T01:09:00.003+03:00

Pazar günü çoook uzun bir süredir gitmek istediğimiz ama her defasında başka bir bahaneyle burnumuzun dibinde olduğu halde gitmeyi ertelediğimiz Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi'ne gittik ailecek. "Otoyola inat, doğal hayat" mottosuyla Ali Nihat Gökyiğit'in vefat eden eşi Nezahat Gökyiğit adına şehrin tam da orta yerinde kurduğu bu botanik bahçesi boş bulunan her toprak parçasına eciş bücüş ve arşa yükselen beton kuleler dikmenin marifet sanıldığı İstanbul'da bir vaha gibi... gerçek anlamda cennetten bir köşe! Bahçenin tarihçesine şuradan ulaşabilirsiniz.

NGBB'nin çok güzel bir yer olduğunu tahmin ediyordum ama yine de bu kadarını beklemiyordum. Öncelikle bahçenin girişi değişmiş. Artık giriş otoyoldan değil Ataşehir Emniyet Müdürlüğü'nün 50 mt. kadar ilerisinden yapılıyor. Biz Pazar sabahı saah 10:30 gibi ancak varabildik bahçeye. Geniş bir otoparkı var ve hem girişte hem otoparkta son derece kibar görevliler karşıladı bizi ve yardımcı oldular. Arabamızı park ettikten sonra birkaç yüz mt.lik bir yürüyüşle parkın içine vardık. Pazar sabahı o saatte bile epey dolmuştu park ama oldukça geniş bir mekan olduğu için kalabalığı kaldırıyordu.

Bahçe otoyol kenarındaki küçük adacıklar üzerine kurulmuş. İlk karşılaştığımız yer Mesire Adası olarak adlandırılan piknik masalarının, içinde ördeklerin yüzdüğü küçük bir gölün ve çocuklar için keşif ve faaliyet alanının olduğu bölge oldu.

Uyarı: Bahçede yiyecek içecek satışı yapılmıyor. O nedenle tedarikli gitmezseniz açıkta kalırsınız. Biz yanımızda kahve, kek, meyve ve su götürmüştük. İlk önce piknik masalarından birinde oturup yedik içtik. Gözlemlediğim kadarıyla diğer piknikçiler son derece donanımlıydı.

Daha sonra Neva ile önce gölde yüzen ördekleri seyrettik, sonra da Keşif Bahçesi'ne daldık. Keşif Bahçesi 2 yaşından 12 yaşına kadar tüm çocukların (ve hatta 35 yaşındaki benim gibi birinin bile) çok ilgisini çekebilecek bir oyun ve faaliyet alanı. Bildiğimiz anlamda salıncaklı, kaydıraklı falan bir çocuk bahçesi değil ama çok eğlenceli.

Herşeyin ahşaptan yapıldığı parkta çocukların tımanabilecekleri, üzerinde yürüyebilecekleri, keşfe dalabilecekleri türlü aletler ve oyuncaklar var.

Neva'nın en çok kısa çam ağaçlarından yapılmış bu labirent ilgisini çekti.

bilmece duvarı..

Faaliyet alanı... bu alanda tente altında ahşap masalar ve sandalyeler var. Bir de ahşap sandıklar koymuşlar etrafa. Neva dakikalarca yerdeki tahta parçalarını o sandıklara doldurdu. Masalarda yine yerdeki tahta parçacıklarından kendine ve bana hayali yemekler hazırladı.

Kum havuzu...

İlk ziyaret ettiğimiz Mesire Adası'nda rahat birkaç saat geçirdikten sonra son derece keyifli tünellerle diğer adalara doğru yol aldık.

Tünellerin her birinde duvarlar çok güzel görsellerle botanik bahçesi ve bitkiler hakkında bilgi veren posterlerle süslü. Tünelin içinden akan serin su ortamı inanılmaz ferahlatıyor.

Ertuğrul Adası, 1890 yılında Japonya’ya yaptığı ziyaret sonrası dönüş yolculuğunda yakalandığı tayfun sebebiyle kayalıklara çarpıp batan “Ertuğrul Firkateyni”nde şehit olan 587 bahriyeli adına kurulmuş.

Ertuğrul Adası ve Merkez Ada'da bulunan nilüfer havuzları

Saklı bahçe

Saklı bahçedeki bizi kendine hayran bırakan çiçekler...

Neva ile babası balıkı gölde koca koca alabalıkları beslediler.

Kurbağalı gölde kurbağa avına çıktılar.

Kurbağaların sesini dinlerken ve cup cup göle atlayışlarını izlerken çoraplarımızı çıkartıp tüm negatif enerjimizi toprağa gömdük.

Saat 10:30 gibi girdiğimiz bahçeden saat 15:30 civarında çok mutlu bir şekilde ayrıldık. Bahçede türlü aktiviteyle coşan Nevacık daha arabaya biner binmez uyuya kaldı.

Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi ücretsiz girişe rağmen içerde çalışanların kibarlığı; sabunlu, tuvalet kağıtlı, kağıt havlulu pırıl pırıl tuvaletleri; adım başı yerleştirilmiş şık çeşmeleri ve gölleri, çiçekleri, oyun alanları, meyve bahçeleri, hayvanları, ağaçları, fıskiyeleri ile muhteşem bir hizmet veriyor. Ali Nihat Gökyiğit'e ve bu bahçeye vesile olan eşi Nezahat Gökyiğit'e ne kadar teşekkür etsek az. Paranın, betonun, en çok katlı, en yüksek binaların, alışveriş merkezlerinin, otoyolların prim yaptığı ülkemizde gerçek bir vatanseverlik, insan ve doğaseverlik örneği bundan daha güzel sergilenemezdi herhalde.

Bahçeye çocukla gitmek isteyenlere birkaç öneri:

- Bahçede yiyecek içeçek satışı yok. Yanınızda mutlaka yiyeyecek ve su götürün, aksi takdirde tam anlamıyla açıkta kalırsınız.
- Fotoğraf makinanınızı, şapkanızı, güneş kreminizi, kum havuzunda oynamak için kovanızı, küreğinizi unutmayın.
- Çocuklar için yedek kıyafet ve ayakkabı götürmek iyi bir fikir çünkü kumla, toprakla ve suyla epey bir haşır neşir olma imkanları oluyor.
- Bahçe oldukça geniş bir mekan üzerinde kurulu, çok uzun olmasa da çocuklar için uzun olabilecek yürüyüşler gerekebiliyor. Bebek arabası götürmek faydalı olabilir.

Son olarak, daha ayrıntılı bilgi için NGBB nin web sayfasını ziyaret edebilirsiniz: http://www.ngbb.gen.tr/index.php

anneler ne ister?

2011-05-06T13:10:00.000+03:00

Anneler günü geliyor yine. Etrafta "anneler gününde ne alsak?", "acaba bana ne alacaklar?" tarzı kaygılar havada uçuşurken üyesi olduğum Eğitim-Sen'in anneler günü mesajı düştü posta kutuma. Çok beğendim ve paylaşmak istedim.

ANNELER NE İSTER?

Anneler Günü dünyadaki pek çok örneklerini takiben 1955 yılından beri Türkiye’de de kutlanıyor. Yazılı ve görsel basındaki reklam kampanyaları günlerdir “anneleri mutlu edecek hediye” seçenekleri sunuyor. Bütün değerlerin tüketim ve kar hırsının hizmetine sunulduğu kapitalist toplumda, annelik bir yandan tüketim kültürünün aracına dönüştürülürken; diğer yandan toplumsal, ekonomik ve politik bağlamlarından koparılıyor. Kadınlar karşı karşıya oldukları ayrımcılık, dışlanma, baskı ve şiddetten soyutlanmış bir kutsallık halesine büründürülüyor.

Eğer bir anneler günü kutlaması yapılacaksa, bu günde sevgiyi tüketime tahvil etmek yerine, annelerin sorunlarına dikkat çekilmesi, çözüm yolunda çaba harcanması çok daha anlamlı olacaktır.

Biz eğitim ve bilim emekçileri olarak, annelere verilecek en güzel hediyenin, sömürüden, şiddetten arınmış bir dünya olduğuna inanıyoruz.

Anneleri asıl mutlu edecek olan;

- ‘Üç çocuk’ doğurmak değil, çocuklarının bakım ve yetiştirilmesinde kadın ve erkeğin eşit sorumluluk alması ve bunun için devletin gerekli sosyal politikaları hayata geçirmesidir!

- Çalışan annelerin çalışma yaşamından kopmamaları, haklarını kaybetmemeleri için gerekli ulusal ve uluslararası düzenlemeleri yapmaktır!

- Eviçi emeği, ‘doğal olarak’ kadına yükleyen ve üstelik yok sayan erkek egemen sistemin yıkılmasıdır!

- Kadınların yaşam hakkını ‘töre/namus’ bahanesiyle yok sayarak, annelere evlat acısı evlatlara anne acısı yaşatmamaktır!

- Çocuklarına insan onuruna yaraşır bir gelecek hazırlamalarına izin vermek; yoksul ailelerin bin bir güçlükle dershaneye gönderdiği çocuklarını şifre skandallarıyla güvenilirliği kalmamış sınav sistemi içinde heder etmemek; eğitim sistemini, tek tipçi, baskıcı, otoriter, muhafazakâr dayatmalardan kurtarmaktır!

- Annelere tutsak evlatlarının özgürlüğünü ve hasta evlatlarının başını okşama hakkını armağan etmektir!

- Memlekette herkesin çocuklarının ‘gemicikleri’ olmadığına göre, gençlerin işsizlik sorununa çözüm bulmaktır!

- Onlara çocuklarıyla kendi dillerini konuşma hakkını vermektir!

- Irkçı, milliyetçi, ötekileştirici politikalara son verip çocuklarını birbirine düşman etmemek ve daha fazla evlat acısı yaşatmamaktır!

- Psikolojik ve fiziksel şiddet; cinsel taciz ve tecavüze karşı kadın ve çocukları korumaktır.

Bu talepler ancak annelerin mücadelesiyle gerçekleşir!

En güzel anneler günü hediyesi onlarla dayanışma içinde olmaktır!

EĞİTİM SEN İSTANBUL ÜNİVERSİTELER ŞUBESİ

KADIN KOMİSYONU

yaşam için isyan

2011-04-27T11:14:00.000+03:00

“Acayipleşti havalar
bir gunes, bir yağmur, bir kar.
Atom bombası denemelerinden diyorlar
Stronsiyum 90 yağıyormuş
aşa, süte, ete, umuda, hürriyete
kapısını çaldığımız büyük hasrete

Kendi kendimizle yarışmadayız gülüm

Ya ölü yıldızlara götüreceğiz hayatı

Ya dünyamıza inecek ölüm”

Nazım Hikmet RAN

Ailecek eylemdeydik biz dün. Taksim’de saat 19:00 da tramvay durağından başlayıp Galatasaray’a kadar süren 25. Yilinda Çernobil'e Lanet, Nükleere Hayır Yürüyüşü’ndeydik.

Neva da arkadaşı Rüya ile birlikte oradaydı. Alkışlarla katıldılar eyleme..

Oturma eylemine bizzat yerlere oturarak dahil oldular.

Beğendiği pankartların önünde yürüdü Neva : )

sonrasında bir ayran içmek haklarıydı elbette!!

Karadeniz İsyandadır Platformu diyor ki: “Başta nükleer santraller olmak üzere, yaşamımızı yok eden sözde enerji projelerinin ardındaki talan, rant ve sömürüye karşı doğayı ve yaşamı savunmak için isyandayız, sokaktayız”. Biz de sonuna kadar katılıyoruz!!

Duymadım, görmedim, bilmiyorum diyenler için Anadolu’daki dere ve doğa katliamı

2011-04-26T11:59:00.006+03:00

Geçtiğimiz haftalarda bir Cuma öğleden sonra derslerim bitmişti ve dışarda pırıl pırıl bir güneş ortalığı ısıtıyordu. Manzarada boğazı seyrederken kek yiyip çay içmek fikri çok cazipti ama kanmadım. Onun yerine Kırmızı Salon’a Avukat Yakup Okumuşoğlu’nun ve Güven Yüksek’in HES (Hidro Elektrik Santralleri) ve çevreye zararları ile ilgili son derece bilgilendirici söyleşisini dinlemeye gittim. 2.5 saatin sonunda Neva’yı kreşten almak üzere çıkmak zorundaydım ama Yakup Bey anlatacaklarının yarısını bile bitirmemişti henüz. Ben yüreğimde kocaman bir taşla çıktım salondan.

Anadolu’daki derelerin üzerine 2000’e yakın Hidro Elektrik Santrali kurulmasının planlandığını biliyor muydunuz? Anadolu’daki hemen her bir akarsuyun en az 49 yıllığına “kullanım hakkı”nın bir takım şirketlere verildiğini?

Önce lütfen şu belgeselleri izleyin. Hem de sonuna kadar izleyin!

Vidivodo.com : bir avuç cesur insan - fragman Etiket: belgesel doğu

Türkiye’de HES’lerle ilgili - en azından görüntüdeki - mantık şöyle: "Karadeniz’de yüksek debiyle çılgınca akan bu derelerdeki sular boşa gidiyor, kullanılmalı." Bu amaçla Başbakanımız dereleri satmadığını, sadece 49 yıllığına bu boşa akan (!) suyun kullanım hakkını verdiklerini iddia ediyor. Bu sular gerçekten boşa mı akıyor? Bu suların doğada bir işlevi yok mu? Üstelik Anadolu’yu Vermeyeceğiz belgeselinde bir köylünün dediği gibi bu suları köylülerin kullanmaya hakkı yok mu? Sadece köylünün de değil kuşun, balığın, solucanın, ormandaki ayının hakkı ne olacak? Kimin hakkını kime veriyorlar?

Güven Bey dağcıların dağa çıkarken yanlarında su taşıdıklarını, çok ihtiyaç halinde dağların tepesindeki kar sularını eritip içtiklerini ancak bu suların – hiçbir mineral içermedikleri için – uzun süreli içilmesi halinde böbrek sorunları ortaya çıkaracağına dikkat çekti. Dağların yüksek kısımlarında erimeye başlayan karlar taaa denize ulaşana kadar yol üstünde toprakla buluşarak mineral taşımaya ve bu mineralleri yine yol üstünde çevrelerine dağıtmaya başlıyorlar. İşte mineral yönünden zengin olan bu su, doğanın can suyu, sadece bitki örtüsünün değil, çevredeki kuşların, börtü böceğin, türlü hayvanatın ve civara yerleşmiş insanların hayat kaynağı. Buralarda su olmazsa, hayat olmaz. Oysa Anadolu’daki hemen her bir derenin üzerine bir değil, iki değil, en az 3-5 tane HES kurmayı planlıyor şirketler. Derenin neredeyse tüm suyunu borulara hapsetmeyi... Dere boyunca süregelen çayırın çimenin, kurdun kuşun, börtü böceğin hakkını yiyerek; onları bu sudan ve suyun etkilerinden mahrum bırakarak!! Üstelik de bunu yaparken köylünün toprağını, ormanları hiç ederek, inşaat faaliyetleri esnasında araziden çıkan hafriyatı her türlü mevzuata aykırı şekilde etraftaki araziye - metrelerce alandaki ağaçları gömecek şekilde – atarak... üst katmandaki canlı toprağı diri diri gömerek... Amaç gerçekten elektrik üretimi mi sizce?

Avukat Yakup Bey hepimizin içini delicesine acıtan belgeler ve resimlerle anlattı olanı biteni ve verdikleri hukuki mücadeleyi. Neyse ki verilen bu mücadele sonucunda bazı HES’lerin yapımı durdurulmuş durumda. UNESCO`nun Biyosfer Rezerv alanı ilan ettiği Artvin`in Borçka ilçesindeki Macahel Vadisi`nde HES projeleri ile Rize`nin Fındıklı ilçesindeki Abu Çağlayan Deresi ve Çayeli Senoz Deresi üzerinde yapımı planlanan HES projeleri bunlardan bazıları. Ancak mahkemeler tarafından verilen durdurma kararları ne yazık ki birçok HES’in inşaatını durduramamış durumda. Şirketler herşeye rağmen inşaatlarına devam ediyor, yeniden bilirkişiler tayin ediliyor, yeni kararlar alınıyor ve bu arada doğa geri dönüşü ve telafisi neredeyse imkansız şekilde yıkıma uğruyor.

Şimdi bu mücadeleye elimizden ne geliyorsa, nasıl geliyorsa öyle destek vermek zamanıdır. Bu amaçla başlatılan Büyük Anadolu Yürüyüşü Nisan ayında başladı. “Nisan 2011'de Anadolu'yu baştan sona yürüyoruz. Nehir olup akıyoruz. Ankara'da buluşuyoruz. Çadırlarımızı kuruyoruz. Suyumuzu, doğamızı, köklerimizi geri alana kadar, dönmüyoruz!”

İşte bu amaçla Anadolu’nun birçok yerinden kervanlar yola çıkmış durumda. 2 Mayıs Pazartesi günü Trakya kervanına katılacak olan İstanbul grubu saat 9.30'da Taksim meydanında biraraya gelecek ardından saat 10:00 da Galatasaray'da bir basın açıklaması yapılacak.

Bu ülkede çocuklarımıza bir gelecek bırakmak istiyorsak birşeyler yapmak zorundayız!!! Eğer siz de bu kervanlara bir ucundan katılmak isterseniz işte bilgiler aşağıdaki sayfalarda...

Anadolu'yu Vermeyeceğiz

Büyük Anadolu Yürüyüşü

HES’lere karşı birebir çarpışan 10 kahraman

Avrupa'dan Ninniler

2011-04-05T15:53:00.002+03:00

Bebeğinize ya da çocuğunuza Danca, Yunanca, İngilizce, Romence, Türkçe, İtalyanca, Çekce ninniler dinletmek istemez misiniz? Eğer isterseniz buyrun sizi böyle, KinderSite sayfasına alalım. Buradan sol kolonda yer alan News - Animated lullabies linkine tıklarsanız The Lullabies of Europe (Avrupa Ninnileri) sayfasına ulaşabilirsiniz.

Avrupa Birliği tarafından finanse edilen "Beşikten Diller" projesi 7 farklı dilde 35 ninniyi bir araya getirerek bu sevimli albümü oluşturmuş. Dilerseniz albümün kendisini CD olarak satın alabilirsiniz, iTunes'dan tamamını indirebilirsiniz (ücret karşılığı) ya da yukarıda tarif ettiğim (ne yazık ki direk linki yok) The Lullabies of Europe sayfasının alt tarafına inip yıldızların üzerine tıklayarak ninnilerin ücretsiz videolarını izleyebilir ve bu videoları bilgisayarınıza indirebilirsiniz.. Her ninninin orijinal dilinde sözlerini ve İngilizce çevirisini sayfanın alt tarafında görebilirsiniz. İşte bu ninnilerin en sevilenlerinden İtalyanca Stella Stellina : )

Maya Sahnesi'nde Çocuk Oyunları

2011-03-17T14:42:00.002+02:00

İlk kez 2001 yılında bir tiyatro sahnesi olarak açılan Maya Sahnesi, Boğaziçi Gösteri Sanatları Topluluğu’nun (BGST) ev sahipliğinde yeniden sahne sanatları alanının canlı ve dinamik mekânı haline geliyor. Maya Sahnesi, 17 Şubat 2011 tarihinden itibaren tiyatro, müzik ve çağdaş gösteri sanatları alanında üretilen çalışmaların sergilendiği bir mekân olarak sanatçı ve grupların seyirci ile buluşmasına katkı sunmaya devam edecek.

Bu sıralar Maya Sahnesi'nde hergün birbirinden cazip oyunlar oynuyor. Aşağıda da çocuk oyunlarının programını görebilirsiniz. Neva'nın yaşı bu oyunlar için biraz küçük belki ama yine de ilk fırsatta bunlardan birine gideceğiz mutlaka.

Maya Sahnesi'nde oynayan diğer oyunlar için lütfen tıklayınız: Maya Sahnesi

Maya Sahnesi iletişim bilgileri:

İstiklal Cad. Halep Pasajı Kat: 2 Beyoğlu

0212 252-7452 - 0535 646-0444

mayasahnesi@gmail.com

buyrun bakalım!!! (editli)

2011-02-23T12:02:00.002+02:00

İnsanın emeklerinin karşılığını alması çok güzel gerçekten de. O kadar uğraştım, didindim, sizlere buradan çocuklara İngilizce nasıl öğretilir yazdım.... ve sonuç ortada. Bakınız Neva nasıl da şakır şakır İngilizce kitap okuyor!!! :))) !!!...

İzleyemeyenlere not: Neva bu videoda kendince bir dilde konuşarak kitap okuyor. Üstelik bunu çok yapıyor :)) Hoş bu videoda söylemiyor ama normalde "sen nece konuşuyorsun?" diye sorunca "İngilisce" diyor :)) Tabi uzaktan yakından alakası yok!!! Bir arkadaşımın dediği gibi "Neva variety of English"!!

Untitled from senem yildiz on Vimeo.

dil sosyalleşmesi

2011-02-21T23:33:00.003+02:00

Yabancı dil öğretmeni olarak yetişmekte olan öğrencilerimize hep söylediğimiz, anlatmaya çalıştığımız birşey vardır. Hedef dili öğrenmek yalnızca o dilin gramer yapısını öğrenmek ve sözcük dağarcığı geliştirmekten ibaret değildir. Evet grameri bilmeden, belirli bir kelime bilgisine sahip olmadan iletişim kurmanız çok zordur ancak etkili sözlü ve yazılı iletişim için sosyal ortamların gerekliliklerine bağlı olarak doğru kalıplar seçebilmek, cümlelerin arkasındaki niyeti doğru yorumlayabilmek, karşınızdakini anlayamadığınızda ya da kendinizi ifade edemediğinizde doğru stratejiler kullanarak aradaki iletişim bozukluğunu giderebilecek çözümler bulmak da son derece önemlidir. Kişiler bazen bu becerileri andillerinde bile geliştiremeyebilmektedirler. Sonuç iletişim bozukluğundan kaynaklı sürekli gerilimli ortamlar olarak bize dönmektedir. Öyle ki bazen birinci sınıf öğrencilerimle farkındalıklarını arttırabilmek için basit aktiviteler yapıyorum. Örneğin öğrencilere bir kitaba ihtiyaçları olduğunu ve bu kitabın 1) yakın bir arkadaşlarında 2) üniversitedeki bir öğretim üyesinde bulunduğunu öğrendiklerini ve her ikisine de birer email göndererek kitabı ödünç alıp alamayacaklarını öğrenmelerini istiyorum. Yazdıkları iki email arasındaki olası farkları sınıf içinde birlikte konuşup tartıştıktan sonra bu aktivite sayesinde çoğu zaman öğrencilerden dört yıl boyunca “mrb hcm” tarzı kısa mesaj tadında başlayan ve o şekilde devam eden emailler almaktan kurtuluyorum. Burada amacım ya da niyetim kesinlikle öğrencilerimle arama mesafe koymak ve aramızdaki samimiyeti baltalamak değil elbette. Ne yazık ki bazen gelen emaillerde kullanılan dilin, seçilen kelimelerin uygunsuzluğu aramızdaki iletişimi baltalayabildiği için baştan bu konuya dikkat çekmek iyi oluyor.

Küçük çocukların anadil edinim süreçleri ile yetişkinlerin ikinci dil edinim süreçleri benzerlikler göstermektedir. Bir çocuğun dil edinimi sırasında beni en çok büyüleyen kelimelerin dile gelmesinden çok dilin sosyalleşmesi yani çocuğun sözcükleri, kalıpları doğu yerlerde doğru şekilde kullanabilme yetisini geliştirme süreci. Daha önce yazmıştım: Neva’nın bizimle geleceğini sandığı ve bu yüzden çok sevindiği dedesi “kızım, biz burada kalıyoruz, sen annenlerle gidiyorsun” dediği zaman dedesine bakıp büyük bir hayal kırıklığı ile “şaka yapıyorsun” demesi, bunun bir şaka olmadığını bilerek bu kalıbı doğru yerde, doğru şekilde ve istenilen vurucu etkiyi yaratacak biçimde kullanması bunun güzel bir örneği.

Stratejik yetinin yani iletişimde oluşabilecek bozuklukları giderebilme, dilden kaynaklanan eksiklikleri alternatif yollardan (farklı kelime kullanma, mimik ve/veya vücut dili kullanma gibi) telafi etme yetisinin gelişimine en bariz örneklerinden birini ise yaklaşık bir ay kadar önce yaşadık. Kompozit şehir dışındaydı ve araba da ondaydı. Biz Neva ile yalnızdık. Akşama doğru yakında oturan arkadaşım aradı, hadi kalkın gelin dedi. Bir taksiye atlayıp gidelim diye düşündüm. Neva araba koltuğunda oturmaktan çok sıkıldığı için genelde arabaya binmek istemiyor, her yere yürüyerek gidelim istiyor. Açıkladım: "Neva’cım, bak arabaya bineceğiz ama kendi arabamıza değil, taksiye. Takside sana göre koltuk olmadığı için sen de benim kucağımda gideceksin." Sevinçle kabul etti. Anne-kız ilk defa yalnız taksiye bindik. Yolda giderken Neva’nın keyfine diyecek yoktu. Kısa süre sonra aramızda şöyle bir konuşma geçti:

Neva: (Elinin tersiyle ön koltuğa vurarak) Anne, bu neydi?
Anne: Ne, ne Nevacım?
Neva: Buu..
Anne: Nasıl yani, koltuk işte Neva.
Neva: Hayır anne, bu neydi? (bu defa da elinin tersiyle kapıya vurmaktadır)
Anne: Nasıl yaa? Kapı işte Neva...
Neva: (bir an düşünür ve sonra sorar) Anne, bu otobüs mü??

Haaaaa, şimdi anladım. Neva ilk kez o gün duyduğu taksinin adını unutmuştur ve kelime hazinesi ve bilişsel kapasitesi “anne, içinde bulunduğumuz aracın adı neydi, hatırlayamadım?” diye sormasına izin vermediği için mükemmel bir stratejik (yol-yordam) yetisi örneği göstermiş ve meramını anlatmanın yolunu kısıtlı bilgi ve becerisiyle başarmıştır. Yoksa içinde bulunduğumuz aracın bir otobüs olmadığını bal gibi de bilmektedir.

Bu örneği uzun süre derslerde kullanacağım sanırım. Ama elbette çocuklu her ailede hergün bu ve bunun gibi yüzlerce örnek yaşanıyor. Siz de kendi örneklerinizi benimle paylaşır mısınız?

destek

2011-02-14T11:43:00.003+02:00

Anneanneler, babaanneler, dedeler, amcalar, dayılar, teyzeler, bizde yok ama halalar, yengeler, kuzenler iyi ki varsınız!! Bir çocuğu büyütmek için gerçekten de bir köy lazımmış. Geçen hafta birkez daha kafama kazındı bu gerçek. Benim hem annemle-babam, hem de erkek kardeşim ve ailesi başka şehirlerde yaşıyorlar. Öyle olunca ha dedim mi birbirimizin yanında olamıyoruz. Eşimin ailesi ile aynı şehirdeyiz ama onlar da sağlık sorunları nedeniyle her zaman imdada koşamıyorlar. Yaklaşık son bir yıldır bir bakıcı teyzemiz bile yok bize destek olan. Neyse ki Neva'nın fahri bir teyzesi var: benim 20 senelik arkadaşım. Ama işte onun dışında çekirdek aile modeliyle minimum destekle byütüyoruz biz Neva'yı. Sabahları anne-baba-çocuk üçlüsü olarak hep birlikte evden çıkıyoruz, önce Neva kreşe, sonra biz işe. Akşam yine aynı şekilde ailecek toplaşıp evimize dönüyoruz. Neva hastalanırsa şayet birimiz (ki bu genelde ben oluyorum) evde onunla kalmak zorunda kalıyoruz. Neyse ki işimiz buna izin veriyor ama yine de kolay olmuyor, hiç kolay olmuyor. Geçen yaz kreş daha yaz okulu devam ederken tatil oluverince ofisime portatif yatak kurup öğlenleri Neva’yı odada uyutup çalışmışlığım bile var.

Ama bu defa öyle olmadı çok şükür. Geçen hafta Neva’nın kreşi yine tatildi ama benim işim çoktu. Annemle babam hızır gibi yetiştiler sağolsunlar. Gel gör ki Neva son zamanlarda bana aşırı şekilde düştü. Kimseyle kalmıyor. İçim içim yedi, nolucak, nasıl kalacak diye. Sonra işe gideceğimiz sabah dedesi konuştu onunla, biz gittikten sonra neler yapacaklarını anlattı, akşam bizim eve döneceğimizi. Aaaa bir baktım Neva “hadi anne, sen işe git, haydi haydi” diyor. Ve bingo!! Bütün haftayı mızırtısız, ağlamasız, huysuzlanmasız, büyük bir mutlulukla dedesi ve anneannesiyle geçirdi. Dede bütün günü onunla oynamaya adadı, anneanne yemekleri yaptı :) Anneyle baba da eve dönünce sıcak bir ev, mis gibi yemek kokusu bulup çok rahat etti. Üstelik okulda da son derece verimli günler geçirdim bu sayede. İçim rahat, kafam rahat, evdeki işleri annem yaptığı için, üstelik bir de Neva geceleri kesintisiz uykular uyuduğu için bedenim dinlenmiş bir halde okulda çalıştım keyifle, istekle.

Evet, evet, çocuk dediğin böyle büyümeli işte! Bütün hafta kesintisiz yüzü güldü çocuğun.

dil gelişimi

2011-02-07T11:11:00.007+02:00

Sanırım İngilizce çalışmalarının meyvelerini yavaş yavaş toplama başlıyoruz. Neva dün gece elini burnuna götürüp “anne, nose’lu şarkıyı söyleyelim" diye tutturdu. Önce pek ihtimal vermedim çünkü “one little finger” şarkısını uzun süre önce ona defalarca söylediğimiz halde epey bir süredir hiç söylememiştik. Hatırlıyor olabilir miydi? Bir kez daha çocukların aklının ve hafızasının benim tahmin ettiğimden çok daha ilerde olduğunu anladım. Daha şarkıya başlar başlamaz Neva bana eşlik etmeye başladı ve benimle birlikte bütün sözleri inanılmaz güzel bir telaffuzla ve tam doğru olarak söyledi. Bir ilk!!! Kulaklarıma inanamadım!! Gerçi evet sözler basit ve bolca tekrarlanıyor:

one little finger, one little finger, tap tap tap, (işaret parmağı havada)
put your finger up (işaret parmağı yukarıya doğru)
put your finger down (işaret parmağı aşağıya doğru)
put your finger on your nose/head/ear/chin/shoulder... (işaret parmağı burnun, başın, kulağın, çenenin, omzun... üzerinde)

Ama önemli olan bir süre sessiz sessiz bu şarkıyı dinledikten ve hatta başlarda birkaç beceriksiz söyleme denemesinden sonra dün şarkıyı gerçekten mükkemmele yakın söylemiş olması. Yabancı dil öğrenen herkes önce bir sessiz dönemden geçer, dili üretmek, konuşmaya başlamak sonraki aşamadır. Bu seviyeye gelmek ise hem bilgi birikimi ve hem de kendine güvenle gerçekleşir. Bu süreç kişinin yabancı dile ne kadar maruz kaldığına bağlı olduğu kadar kişilik yapısına da bağlıdır. Bu aralar Neva yavaş yavaş üretme aşamasına da geçti sanırım. Ne zaman animal boogie videosunu izlese artık hayvanların ismini sesli olarak tekrar ediyor. Hani bir Pinokyo şarkısı vardı ya, bir ara bol bol yayınlamıştım blogda. Onun sözlerini mesela (Everbody in, everybody out, everybody turn around, everybody shout) ilk başlarda eeedivadi falan diye saçma sapan söylemeye çalışıyordu. Ben hiç müdahele etmedim, öyle değil şöyle söyleceksin demedim hiç. Sadece ben doğrusunu söylemeye devam ettim, ya da şarkıyı kaynağından dinledi. Birgün bir baktım kendiliğinden düzeltmiş, gayet doğru şekilde söylüyor şimdi.

Bütün bunları anlatmamın nedeni çocuğumun marifetleriyle övünmek değil elbette!! Haşa! : ) Asıl amacım eğer evinizde internet bağlantılı bir bilgisayarınız varsa sizin de çoçuğunuza ufak ufak yabancı dil öğretebileceğinizi anlatmak. Çocukların var olan ilgi alanlarından, sevdikleri aktivitelerden faydalanmak çok önemli. Nitekim çocuk kitapları ve şarkılı video klipler bunlar arasında ilk sıralarda yer alıyor. Yabancı dil öğrenmede en önemli etken o dile bol bol maruz kalmaktır (ister şarkı, ister hikaye, ister tekerleme aracılığıyla olsun) ki sağolsun internet bizi tahayyül bile edemeyeceğimiz bir kaynak deryasıyla kucaklaştırdı. Bu noktada önemli olan çocuklarımıza faydalı olabilecek kaynakları doğru seçebilmek. Ne yazık ki Youtube’da çok korkunç, hiç bir faydası olmayacağı gibi zararlı bile olabilecek yüzlerce de videoyla karşılaştım.

Bir de beklentileri makul düzeyde tutmak önemli. Çocuğunuzla birlikte bu şarkıları söyledikten, videoları izledikten sonra hemen bir sonuç almayı beklememeniz, istediğiniz tepkiyi göremezseniz hemen vazgeçmemeniz, istikrarlı olmanız çok önemli. Ama bilin ki çocuğunu bunları kaydediyor ve kendini hazır hissettiğinde patır patır dökülmeye başlayacak. Tıpkı Türkçe konuşmaya başladığında olduğu gibi.

Bu aralar favorimiz Barefoot Books yayınları. Animal Boogie’nin ardından şu üç şarkıyı da defalarca dinliyoruz.

Knick Knack Paddy Whack
Evet, sözleri biraz zor, biraz hızlı ama melodi muhteşem. Çocuğunuzun cazla ilk tanışması olabilir! ;)

If You're Happy and You Know It!
Klasik If You're Happy and You Know It şarkısının nefis bir versiyonu. En çok da sonunda çok çeşitli dillerde söylenen "merhaba" kısmına bayılıyoruz. Neva şimdiden 7-8 dilde merhaba demeyi öğrenmiş durumda! Bir de Neva'nın bu tarz videolarda farklı uluslardan, farklı etnik yapılardan çocukları görmesini çok önemsiyorum. Dünyanın tek tip olmadığını anlaması önemli gerçekten.

The Journey Home from Grandpa's
Bu da fazlasıyla eğlenceli : )

Herkese iyi eğlenceler !!

peppa pig

2011-01-23T18:04:00.002+02:00

An itibariyla ailecek Londra`yiz. Neva ile ilk yurtdisi yolculugumuz bu. Neva`ya hamileligimden beri benim de ilk yurtdisina cikisim. Degisiklik iyi geldi, ustelik bu isi Neva ile birlikte kotaracabilecekmisiz gibi gorunuyor - ki bu his paha bicilmez.

Neyse, bu Pazar gunku Ingilizce videomuz Londra`da olmamizin serefine burada cok meshur olan Peppa Pig`den geliyor. Peppa Pig anne domuz, baba domuz; Peppa ve erkek kardesi George`dan olusan bir domuz ailesini anlatiyor. Rahsan hep bahsediyordu ama nedense biz hic izlememistik bu zamana kadar. Gecenlerde Neva ile izleyince bayildik. Temiz, net ve kolaylikla anlasilir bir Ingilizcesi var. Bu videoda kullanilan dil hic Ingilizce bilmeyen bir cocuk tarafindan anlasilamaz belki ama baslangic seviyesinde Ingilizcesi olan birisi icin ideal. Belli basli bazi kaliplar anlamli bir sekilde defalarca tekrarlaniyor. Ornegin bu video muzik aletlerinin isimlerini, aile bireylerini ve muzik aleti calmaya dair fiilleri ogretmek icin ideal.

Neva Ingilizce bilmemesine ragmen bu videoyu izlemekten buyuk zevk aliyor, kulak dolgunlugu acisindan harika. Bakalim siz de begenecek misiniz?

Iyi seyirler; iyi Pazarlar!

the animal boogie

2011-01-20T14:24:00.002+02:00

Eveeeet, bu defaki videomuz Evren'den. Daha doğrusu Barefoot Books tarafından çıkan The Animal Boogie adlı kitabı iki sene önce Evren ve Yavrusu getirmişti Neva'ya. Vaktiyle çok dinledik biz bunun şarkısını, aile boyu dansettik müzik eşliğinde ama sonra taşınırken CD'yi kaybettik. Pek hayırlı olmadı bu durum bizim açımızdan çünkü Neva kitabı da şarkısını da çok seviyordu, CD olmayınca şarkıyı söylemek de bana düştü.

Çok şükür azap bitti. The Animal Boogie kitabı şarkı eşliğinde hafif hareketlerle anime edilmiş, youtube'a konmuş, nefis olmuş. Geçenlerde ycurl göndermiş linkini Evren'e , Evren de sağolsun bana göndermiş "ingilizce öğretirken" serisine ekleyeyim diye. :))

Buyrun bakalım.. Şimdiden aile boyu iyi eğlenceler!!!

4 yıl

2011-01-19T11:02:00.000+02:00

Sevdiklerinden ayrıldın, çocuklarından, torunlarından ayrıldın, burada seni uğurlayanlardan ayrıldın. Kucağımdan ayrıldın. Ülkenden ayrılmadın.

Rakel Dink

kreş günlükleri

2011-01-18T11:19:00.001+02:00

İki sabahtır Nevacık büyük bir mutlulukla gidiyor kreşe... ben de nasıl kuşlar gibi hür ve mutlu hissediyorum bilseniz!! Bazı anneler diyor ya hani annelik nerdeyse sürekli bir suçluluk duygusu hali diye, gerçekten de öyle! İnsan haklılığına ne kadar inandırsa da kendini, o vicdan azabı bırakmıyor yakasını.

Önce Pazartesi sabahı biraz mızırdanır gibi oldu, evden çıkmadan önce “ben okula gitmiiiicem” diye söylendi.. Eyvah dedim, yandık, okula gidince yine kıyamet kopacak diye korktum. Ama ne zaman ki okula yaklaştık bana “anne hadi sen işe git, baba da işe gitsin” demeye başladı. Dedim “Nevacım, okula bırakmayalım mı seni?”.. bir an düşündü, sonra “önce beni okula bırakın, sonra sen de işe git, baba da işe gitsin, ben çok okulda çok eğlenicem!!” İçi boş ya da ezberletilmiş cümleleler değil bunlar çünkü okuldan almaya gittiğimizde şakıyan minik bir kuş buluyoruz her defasında, öyle mutlu, öyle neşeli ki!!

Bu sabah evden çıkarken de hiç sorun olmadı, hatta bu sabah erkenden gelmişiz okula o gazla, hadi gidip Orta Kantin'de meyveli kek yiyelim dedik Neva’ya.. normalde okula götürebilmek için kullandığımız son karttır bu!! Yok dedi hanımefendi, ben okula gidicem!! Ohh, ne ala!!

Ama söyler misinz, insan böyle bir yeri sevmez mi?? Kompozit her sabah zorla sürükleyerek çıkarıyor beni buradan, bana kalsa tüm günü burada geçirebilirim : ) :)

...

2011-01-17T15:06:00.003+02:00

Dört yıl kadar önceydi herhalde... İngilizce materyalleri geliştirmede teknoloji kullanımını anlatıyorum öğrencilerime... Dur dedim, bir bakayım bu blog nedir, ne değildir, nasıl bir şeydir? Öğreneyim ki öğreteyim. Tamamen el yordamı yani.. Blog dünyasına dalış o dalış. O zamanlar henüz hamile bile değilim ama istiyorum, o nedenle anne-çocuk blogları (ki o günlerde Türkçe olanlar bir elin parmaklarını geçmezdi) en çok ilgimi çekenler oldu. Huysuz’un hamileliğini az mı takip ettim, Tatlısı’nın doğumunu... : ) Ama Sugibi’nin yeri de bir ayrıydı. Doğuma gittiği sabah aklım onda kalmıştı ya onun hiiç haberi yoktu tabi. Neyse gel zaman git zaman, ben de blog yazmaya başladım, kısa zamanda çok keyifli bir minik topluluk haline geldik. Blog aracılığıyla çok çok güzel insanlarla tanıştım, ortak ilgiler heyecanlar etrafında buluştuk çok zaman.

Zaman içinde bloga bir de Nurturia eklendi. Her ne kadar çok fazla herşeyi takip edemesem de oradaki oluşum da hep çok hoşuma gitti. İşte Cuma akşamı oradaki 30 anneyle tanışma imkanı buldum ben. İçlerinden yalnızca bir tanesi ile daha önce yüzyüze görüşmüştük, diğer hepsi ile ilk kez bir araya geliyorduk. Kalabalık ortamlarda suskunlaşırım ben, yine öyle oldu, ilk saatlerin tedirginliği zamanla yerini sıcak ve koyu sohbetlere bıraktı. Nevacık evde babasının yanında “ama anne, ama anne....” diye mızır mızır mızırdanırken ben çok keyifli sohbetler ediyordum. Beni blog dünyasına bulaştıran Sugibi ile onun benden habersiz olduğu eski günleri yad etmek ayrı güzeldi. Kuzeytananne’yle, Zeynep’le, Sanem’le, Yasemin’le yapılan akademik sohbetler; Esra ve Özgüranne’den Bir Kar Masalı hikayesini bir kez daha dinlemek; Gülsüm’le, Güneş’le, Burcu’yla, Özlem’le, Tuğçe’yle, Özden’le ve yine Burcu’yla fokur fokur çocuk ve hayat kokan sohbetler etmek nasıl güzel geldi..

Sonra gelenler arasında birisi vardı ki, aslında o gece orada olmamın baş sebebi. Sadece yazdıklarından tanıyıp son derece yakın hissetmek bir insana ne güzel. O taa İzmit’ten kalktı geldi, geceyi bizim evde geçirmeyi kabul etti. İki eski dost gibi kız kıza dışarda geçirilen bir gecenin sonunda geç saatte kapıyı anahtarla açıp eve girmek, evde biraz da pijamalarla sohbete devam etmek, sonra vurup kafayı yatmak... sabah birlikte çaylı, ballı, yumurtalı kahvaltı etmek... hep yaparmış gibi.. : ) Neva bile hiç yabancılamadı Füsun’u. Bütün sabah bütün maharetlerini sergilemeye çalıştı ona. Hiç durmadı çenesi. : )

Geceye bir de Yüksel gelseydi, tam olacaktı! : -)

haydi bakalım kalkın!!

2011-01-16T14:17:00.000+02:00

İşte bu Pazar günü çocuklarla birlkte yapılabilecek eğlenceli, danslı, müzikli bir aktivite. İngilizce öğrenmek ve öğretmek için de çok elverişli.

Önce birlikte bu videoları 2-3 kere izleyin, sonra bilgisayarı görünür biryere koyup sesini açın ve birlikte dansedin. Biz Neva ile hergün birkaç kere dinleyip dansediyoruz!! :)) Eğer bilgisayarınızda Real Player yüklüyse videoları bilgisayara indirebilirsiniz de, böylece Internete bağlı olmadığınız zamanlarda da izleyebilir/dinleyebilirsiniz. Ayrıntı isterseniz yorumlarda sorabilirsiniz.

İşte ilk video:

Ünlü çocuk kitapları yazarı Eric Carle'ın From Head to Toe kitabından uyarlanan bu şarkılı video İngilizce hayvan isimlerini ve temel bazı hareketleri öğretmek için ideal.. hem de gerçekten çok eğlenceli!!

İkinci video ise What'sYour News? websitesinden. Videoyu burada bulabilirsiniz.

Ya da what's your news? websitesine gittikten sonra --> Watch clips --> Watch Anthony'e tıklayarak da izleyebilirsiniz.

En iyisi videoyu bilgisayara indirmek. Aynı şekilde bu videoyu da bir iki kez izledikten sonra bilgisayarı karşımıza koyduk, Neva ile birlikte bir yandan yüksek sesle şarkıyı söylüyor, bir yandan da hareketleri yapmaya çalışıyoruz. Neva evde kapalı kalmaktan biriken enerjisini atıyor, benim için de egzersiz oluyor :)

İyi eğlencer, iyi pazarlar!!

gülen yüz

2011-01-14T13:42:00.000+02:00

Yaklaşık bir haftadır Neva yine sabahları kreşe gidince arkamızdan ağlıyor. İnsanın ağlayan bir çocuğu bırakıp gitmesi ne zor, ne üzücü. Ama orada yanında ne kadar çok kalırsam kalayım faydası yok, ayrılacağımı anladığı anda ağlamaya başlıyor. İnsanın aklına bin türlü kötü şey gelebiliyor tabi ama aslında bir yandan da gelmiyor. Kreşten, Neva’nın öğretmeninden, bakıcı teyzeden o kadar eminim ki, o kadar sevecenler ki. Muhetemelen Neva bizimle vakit geçirmeye doymuyor.

Nitekim dün öğretmeni sınıfa bir tablo getirmiş. Her sabah kreşe ağlayarak gelen çocukların yanına ağlayan bir yüz, gülerek gelenlerinkine ise gülen bir yüz çizeceğini söylemiş. Neva dünden beri o gülen yüz istediğini söyleyip duruyor.

Bu sabah arabayla kreşe yaklaşırken Neva ile aramızda geçen sohbet:

Neva: Anne sen de gel benimle okula...

Anne: Tamam Neva’cım, ben de seninle geleceğim ama sonra..

Neva: Sonra beni öpeceksin ve sen işe gideceksini ben ağlamiycam, gülen yüz olucam

Anne: Harikasın!!!

Arabayı parkettik, eleele tutuştuk kreşe doğru gidiyoruz. Miniğim kendini cesaretlendiriyor:

“Şimdi okula gidicez birlikte. Sen beni bırakacaksın, işe gideceksin, sonra ben çoook eğlenicem, sonra sen yine gelip beni alacaksın.”

Okul kapısından içeri girdik, koridorun ucunda öğretmenini gördü, hızla koşarak kucağına atladı, sımsıkı sarıldılar birbirlerine, bir süre öyle kaldılar. Öğretmeni “Neva, okula böyle gelmeni o kadar özlemişim ki” dedi. Ne kadar duygulandığımı nasıl ifade edebilirim acaba?

Sonra biz öğretmeni ile sohbet ederken koşarak sınıfına gitti, biraz sonra beni görmesin diye uğraşarak kapıdan göz attım, baktım bakıcı teyzesinin kucağında kahvaltı yapıyor. Bakıcı teyze sımsıkı sarılmış Neva’ya.

Bir haftadır ilk defa içim kuş gibi hafif geldim ofise :- )

Not: Dördüncü sınfı öğrencilerime materyal geliştirme dersinin parçası olarak blog hazırlattım. Öyle güzel şeyler çıktı ki ortaya burada paylaşmak için yanıp tutuşuyorum . Bir yandan da burada paylaşırsam da bu blogu keşfederler diye korkuyorum : ))

bebek baykuşlar

2011-01-09T09:27:00.001+02:00

Bu Pazar sabahı sizlere annelerinin onları bırakıp gittiğini düşünerek üzülen ama sonunda mutlu sona erişen üç küçük baykuş yavrusuyla günaydın diyorum :))

burun

2011-01-07T23:07:00.001+02:00

Geçen gece Neva ile aramızda geçen diyalog...

Neva: (Gece Bahçesini izlerken) Anne, Maka Paka'nın burnu nerde, göremiyorum.
Anne: İşte orada, yani yüzünün tam ortasında (Burun kitabına referans vermektedir)
Neva: Hani anne, göremiyorum. (Gayet sakin devam eder) Acaba nerde olabilir, yastıkta? yatağın altında? pencerenin önünde?....

Verdiğim referansı bu kadar çabuk algılaması, gayet doğal bir şekilde benim başlattığım oyunu devam ettirmesi, üstelik de kitaptaki metni böyle güzel kullanması nasıl hoşuma gitti. :)

Tamam, itiraf ediyorum boncuk var boncuk!! ;-)

evim evim

2011-01-05T13:23:00.000+02:00

İşimi seviyorum. Desler bitti ya, bugün gitmedim ofise. Neva’yı babasıyla birlikte kreşe gönderip son dakikada evde kalmaya karar verdim. Yayıldım mutfak masasına, ta ne kadar zaman önce hazırlayıp bir dergiye göndermiş olmam gereken “anadilinde eğitim” dosyası üzerine çalışıyorum. Okuyorum da okuyorum. Bu alanda farklı ülkelerde ama benzer bağlamlarda yapılmış çalışmalar leb-i derya, farkediyorum.

Bir yandan çamaşır yıkayıp, çekmece düzenliyor, öte yandan bol sütlü kahve yapıp çikolata kemiriyorum. Aklımın bir köşesinde de artık kreş-ev rutininden sıkılmakta olduğu sinyallerini veren Nevacık için birlikte gidebileceğimiz ilginç aktiviteler araştırması var. Yasemin’in yazısı hafta içi bir gün Neva kreşteyken giderim dediğim Frida sergisine Neva’yla birlikte gitmek konusunda cesaretlendiriyor beni, sonra bunu okuyup “yok olmaz” diyorum.

mutlu seneler

2010-12-31T14:27:00.002+02:00

hevesle, merakla, neşeyle bekliyoruz seni yeni yıl... çantanda hepimiz için güzellikler olsun... en çok da sağlık, huzur, sevgi olsun lütfen..

sersala we piroz be, երջանիկ տարեկան, سنة جديدة سعيدة, feliz año nuevo, mutlu yıllar, bonne année, ein frohes neues jahr, ευτυχισμένο το νέο έτος, Щастлива Нова Година, a happy new year...

"çocuğun dilini reddetmek çocuğun kendisini reddetmek demektir"

2010-12-28T15:20:00.003+02:00

Şu yukarıda gördüğünüz resmi ilk defa bir Facebook paylaşımında gördüğümde önce Türkçe’nin doğru kullanımıyla ilgili bir mesaj zannedip üzerine tıkladım. Ama sonra fotoğrafın altındaki “İkinci bir dil istemiyoruz” yazısını görünce çok üzüldüm, hele ki altındaki beğeni yorumlarını okumaya yüreğim hiç elvermedi. Uzun süredir hiçbir paylaşımdan bu kadar rahatsız olduğu hatırlamıyorum. Kimbilir belki de işin içinde dil olduğu için hassas noktamdan vurulmuşumdur. Herşeye rağmen anlayışsızlığın böylesini anlayamıyorum doğrusu.

Ana dil adı üstünde insanın annesinin karnındayken duymaya başladığı, doğar doğmaz ilk karşılaştığı, ilk sevgi sözcüklerinin kulağına fısıldandığı, ninniler masallarla uyutulduğu, ilk kelimelerini ürettiği dildir. İşte biz bu dille ilk kavramlarımızı edinir, dünyayı algılamaya, düşünce üretmeye başlarız. Bu nedenle bir insanın kendi anadilinde konuşabilmesi ve okul hayatının en azından ilk yıllarında ana dilinde eğitim görebilmesi bahşedilebilecek bir imtiyaz değil, en basitinden bir insan hakkıdır. Ve insanların kendi ana dillerini kullanmak istemesi bir başkasının ana diline saldırı olarak algılanmamalıdır.

Olayın insanlık boyutunu gözardı etsek bile pedagojik ve sosyal boyutlarını gözardı edemeyiz (yok, yok, aslında hiçbirini gözardı edemeyiz). Okul hayatına sağlam bir ana dil temeliyle başlayan çocukların ikinci bir dilde daha güçlü okuryazarlık becerileri sergiledikleri görülmüştür. Jim Cummins’in ortaya koyduğu “dillerarası bağlılık” ve “dillerarası aktarım” ilkelerine göre ana dili egemen dilden farklı olan çocuklar okul hayatlarında (en azından ilk yıllarda) her iki dilde de desteklendikleri zaman (örneğin çiftdilli bir eğitimle) bir dilde edindikleri okuryazarlık becerilerini, kavram bilgilerini bir dilden diğerine aktarabilmekte ve sonuç olarak her iki dil birbirini beslemektedir. Oysa çocukları okula ilk başladıkları dönemlerde kendi dillerinden başka bir dilde eğitime tabi tutmak bu çocukların okuryazarlık becerilerini, kavram bilgilerini her iki dilde de tam olarak öğrenememelerine ve sonuç olarak okulda başarısızlık yaşamaları ihtimalinin önemli ölçüde artmasına sebep olmaktadır. Bu konuda Toronto Üniversitesi’nden Jim Cummins’in yazdığı ve benim Türkçe’ye çevirdiğim şu yazıya bir göz atmanızı tavsiye ederim: Çiftdilli Çocukların Anadili: Anadil Eğitim için Neden Önemli?

Yine 2006 yılında ana dil ve çiftdilli eğitim alanında yapılan bir çalışma çocuklara verilen ilk eğitimin en azından 6-8 boyunca kendi ana dilinde olmasının ve kademeli olarak diğer dile geçmenin yalnızca eğitime harcanan sosyal yatırımlarım geridönüşümünü önemli ölçüde arttırmakla kalmayıp ulusların sosyal ve ekonomik kalkınmasına katkıda bulunacağını ve bilgi üretimi ile bilimin gelişmesine de destek olacağını göstermektedir. (Optimizing Learning and Education in Africa – the Language Factor, Working Document Draft, ADEA, UIE & GTZ, 2006)

Cummins’in söylediği gibi bir çocuğun dilini reddetmek çocuğun kendisini reddetmek demektir aslında. “Dolaylı ya da dolaysız olarak okuldaki çocuklara “Dilinizi ve kültürünüzü okulun giriş kapısında bırakın” mesajı iletilirse, çocuklar aynı zamanda kimliklerinin çok önemli bir parçasını da okul kapısında bırakmak durumunda kalırlar. Bu şekilde reddedildiklerini hissettiklerinde, sınıfiçi öğretime aktif ve güvenli katılımları daha az olacaktır.” Bunu yapmaya hakkımız var mı gerçekten?

*********************************************************************
PS. Nurturia'daki tartışma üzerine buraya da koyayım istedim. İki Dil Bir Bavul bu konu hakkında izlenmesi gereken önemli bir film/belgesel.

ela-neva-çağan

2010-12-28T11:49:00.000+02:00

Haftasonu çok keyifli misafirlerimiz vardı bizim. Kompozit Cumartesileri sabahtan akşama okulda çalışınca (çok yakında bir doçentlik sözlüsü bekliyor kendisini) biz de anne-kız ya yalnız ya da arkadaşlarımızla birlikte vakit geçiriyoruz. Geçtiğimiz Cumartesi de Ela-Neva-Çağan bir araya geldiler. Ela’nın huzurlu sakinliği, Çağan’ın haydutluğu, Neva’nın efe tavırları harika bir kombinasyon oldu. Hep beraber şarkı söyledik, azıcık dansettik, saklambaç oynadık.Üç minik bazen birarada, bazen ayrı ayrı oynadılar. Kimi zaman paylaştılar, kimi zaman didiştiler ama iyi ki bir araya geldiler. Biz de bu arada pek heyecanlı projelerden bahsettik, ben daha çok kenardan dinledim ama söyleyeyim: harika birşey yolda. Merakla bekliyorum.

İşte günün fotoğrafları:

uyku öncesi sohbetleri

2010-12-23T23:31:00.004+02:00

Uyku öncesi sohbetlerinin tadına doyulmuyor. Bu akşam okulda sınav verdim, o yüzden geç geldim eve. Tam uyuyacakken anahtarın tıkırtısına dikilvermiş tatlı cadı. “Annneaaaaa” diye koşarak boynuma atlaması, sevinç içinde dans etmesi ömre bedeldi tabi her zamanki gibi.. “biz babayla markete gittik, eve geldik, bloklarla oynadık... sen NERDEYDİN?”

Sakinleşip tekrar yatağa dönmesi biraz vakit aldı. Önce bir iki kitap okuduk, resimlerine baktık, yorumlar yaptık, sonra ışığı kapatıp birlikte uzandık yatağa. “Anlat bakalım, nasıl geçti bugün okul, neler yaptınız?” dedim. Başladı bıdır bıdır anlatmaya. İki yaşındaki kızımın kreşte bizden ayrı bir dünyasının olması hem gururlandırıyor beni hem de ne bileyim böyle karışık tuhaf duygulara sürüklüyor. Her akşam ayrı bir şarkı, ayrı bir hikaye ile geliyor Neva eve. Bu sene öyle çok seviyor ki kreşe gitmeyi, sabahları kapıdan içeri girer girmez koşa koşa gidiyor sınıfına. Kreşin öyle iddialı bir müfredatı yok; İngilizce, bilgisayar vs falan hiç umurlarında değil. Ama çok tatlı, çok sevecen öğretmenleri, bakıcı teyzeleri var. Yaz kış çıkıp oynadıkları yemyeşil bir bahçesi, yazın gölgesinde toplaşıp meyvelerini yedikleri koca bir erik ağacı var. Bol bol oyuncak, bol bol oyun, velilerin getirdiği atık malzemelerden olşturulmuş bir “faaliyet” köşesi var. Daha n’olsun?

Neyse, nerden nereye geldik. Bizim sekiz adet iki yaş gurubu bıdık dün velilerin de izniyle –yine kampüsün içinde- yuva binasına 200 metre uzaklıktaki Mithat Alam Film Merkezi’ne kısa bir Winnie the Pooh filmi izlemeye gittiler. Nevacım anlata anlata bitiremiyor. Filmden çok böyle hep birlikte bir yerlere gitmiş olmaları belli ki onu çok heyecanlandırmış. Bu gece yatakta yine başladı anlatmaya. “Biz film izlemeye gittik.... arabaya binmedik... yürüdük... elele tutuştuk, hiç bırakmadık elimizi... yoksa bize araba geçer... yoksa biz kayboluruz.” O böyle heyecanlı heyecanlı anlatırken ben bir yandan onun bu şekilde baştan sonra bir olay örgüsünü anlatması karşısında heyecanlanıyor, bir yandan artık karşılıklı sohbet edebildiğim bir kızım olduğunun sevinçle ayrımına varıyorum.

Bugün yine gidip Winnie the Pooh izlemek istemişler bizimkiler ama İlknur Öğretmen olmaz demiş. “E tabi haklı öğretmeniniz” diyiverdim, “ama neden anne, ama neden, neden olmaz?” diye isyan ediverdi. Neyse ki tekrar sakinleşip uykuya dalması çok zaman almadı.

siz çocuğunuza nasıl kitap okuyorsunuz?

2010-12-07T00:07:00.002+02:00

Idefix’in Sanal Kitap Fuarı devam ededursun, biz anne-babalar evdeki ufaklıklara kucak kucak kitap alıyoruz. Şu ara gerçekten de kitaplara düşkün, okumayı seven bir neslin tohumları atılıyor. Peki ama siz çocuğunuza nasıl kitap okuyorsunuz?

Uzmanlar ve araştırma sonuçları okul öncesi çocuklarına hangi sıklıkla kitap okunduğu kadar nasıl kitap okunduğunun da çok önemli olduğunu belirtiyor. Çocukların kitaplarla etkileşimi dil gelişimlerine büyük katkıda bulunuyor.

Bakın Reading Rockets web sitesi bu konuda ne söylüyor:

“Resimli kitap okuma çocukların okula hazırlanmasında gerekli olan birçok becerinin geliştirilmesine katkıda bulunuyor: kelime hazinesi, ses yapısı, yazılı metnin anlamı, hikayelerin ve dilin yapısı, sürdürülebilir dikkat, öğrenmenin zevki ve daha birçok şey. Okulöncesi çocukların yemeğe, sığınmaya, ve sevgiye ihtiyacı olduğu kadar kitaplar tarafından beslenmeye de ihtiyacı var.

Okulöncesi çocuğunuzla birlikte sık sık kitap okumanız çok önemli. Haftada üç kere ya da daha fazla kitap okunan çocuklar ileriki yaşantılarında haftada üç kere ya da daha az sayıda kitap okunan çocuklardan daha gelişmiş oluyorlar. Çocuğunuza erken yaşta kitap okumaya başlamanız çok önemli. Henüz dokuz aylık bebekler bile dokunması ilginç olan ve ses çıkaran kitaplardan zevk alabilmektedirler.”

Diyaloglu okuma 1980'li yıllarda ortaya çıkan ve çocuklarla karşılıklı etkileşimli bir şekilde kitap okuma tekniklerini içeren bir okuma yöntemi. Birçoğumuz çocuklarımıza kitap okurken bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde zaten bu yöntemi uygulamaktayız ancak yine de genellikle yetişkinler küçük çocuklara kitap okurken yetişkin kitabı okuyan çocuk ise dinleyen rolünü üstlenir.

Peki çocuklara kitap okurken nasıl sorular yöneltebiliriz? Reading Rockets web sitesi şu beş farklı tarzda soruyu öneriyor:

“Tamamlama soruları
Cümlenin sonunda boşluk bırakın ve çocuğun bu boşluğu doldurmasını isteyin. Bu aktivite genellikle tekerlemeli ya da içinde çokça tekrar olan kitaplarda uygulanabilir. Örneğin 'Sevgili Tavşan, dikenlerimiz dolaştı. Lütfen bizi ...... dediler'* diye okuyarak çocuğun boşluğu ayırabilir misin? diye doldurmasına yardımcı olunabilir. Ya da aşağıdaki boşluğa çocuğun uygun gördüğü kelimeyi yerleştirmesi istenebilir

'nenem anlatmış orhan’a
yolları düşmüş ormana
çeşit çeşit ağaçlara
böğürtlene, mantarlara
hışırdayan ...... (yapraklara)'**
Tamamlama aktivitesi çocuğa, dilin yapısı hakkında bilgi verir – ki bu bilgi ileride okumayı öğrenirken çok işine yarayacaktır.

Hatırlama soruları
Bunlar çocuğa daha önce okuduğu bir kitapta neler olduğu ile ilgili sorulardır. Bu tür sorular alfabeyi öğreten kitaplar hariç hemen her kitapta kullanılabilir. Örneğin 'Bu kitaptaki küçük mavi motora ne olduğunu anlatabilir misin?' diye sorulabilir. Hatırlama soruları çocukların hikayeyi anlamalarına ve olay örgüsünü tarif etmelerine yardımcı olur. Hatırlama soruları sadece kitap okunduktan sonra değil, eğer o kitap çocuğa daha önce okunmuşsa okumanın başında da sorulabilir.

Açık uçlu sorular
Bu tür sorular kitaplardaki resimlerin üzerine yoğunlaşır. Özellikle zengin ve ayrıntılı çizimlere sahip kitaplarda çok işe yarar. Özneğin, çocuğun aşina olduğu bir kitabın sayfalarına bakarken şöyle söyleyebilirsiniz 'Bu resimde neler olduğunu bana anlatır mısın?' Açık uçlu sorular çocukların ifade yeteneklerini ve detaylara gösterdikleri dikkati arttıracaktır.

5N1K soruları
Bu sorular genellikle Ne, Neden, Ne Zaman, Nasıl, Nerede ve Kim sorularıdır. Bu sorular da tıpkı açık uçlu sorular gibi kitaptaki resimlere yoğunlaşır. Örneğin, kitaptaki bir resmi gösterirken şöyle sorabilirsiniz 'Bunun adı ne?' 5N1K soruları çocukların kelime hazinesini geliştirir.

Uzaklaştırıcı sorular
Bu sorular çocukların kitaplarda karşılaştıkları resim ve kelimeleri kitabın dışındaki deneyimleri ile bağdaştırmasına yardımcı olur. Örneğin, bir çiftlikteki hayvanların resimlerine bakarken şöyle söyleyebilirsiniz, 'Geçen hafta hayavanat bahçesine gitmiştik, hatırladın mı? Orada bu hayvanlardan hangilerini gördük?' Uzaklaştırıcı sorular çocukların kitaplar ile gerçek hayat arasında köprü kurmasına, sözel akıcılıklarının, iletişim becerilerinin ve anlatı becerilerinin gelişmesine yardımcı olur.”

Bu yöntemde çocuğun bir kitaba aşinalığı arttıkça, yetişkin kitabı daha az okumaya, çocuğu daha çok dinlemeye başlar ve gitgide çocuğun nesneleri adlandırmasının ötesinde resimlerde neler olduğu üzerinde düşünmesine ve hikaye ile çocuğun kendi yaşantısı arasında bağlantılar kurmasına yardımcı olacak yönlendirici sorular sormaya başlar. Bu yöntemle kitap okunan çocukların ileride dil gelişimi ile ilgili testlerde geleneksel yöntemlerle kitap okunan çocuklardan daha başarılı olduğu görülmüştür.

Elbette çocuklarla sürekli bu şekilde kitap okumaya çalışmanın yorucu ve zorlayıcı olduğu takdirde okumadan soğutabileceği unutulmamalı ve küçük çocuklarla yapılan tüm eğitici etkinliklerde olduğu gibi bu yöntemde de çocuğun kendisini rahat hissetmesini ve eğlenerek zevk almasını sağlamak çok önemlidir. Çocuklara kitap okumanın pekçok değişik şekli olduğu ve bunun onlardan yalnızca bir tanesi olduğu hatırlanmalıdır.

* Kirpi ile Kestane (Feridun Oral)

** Sit Nene'nin Masalları (Ayşe Kulin)

Yararlanılan Kaynaklar

Dialogic Reading: An Effective Way to Read to Preschoolers web sitesi: http://www.readingrockets.org/article/400

Intervention: Dialogic Reading websitesi: http://ies.ed.gov/ncee/wwc/reports/early_ed/dial_read/

Dialogic Reading: Birth to Six: Multnomah County Libray: http://www.multcolib.org/birthtosix/elitdialogic.html

görsel http://www.usd231.com/webschools/Page_Images/5/ParentChildReading.jpg adresinden alınmıştır.

twinkle twinkle little star

2010-12-06T09:43:00.002+02:00

Bu aralar bizim çok severek günde 3-4 fasıl izlediğimiz/dinlediğimiz bu sevimli videoyla herkese günaaaaaydın diyorum. :)

muffin yapımı

2010-12-03T16:24:00.000+02:00

Bayramda çok sevdiğimiz arkadaşlarımız ailecek yemeğe geldiler. Sohbetin ortasında laf buzluktaki yaban mersinlerine geldi ve ani bir kararla hep beraber mutfağa girip hemen muffin yaptık. Bu aralar Neva tatlıya çok düşkün, ben de hazır gıda yiyeceğine unundan, yumurtasına, şekerinden yoğurduna hepsi doğal ve/veya ev yapımı bu muffini yemesini tercih ediyorum. Gerçi o belki bir tane yiyor, kalanı bana kalıyor ama olsun, ana yüreği işte!! :)))

Arkadaşlarımızın 14 yaşlarındakı kızı Ilgın harika yemek resimleri çekiyor. Benim muffinin macerasını da işte böyle fotoğraflayıvermiş o arada. :)

2 adet yumurta, iki kahve fincanı şekerle karıştırılır ve mikserle köpük köpük olana kadar çırpılır.

karışıma 2 kahve fincanı sıvıyağ (ben fındık yağı kullanıyorum), 2 kahve fincanı özlenmiş yoğurt eklenir

6 çok dolu olmayan kahve fincanı un, bir paket kabartma tozu

veee bolca Kastamonu pazarından alınma taze yaban mersini boca edilip güzelce karıştırılır. karışım çok koyu olursa ben biraz da süt ekliyorum.

tantitoniden alınan silikon muffin kapları yarıya kadar doldurulup 170 derecede ısıtılmış fırına konulur.

muffinleriniz 35-40 dakika sonra hazırdır

afiyet olsun

ve mutlu son!!!

eeediivadi

2010-12-01T15:11:00.006+02:00

dün gece yazacaktım taze taze ama sonra neva ile birlikte uyuyakalınca bugüne kaldı.

neva kaç gündür ne zaman bilgisayarı açsam kucağıma tırmanıyor: "anne bana eeediivadi çalsana" diye başlıyor. "eeediivadi ne neva yaaa?".. elleriyle birşeyler yapıyor, melodisini mırıldanıyor ama kazma annede tık yok. bir dolu şarkı açtım, yok yok yok, bulamadık..

dün gece uyumak için yatağa yatmışız, yine başladı "anne, bana eediivadiyi söyle"... "neva, anlayamıyorum ediiivadi hangi şarkı acaba?" sonunda çocuk ayağa fırladı, bir kolunu öne uzattı "rat aaaağm (right arm)" sonra öbür kolunu öne uzatıp zıplamaya başladı. meğer yavrum "everbody in, everybody out" diye devam eden pinokyo şarkısını istermiş. ne şapşalım!!! :))

çocuğunuza yabancı bir dil öğretirken II...

2010-11-27T19:34:00.017+02:00

Monolingualism isa curable disease

Çocuğunuza yabancı bir dil öğretirken...

Pinokyo

Peki 27 aylık bir çocuk annesi ve İngilizce öğretmeni yetiştiren bir akademisyen olarak evde ben nasıl bir yol izliyorum? Açıkçası evde Neva ile birlikte geçirilebildiğim süre kısıtlı olunca ne yazık ki izlediğim yol da biraz keyfi ve çokça düzensiz bir yol oluyor. Daha önce de bahsettiğim gibi ben Neva ile baştan itibaren sürekli İngilizce konuşmak yolunu tercih etmedim. Ailemizde anadili İngilizce olan birisi olmadığı için, İngilizce konuşulan bir ülkede yaşamadığımız ve yakın gelecekte yaşamayı da planlamadığımız için onunla kendi anadilimizin dışında İngilizce konuşmak bana zorlama olacak gibi geldi. Ama OPOL – One Parent One Language (Bir Ebeveyn Bir Dil) yöntemi uygun şartlar oluşturulduğunda çok da iyi işliyor. Eşi ve iki çocuğuyla birlikte Girit’te yaşayan ve yorum bırakan Papatya yorumunda şöyle yazmış:

“One Parent One Language (Bir Ebeveyn Bir Dil) yöntemi, anne ve babanın istikrarlı tutumula mükemmel çalışıyor! Biz doğdukları andan itibaren çocuklarımıza bunu uyguladık ve uyguluyoruz...Babaları yalnızca Yunanca konuşuyor, anneleri -yani ben :)- de yalnızca Türkçe. 2 yaşına kadar hiç farkında bile olmadan ve hiç yadırgamadan her nesne için 2 ayrı dilde 2 ayrı kelime öğrenip bir şekilde minicik beyinlerinde yerleştiriyorlar. 2 yaşından sonra da artık iyice kime, hangi dilde konuşacaklarını kesin olarak ayırd ediyorlar. Bunu yaparken de farklı "diller" olarak algılamıyorlar bile. Kızım daha geçen sene -yani 5 yaşında- dillerin ismini Türkçe ve Yunanca olarak adlandırdı. O zamana kadar "Anne böyle diyor", "baba böyle diyor" şeklinde izah ediyordu kendince :) Çünkü böyle yetişen çocuklar kesinlikle 1 dilden diğerine tercüme yapmıyorlar. aynı anda her iki dilde, o dilin mantığına göre düşünüp konuşabiliyorlar. Aynı yöntemi çocuklarda 3 dille uygulamak da mümkün. Bunu uygulayanlara da tanık oldum. Anne ve baba ayrı ana dillere hakimken, bambaşka bir ülkede yaşayıp çocuk başka bir dilde okula gitmek zorunda olsa da üstesinden gelebiliyor. Yaş ne kadar küçükse o kadar kolay çocuklar için...”

Gerçekten de birden fazla yabancı dile çok küçük yaşlarda maruz kalan çocuklar her dili birbirinden bağımsız şekilde beyinlerine yerleştiriyor ve beynin sol tarafında işliyorlar. Bir dil diğerinin öğrenilmesine engel olmadığı gibi, daha ileriki aşamalarda diller arasında olumlu aktarımlar oluyor ve bir dildeki beceriler diğer dil(ler)i besliyor. Blogcu Anne'nin de çocuklarını çiftdilli yetiştirme ile ilgili deneyimlerinden bahsettiği güzel bir yazısı var: İki Dilli Çocuk Yetiştirmece…

Ben doğduğundan beri Neva’ya sürekli İngilizce kitap okudum, bildiğim İngilizce çocuk şarkılarını ve tekerlemeleri bıkmadan tekrar ettim. Kısa sürede Brown Bear kitabı, Itsy Bitsy Spider ve Twinkle Twinkle Little Star gibi şarkılar favorileri arasına yerleşti.

Neva’nın yabancı dille karşılamasını sadece İngilizce ile sınırlandırmak niyetinde değildik, o nedenle mümkün oldukça farklı dillerden şarkılar da dinlettik ona. Özellikle daha önce blogumda bahsettiğim dünya ninnilerinin bir dönem gerçekten müptelası oldu Neva. Yunanca, Fransızca, İsveçce, Afrikaanca, Ermenice, Hintçe ve İbranice ninnileri yüzlerce belki binlerce defa dinledik birlikte. Minik bir bebeği dünya dilleriyle tanıştırmak için ninniden daha güzel ne olabilir?

Yorumlarda Evren, neredeyse 2 yaşına basmak üzere olan YavruSu’nun YouTube şarkı listesini göndermiş ve şöyle söylemiş: “Bu arada biz de YouTube'da iki tane playlist yapmistik, agirlikli olarak Ingilizce sarkilar var ama Turkce, Kurtce, Ermenice ve diger dunya dillerinde de var.” Listeye buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Yine yorumlarda Seda’nın bahsettiği bir başka yöntem de çocuklara mümkün oldukça farklı dillerde kitaplar almak. Seda şöyle yazmış: “Bir de denk geldikce degisik dillerde kitaplar aliyoruz. Biz okuyamiyoruz ama harflerin degisik sekillerde bir araya geldigini gormesinin yavastan da olsa faydasi olacagini dusunuyorum..” Seda’ya katılıyorum. Bunu yapan bir arkadaşım var. Ailecek sürekli çeşitli ülkelere seyahat ediyorlar ve her gittikleri yerden 3 yaşındaki kızlarına çocuk kitapları alıyor. Ufaklığın şimdiden Türkçe ve İngilizce’ye ek olarak Japonca, Fransızca, Slovakça, Rusça kitapları var. Bunun çocuğun zihnini ve ufkunu açmakta mükemmel bir başlangıç olduğunu düşünüyorum.

Şimdilerde Neva’nın bu zamana kadar nispeten daha pasif olan okuma daha doğrusu bir yetişkin okurken dinleme alışkanlığını daha etkileşimli hale getirdik. Her iki dilde de kitap okurken Neva’yı okuma sürecine dahil edip, onun da katkıda bulunmasına imkan vermeye çalışıyoruz. Türkçe kitap okurken kimi zaman çizimleri açıklattırıyor kimi zaman sorular sorarak hikayedeki olay örgüsünü çözmesi için onu teşvik ediyor (örneğin bir sonraki sayfada neler olduğunu tahmin etmesini istiyoruz) , kimi zaman da kitabı bitirdikten sonra hikayeyi bir de onun yorumuyla dinliyoruz. Sık sık kitaplardaki hikaye ile Neva’nın günlük hayatında yaşadıkları arasında bağlantılar kurmaya çalışıyoruz.

Neva’ya ta en başından çiftdilli bir ortam sunmadığımız için Türkçe’yi azçok oturtmadan onunla İngilizce’de pasif kitap ve şarkı dinleme gibi aktivitelerin ötesine gitmek istemedim. Ne zaman ki Neva 2 yaşını doldurdu ve Türkçe’de kelime bilgisi, sözdimizi, sesleri ayırtedebilme kabileyeti arttı, o zaman İngilizce’ye biraz daha fazla zaman ayırabileceğimize karar verdim.

Elbette İngilizce kitapları yukarıda bahsettiğim gibi okuyacak düzeyde değiliz. Bir kere şu aşamada ve İngilizce’yi bu kadar az duyuyorken Neva’nın İngilizce konuşmasını beklemek bir hayal olur. Burada benim hedefim sadece onun bazı kelimeleri ve sesleri ayırtedebilmesi, birkaç basit komutu anlayabilmesi ve bunları doğru ve uygun yerlerde tekrar edebilmesi. En önemlisi farkındalığının artması. Zira tüm bunların ilerde İngilizce’yi öğrenmesini kolaylaştıracağını düşünüyorum. Türkçe'de yapmaya çalıştığımız diyaloglu okum yöntemi yerine İgilizce için Neva’nın bir yaş civarında çok severek okuduğu daha basit kitaplara geri döndük ve onları bu defa da İngilizce okuyoruz. Ben basit ve belirgin çizilmiş resimlere işaret edip isimlerini İngilizce söylüyorum ve Neva’yı da tekrar etmesi için teşvik ediyorum. Bu yaşta çocukların beyni gerçekten de sünger gibi. Şimdiden birçok kelimenin İngilizcesini öğrenmiş durumda. Bir süre önce kitaplardan birindeki muzu işaret ederek bir ya da iki kere“banana” demiştim. Birkaç gün sonra Neva “anne, banana nerde, banana istiyorum” diye yanımda bitti.

Bu arada daha önceki yazımda bahsettiğim basit İngilizce kitapların yazarları tarafından okunduğu YouTube videolarının çok faydalı olabileceğini düşünüyorum. Aşağıdaki başlıkların üzerin birer tık lütfen.

Author Bill Martin reads his classic children's book, Brown Bear, Brown Bear, What do You See?

Good Night Moon

The Very Hungry Caterpillar

The Very Quiet Cricket

Papa Please Get The Moon For Me

Kitaba ek olarak artık oyun saatlerimizin bir kısmında Neva ile düzenli olarak İngilizce konuşuyorum. Oyuncakların isimleri, basit eylemler, sayılar, renkler, kitaplardaki nesne iimleri bu arada İngilizce olarak tekrar edilmiş oluyor. Tabi bazen şöyle durumlarda oluyor: örneğin hikaye okurken kitaptaki anne ördeği işaret ederek “mama duck said quack quack” diye hikayeler üretirken , tıpkı ElfEyp’in MG’sinin "Dudd norniy diil anne, günaydın, günaydın" dediği gibi Neva birden bana ters ters bana bakarak “duck diiiiil anne, öğğdek” diyiveriyor. Baktım çocuğun kafası karışmaya başladı, ben de artık ona önceden açıklama yapıyorum ve bir süre Türkçe değil de İngilizce konuşacağımızı anlatıyorum. Bu şekilde açıklama yaptığımdan beri Neva İngilice konuşmama daha az olumuz tepki veriyor.

Dil öğretiminde tekerlemelerin ve şarkının yeri büyük. Ritimli kitaplar okuyarak ya da şarkı söylerken şarkının sözlerini fiziksel hareketler ya da görsellerle birleştirerek çocuğun kelimeleri dah kolay hatırlaması sağlanabiliyor. Bu aralar daha önce bahsettiğimiz Super Simple Songs da favorimiz. Pinokyo şarkısının YouTube’dan videosunu açıyorum, o kenarda çalarken biz de Neva ile evin içinde bir yandan dans edip, bir yandan şarkı söylüyoruz. Neva “everybody shout, everybody turn around” gibi komutları bağıra bağıra tekrar ediyor, inanılmaz eğleniyor.

Damla’nın yorumunda belirttiği gibi Nurturia üyelerinden queenie’nin tavsiye ettiği şu web sayfasında da epey bir İngilizce şarkı mevcut. Tık lütfen.

Normalde bu yaşta bir çocuğun anlamadığı bir dilde konuşulduğunda tepki vereceğini düşünüyor insan ama çocuklar bu tür durumlarda çok hızlı ve kolay adapte olabiliyorlar. Bazen İngilizce konuşmam gerçeten de hoşuna gitmiyor Neva'nın ama genellikle uyumlu davranıyor. Elbette istikrarlı olmak, bir gecede birşeylerin değişmesini beklememek ve gerçekçi hedefler koymak, çocuğu sıkmamak ve yabancı dili bol oyunlu ve eğlenceli ortamlarda sunmak çok ama çok önemli.

Ayrıca Kitubi'nin de bu konu üzerinde çok güzel bir yazısı var. Ona da mutlaka bakın bence. Çocuğuma Ne Zaman ve Nasıl İngilizce Öğretmeliyim?

pinokyo

2010-11-27T18:07:00.004+02:00

The Pinocchio (Pinokyo Şarkısı)

Bu şarkı ile öğretebilecekleriniz: Hareketler (İçeri/dışarı, dön, bağır!); Organlar (Kollar, bacaklar, çene); Sağ ve sol.

Sözler ve hareketler:

(Büyük bir yuvarlak oluşturun.)
Everybody in. (Öne ilerleyin.) Everybody out. (Geriye ilerleyin.)
Everybody turn around. (Kendi etrafınızda dönün.) Everybody shout. Hey! (Havaya zıplayın ve “Hey” diye bağırın)
Everybody ready. Here we go. (Ellerinizi kalçalarınıza koyun ve iki yana sallanın)
Let's do the Pinocchio. (İki yumruğunuzu burnunuzun üzerine koyarak Pinokyo burnu oluşturun ve sonra öndeki elinizi ileriye götürerek burnu uzatın)
Right arm! (Sağ kolunuzu bir kukla koluymuş gibi yukarı kaldırın)

(İleri ve geri dans ederken sağ kolunuzu havada tutun)
Everybody in. Everybody out.
Everybody turn around. Everybody shout. Hey!
Everybody ready. Here we go.
Let's do the Pinocchio.
Right arm! (Sağ kolunuzu havaya kaldırın.)
Left arm! (Sol kolunuzu havaya kaldırın.)

(İleri ve geri dans ederken hem sağ hem de sol kolunuzu havada tutun)
Everybody in. Everybody out.
Everybody turn around. Everybody shout. Hey!
Everybody ready. Here we go.
Let's do the Pinocchio.
Right arm! (Sağ kolunuzu havaya kaldırın.)
Left arm! (Sol kolunuzu havaya kaldırın.)
Right leg! (Sağ bacağınızı havaya kaldırın.)

(İleri ve geri dans ederken hem sağ hem de sol kolunuzu havada tutun ve sağ ayağınızla küçük tekmeler atın.)
Everybody in. Everybody out.
Everybody turn around. Everybody shout. Hey!
Everybody ready. Here we go.
Let's do the Pinocchio.
Right arm! (Sağ kolunuzu havaya kaldırın.)
Left arm! (Sol kolunuzu havaya kaldırın.)
Right leg! (Sağ bacağınızla tekme atın.)
Left leg! (Sol bacağınızla tekme atın.)

(İleri ve geri dans ederken hem sağ hem de sol kolunuzu havada tutun ve sol ayağınızla küçük tekmeler atın)
Everybody in. Everybody out.
Everybody turn around. Everybody shout. Hey!
Everybody ready. Here we go.
Let's do the Pinocchio.
Right arm! (Sağ kolunuzu havaya kaldırın.)
Left arm! (Sol kolunuzu havaya kaldırın.)
Right leg! (Sağ bacağınızla tekme atın.)
Left leg! (Sol bacağınızla tekme atın.)
Chin up! (Başınızı aşağı yukarı sallayın.)

(Sağ ve sol kolunuzu havada tutun ve ileri geri dans ederken sağ ve sol bacağınızla küçük tekmeler atın.)
Everybody in. Everybody out.
Everybody turn around. Everybody shout. Hey!
Everybody ready. Here we go.
Let's do the Pinocchio.
Right arm! (Sağ kolunuzu havaya kaldırın.)
Left arm! (Sol kolunuzu havaya kaldırın.)
Right leg! (Sağ bacağınızla tekme atın.)
Left leg! (Sol bacağınızla tekme atın.)
Chin up! (Başınızı aşağı yukarı sallayın.)
Turn around! (Kendi etrafınızda dönün.)

(Sağ ve sol kolunuzu havada tutun ve ileri geri dans ederken sağ ve sol bacağınızla küçük tekmeler atın.)
Everybody in. Everybody out.
Everybody turn around. Everybody shout. Hey!
Everybody ready. Here we go.
Let's do the Pinocchio.
Right arm! (Sağ kolunuzu havaya kaldırın.)
Left arm! (Sağ kolunuzu havaya kaldırın.)
Right leg! (Sağ bacağınızla tekme atın.)
Left leg! (Sol bacağınızla tekme atın.)
Chin up! (Başınızı aşağı yukarı sallayın.)
Turn around! (Kendi etrafınızda dönün.)
Sit down! (Oturun.)

Şarkı ve sözler Super Simple Songs'un web sayfasından alınmıştır.

polonezköy

2010-11-23T13:04:00.006+02:00

Bayramın ikinci günü güzel havayı fırsat bilip çekirdek ailemize ek olarak babaanne ile dedeyi de kaptığımız gibi kendimizi Polonezköy’e attık. Ne yapsak ne yapsak derken yazın gidip çok memnun kaldığımız Piknik Park’ta bulduk kendimizi. Yazın sevmiştik ama sıcaktan istediğimiz gibi gezememiştik, bu defa epey tadını çıkarttık. İçerisi aslında geyik, lama, domuz, keçi, pelikan, devekuşu, sülün, ördek, kuğu vb birçok hayvanın nispeten serbest bir şekilde dolaştığı güzel bir hayvan bahçesi. Ayrıca çocuklar için çocuk parkı, trombolin, basketbol sahası, mini teleferik gibi aktivite mekanları da var. İşin güzeli herşey içiçe. O nedenle yetişkinler de çocuklar da aynı yerde ayrı ayrı ve birlikte güzel vakit geçirebilir. Örneğin Neva elleriyle keçileri beslerken babaanne ve dedesi bankta oturup kuğuları seyrediyordu. Ya da Neva parkta oyun oynarken biz az ötedeki piknik alanında yemeğimizi yedik.

Giriş ücretli ama eğer içerde yemek de yemeye karar verirseniz giriş ücretini düşüyorlar. Uzun lafın kısası özellikle güzel havalarda tavsiye edebileceğim bir mekan.

akıl yürütmeler

2010-11-12T15:14:00.006+02:00

26 aylık Neva karakterinin akıl yürütme çalışmalarından örnekler... :)

- Bu aralar tüm isimlerin sonuna –cim eki ekleniyor. Annecim, babacım, sibelcim, egecim ve hatta cailloucum.... Karşılıklı oynattığı oyuncaklarının birbirleriyle –cim ekiyle konuşmaları mahvediyor bizi : ) Geçenlerde evin içinde beni arıyor – anneciiiim, anneciiiiim, nerdesiiiiin? Benden uzun süre ses çıkmayınca yeniden soruyor: “Senemciiiim, nerdesiiiiin?”

- Bu sabah arabayla okula gidiyoruz, Neva pencereden dışarıyı seyrediyor. Birden “babacım, buraya sonbahar gelmemiş” diyor. “Neden Neva?” diyoruz, “Çünkü yapraklar dökülmemiş” diye cevap veriyor. Sonra başka bir yeri işaret ediyor, yapraklar yerlerde “işte buraya sonbahar gelmiş.”

- Uzun zamandır görmediği dedesini görür Eskişehir’de. Bütün gün oynadıktan sonra artık eve dönmek üzere arabaya binecekken neşeyle kendi kendine söylenir: “anne de gelicek, baba da gelicek, dede de gelicek, anneanne de gelicek” Dedesi ise boş bulunup aniden “yok kızım, biz burada kalıyoruz, sen annenle babanla birlikte eve gidiyorsun” diyince Neva durur, gözlerinde büyük bir hayal kırıklığı ile dedesine “şaka yapoooosun” der.

- Sohbet ediyoruz. “Anne, aslan graaaw der” diyor, “evet Neva, ama sen nerden öğrendin bunu? diye soruyorum. “ummmm şeyyyy, winnie the pooh’dan” diyor. Uyduruyor tabi, ne winnie the pooh çizgi filmi izliyor ne de o çizgi filmde aslan karakteri var. Beni asıl etkileyen “şey” kelimesini öğrenmiş olması ve yerinde kullanışı.

- Gece yatakta sohbet ediyoruz. Bana kreşte oynadıkları bir oyunu anlatıyor. “Biz bugün komacak daire olduk. Oyuncaklarımızı almadık. Kurt baba olduk, ben Kurt anne oldum, Ozan kurt baba oldu”. Sonradan öğreniyorum ki oyunun adı Kurt Baba imiş ama bizimki illa “ben Kurt anne olacağım” diye tutturmuş!!! En sevdiği arkadaşı Ozan ise Kurt Baba’ymış.

çocuğunuza yabancı bir dil öğretirken....

2010-11-10T00:31:00.017+02:00

* Resim şu siteden alınmışır.

Daha önce çokdilliliğin çocuklar üzerindeki faydalarını yazmış ve erken yaştaki çocuklara nasıl yabancı dil öğretilebileceği konusunda da birkaç tavsiyede bulunmak istediğimi söylemiştim. Benim uzmanlık alanım İngilizce’nin yabancı dil olarak öğretilmesi olduğu için daha çok bu konu üzerinde duracağım ama aslında çocuklarda çokdillilik derken çocuğun anadili dışındaki tüm dillerin bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiğini de söylemeden geçemeyeceğim. Yani evet, çocuklarımızı çok küçük yaşlarda yabancı bir dille tanıştırarak onların zihinsel gelişimine büyük bir katkıda bulunuyoruz ancak bu yabancı dil illa İngilizce olmak zorunda değil. Bildiğiniz üzere Türkiye’de aktif bir şekilde konuşulmakta olan onlarca dil var: Kürtçe, Zazaca, Rumca, Ermenice, Arapça, Çerkezce, Lazca bunlardan yalnızca bazıları. Çocuğumuzun Türkçe’nin yanısıra bu dillerin bir ya da birden fazlasını öğrenmesinin büyük bir zenginlik olduğunu düşünüyorum. Benzer şekilde eğer çocuğunuzun Gürcistan, Rusya, Türki Cumhuriyetleri vb. ülkelerden gelen bir bakıcısı varsa, onu çocuğunuzla kendi dilinde konuşmaya teşvik edin. Çocuğun erken yaşta maruz kalacağı her türlü yabancı dil zihinsel esnekliğinin artmasına yardımcı olacaktır. Üstelik yabancı dil öğrenmenin çocukların kültürel farkılılıkların değerini bilen, farkılıklara saygı ile yaklaşan bireyler olarak yetişmelerinde de önemli bir rolü olduğu gözönünde bulundurulmalıdır.

Çocuklara doğuştan ya da çok erken yaşlarda dil öğretmenin çeşitli yöntemleri var elbette. Ve bu yöntemler elbette anne/baba olarak sizin donanımınız, elinizdeki kaynaklar ve hedeflerinizle çok ilgili. Eğer anne ya da baba en az bir yabancı dile hakimse, o dili akıcı bir şekilde konuşabiliyorsa ve çocuğun yabancı dili anadil gibi edinmesi hedefleniyorsa OPOL – One Parent One Language (Bir Ebeveyn Bir Dil) yöntemi uygun bir yöntem olabilir. Bu yöntemi uygulamak isteyen anne-babalar kimin çocukla hangi dili konuşacağına karar vermeli (örenğin anne İngilizce, baba Türkçe ya da tam tersi) ve bu karara bağlı kalarak istikrarlı bir şekilde çocuğuyla bu dili konuşmalıdır. Burada hedef çocuğun hem anadilini hem de yabancı dili aynı anda öğrenmesi ve 3-4 yaşına gelmeden her ikisini de konuşabiliyor hale gelmesidir. Bu yöntemle çocuk yetiştiren ve bu konuda blog tutan pekçok anne baba var. Blogcu Anne, OPOL Family , An American Between Worlds, Bringing Up Baby Bilingual bunlardan birkaçı.

OPOL yönteminde istikrar çok önemli. Bir de genelde çocuklarla daha çok vakit geçiren kişi anne olduğu için yabancı dili annenin konuşuyor olması daha sağlıklı sonuçlar verebiliyor. Ancak işte bu durum adı üstünde anadil dediğimiz kavramla biraz çelişki yaratabiliyor. Ben hem mesleğim İngilizce öğretmeni yetiştirmek olmasına hem de haliyle İngilizce’ye son derece hakim olmama rağmen kızımla bu yöntemi kullanmaktan kaçındım. Açıkçası onunla hem annesi olarak kendi dilimde iletişim kurmak istedim, hem de kendi anadilimde iletişim kurmanın getirdiği rahatlık ve yakınlıktan vazgeçemedim. Ama bu yöntemi başarılı bir şekilde uygulayan anne-babaları takdir ediyor ve ilgiyle izliyorum.

Peki OPOL yönteminin mümkün olmadığı ya da tercih edilmediği durumlarda neler yapılabilir. Öncelikle bebeklerin ve de küçük çocukların yabancı dil öğrenme süreçlerinin yetişkinlerinkinden farklı olduğu, yetişkinler dili daha bilinçli bir şekilde “öğrenirken”, küçük çocukların ana dil edinimine benzer bir şekilde “edindikleri” unutulmamalı ve şu noktalara dikkat edilmelidir.

- Çocukların konstrasyonu kısa sürer ve dikkatleri çabuk dağılır. Bu nedenle dil öğretirken kullanılan malzemenin ilgi uyandırıcı ve çeşitlilik içermesi şarttır.
- Yabancı dil çocuklara olabilecek en doğal, çevrelerindeki objeler ve yaşantılarıyla en ilintili şekilde sunulmalı, soyut kavramlardan bir süre uzak durulmalıdır. Yani kıyafetler, oyuncaklar, aile bireyleri gibi somut kavramlar başlangıç için idealdir.
- Yabancı dil mümkün olduğunca bol görselle takviye edilmeli, çocuğun oyun oynayarak, hareket ederek, ve beş duyu organını kullanarak öğrenme sürecine aktif bir şekilde dahil edilmesi gerekir.

İşte çocuğunuzla birlikte yapabileceğiniz birkaç aktivite ve basit öneriler:

- Bol bol okuyun: Kitap okumak yetişkinler için de çocuklar içinde yabancı dil öğrenmenin en etkin yollarından birisidir. Bol bol hikaye kitabı okuyun. Hatta kendiniz yabancı dili yeterince bilmiyorsanız bile bu süreçte çocuğunuzla birlikte öğrenebilir, kendinizi geliştirebilirsiniz. Sonuçta, özellikle küçük çocuklara yabancı dilde okuyacağınız kitapların çok da fazla metin içermesi gerekmiyor. Kitap seçerken hikayenin kısa ve net, resimlerin büyük ve basit olmasına dikkat edin. Hikayeyi okurken ilgili resimlere işaret ederek çocuğunuzun bağlantı kurmasına yardımcı olun. Tavsiye edebileceğim bazı kitaplar “Brown Bear, Brown Bear”, “The Very Hungry Caterpillar”, “Chicka Chicka Boom Boom”, “Sheep in a Shop” “Good Night Moon”, “Love You Forever”, Jamberry , Sily Sally, The Snowy Day. Ancak aranırsa bu tarz kitaplardan daha çoook bulunabilir. Ayrıca Usborne Yayınları tarafından çıkan onlarca çeşiti olan “That’s Not My....” serisi de hem basit dili, bol resimli ve dokunmalı sayfaları ile İngilizce öğretmek için ideal kitaplar.

- Oyun oynayın: Çocuğunuzu motive edebilecek, ilgisini ayakta tutacak oyunlar oynarken onun yabancı dili duymasına ve hatta zaman içinde kullanmasına olanak sağlamış olursunuz. Örneğin oyuncak bir bebeği çocuğunuzla birlikte giydirirken kıyafetlerin isimlerini ya da çiftlik hayvanlarıyla bir çiftlik oluştururken hayvanların isimlerini ve İngilizce söyleyebilir, arabalarını dizerken “behind, in front of, under, on” gibi edatları kullanabilirsiniz. Şu sayfada önerildiği gibi yerfıstığı kabuklarından parmak kuklaları hazırlayıp onları konuşturabilir ya da sayıları öğretebilirsiniz. Ayrıca sayfadaki bir çok nesne resmi içinden sayfanın altında adı sıralanan nesneleri bulma oyunu olan I Spy kitap ve bilgisayar oyunları da kelime hazinesini geliştirmede oldukça faydalı olabilecek kaynaklar.

- Şarkı söyleyin, şarkı dinleyin: Şarkı yabancı dil öğretmede en az kitap kadar, hatta belki de daha etkin bir yöntem olarak kullanılabilir. Bebeğiniz henüz daha konuşamıyor diye onu ikinci bir dille karşılaştırmak için çok erken olduğunu düşünmeyin sakın. Bebeğin hayatındaki ilk yıl özellikle seslerin algılanması ve ayırt edilebilmesinde büyük önem taşıyor. Bu nedenle bu dönemde yabancı bir dille karşılaşan bebekler ileriki dönemlerde o dili öğrenmekte büyük kolaylık yaşıyor. Şarkılardaki ritimler öğrenmeyi kolaylaştırır ve uzun süre hafızada kalır. Çok küçük bebeklere bile şarkı dinletebilir, bundan keyif almalarını sağlayabilirsiniz. British Council’in LearnEnglish Kids isimli küçük çocuklar için hazırlanan web sayfası görsellerle müziği birleştirerek bu konuda mükemmel bir kaynak oluşturuyor. Şu şarkıları çocuğunuzla birlikte mutlaka dinleyin derim: Incy Wincy Spider, The Wheels on the Bus, This is the Way, Twinkle Twinkle Little Star , Old MacDonald, If You’re Happy.

Ayrıca SuperSimpleSongs tarzı bir CD edinirseniz, İngilizce bilmeseniz dahi çocuğunuzla birlikte şarkı dinleyip birlikte çok renkli aktiviteler yapabilirsiniz. Şu sayfada hangi CD’de hangi şarkı olduğunu ve herbir şarkının neyi öğretmede kullanılabileceği ile ilgili bilgi bulabilirsiniz. Hatta CD’yi alıp kullananların gönderdiği videolar da güzel bir ilham kaynağı olabilir. İngilizce bilmeseniz bile birinden kolaylıkla yardım alabilirsiniz. Benim favorilerim The Pinnochio ve Five Little Pumpkins şarkıları. Aşağıdaki videolar ne demek istediğimi sanırım daha iyi anlatıyor. Evde çocuğunuz ve yaşıtı arkadaşlarından oluşan bir oyun grubuyla bu şarkıları söyleyip dans ettiğinizi bir düşünsenize : )

The Pinnochio

Five Little Pumpkins

- Son olarak eğer siz kendiniz İngilizce bilmiyorsanız bile çocuğunuza İngilizce DVD seyrettirebilir (ama bu konuda sürenin sınırlı tutulması çok ama çok önemli) ya da Internetteki kaynaklardan yararlanabilirsiniz. Örneğin daha önce bahsettiğim ve her zaman bulunmasa da şanslıysanız D&R dan 3 liraya satın alabileceğiniz orijinal Maisy DVD leri çok net ve anlaşılır bir dil kullanıyor. Ayrıca Starfall adındaki şu tarz bir web sitesi de çocuğunuzun erken yaşlarda sesleri ayırt etmesine eğlenceli bir şekilde yardımcı olacaktır (harflerin üzerine tıklayın).

Yabancı dil öğrenmenin de öğretmenin de meşakkatli bir iş olduğunu, istikrar ve sabır gerektirdiğini unutmayın. Çocuğunuzun size hemen tepki vermesini, kısa sürede dili kullanmaya başlamasını beklemeyin. Çocuğunuzu ne kadar erken yaşta bir ya da daha fazla yabancı dille tanıştırırsanız o kadar iyi. Çocuğun bu dili zaman içinde kullanıp kullanamaması o dile ne kadar maruz kaldığına bağlı olarak değişecektir. Ama innın az miktrdaki tanışıklığın bile faydasını mutlaka görecektir.

Monolingualism is a curable disease*

2010-11-04T19:53:00.006+02:00

Tek dilli olmayı tedavi edilebilir bir hastalığa benzetir bu meşhur alıntı. Hakikaten de tekdillilik ne kadar erken müdahele edilirse tedavisi o kadar etkili olacak bir hastalık gibi adeta. Çift ya da çokdilliliğin zihinsel gelişime olumlu katkıları gözardı edilemeyecek kadar fazladır. (Bu konu hakkında geçenlerde Blogcu Anne de güzel bir yazı yazmıştı.)

Örneğin Londra’da 80’i iki dilli olmak üzere 105 kişi üzerinde yapılan bir çalışma tıpkı fiziksel egzersiz yapmanın vücudumuzdaki kasları geliştirmesi gibi yabancı bir dil öğrenmenin de beyni geliştirdiğini göstermiş. Diğer bir deyişle yabancı dil öğrenmek entellektüel bir egzersiz türü. Yapılan beyin taramaları beynin sol yarıküresinde bilgiyi işleyen gri maddenin iki dilli insanlarda tek dilli olanlara oranla daha yoğun olduğunu ortaya koymuş. Bu etki ikinci dil öğrenmeye beş yaşından önce başlayan insanlarda çok daha belirgin olarak ortaya çıkmış.

Yapılan diğer araştırmalar sonucunda çocukların çokdilliliği ile kavram oluşturma, sınıflandırma, yaratıcılık, akıl yürütme, görsel mekansal beceriler, ve problem çözme becerileri arasında pozitif ilişkiler kurulmuş; çok dilliliğin dil bilincini ve bilişsel esnekliği arttırdığı görülmüştür.

Çiftdilli olmanın zihinsel ve dilsel gelişime olumlu
etkileri olduğu birçok çalışmada vurgulanmıştır.
Çiftdilli çocuklar dildeki anlamlara daha duyarlı
olmakta ve tekdilli çocuklarla karşılaştırıldıklarında
dilsel işlemlere daha fazla yatkınlık göstermektedir.39
Örneğin son dönemde yapılan çalışmalar, çiftdilli
çocukların dilsel yapıyı anlama becerilerinin tekdilli
çocuklardan daha çok gelişmiş olduğunu ortaya
koymuştur. Ayrıca, İngilizce ve Fransızca gibi yazı
sistemleri birbirine benzeyen dillerde okumayı
öğrenirken, çiftdilli çocukların daha hızlı gelişme
kaydettikleri saptanmıştır. Değişik yaşlardaki
çiftdillilerin problem çözme becerileri üzerine yapılan
çalışmalar da çiftdillilerin doğru ipuçları üzerinde
yoğunlaşmada ve şekillerin alternatif yansımalarını
yakalamada daha başarılı olduklarını gösterir.40
İki dil edinmek durumunda kalan çiftdilli çocukların
ek dilsel yükü karşılayabilmek için etraftan gelen
her türlü geribildirimi değerlendirme konusunda
beceri geliştirdikleri ve buna bağlı olarak dilsel,
algısal ve sosyal geribildirimleri çabuk kavrayabilme
konusunda daha gelişmiş oldukları bildirilmiştir.
(Alıntı için bknz: Çiftdillilik ve Eğitim)

Ancak bana kalırsa herşeyden önemlisi düzenli bir şekilde en azından bir yabancı dil öğrenen bireyler içinde yetiştikleri kültürden, gelenek/görenek ve yaşam tarzlarından farklı pratiklerle karşılaşma imkanı bulmakta ve dolayısıyla çeşitliğe ve farklılıklara daha olumlu, daha hoşgörülü yaklaşmaktadırlar. Farklılıkların farkında olmak ve bu durumu olduğu gibi kabullenmek bile bana göre en az çiftdilli olmak için yeterli bir sebeptir.

Ana dil adı üzerinde annenin konuştuğu dildir. Yine araştırmalar göstermektedir ki hamileliği boyunca en az iki dili düzenli olarak konuşan annelerin bebekleri doğduktan sonra tek dil konuşan annelerin bebeklerinden farklı dil tercihleri göstermekteymiş. Ayrıca bebekler bir yaş civarı konuşmaya başlasalar dahi, dili çok daha önce algılayıp beyinlerde işlemeye başlamaktadırlar. Bebekler doğduktan sonra tüm seslere karşı hassas ve açık olup, sesleri ayırt etme yetisine sahipken bir süre sonra (bir yaş civarı) bu hassasiyeti yitirmekte ve kendi ana dilleri (ya da karşılaştıkları dil/ler) dışındaki dillerin seslerini ayırt edememeye başlamaktadırlar. (bknz: Baby Talk: Roots Of Early Vocabulary In Infants' Learning From Speech) Erken bebeklik döneminde farklı seslerle tanışmak, bu sesleri ileride de ayırt edebilmeye, daha etkin bir dil öğrencisi olmaya yardımcı olmaktadır. Bu nedenle küçük bebekleri birden fazla dille erkenden tanıştırmak onlara yapabileceğimiz en büyük iyiliklerden birisidir.

Yabancı bir dil insan hayatının her aşamasında öğrenilebilir aslında. Ancak çocuklarla yetişkinlerin yabancı dil edinim süreçleri farklı farklı işlemektedir ve yabancı dil ediniminde kritik bir yaş dönemi olduğu ileri sürülmektedir. Bu kritik yaş süreci beynin plastisitesi ve lateralizasyonu ile ilgilidir. Plastisite beynin çeşitli fonksiyonları gerçekleştirirken ne denli esnek olduğu ile ilgilidir. Yaklaşık altı yaş civarında insan beynindeki sinir ağlarının örülmesinin % 95’i tamamlanmaktadır. Yine aynı yaş civarı ses bilgisi sabitlendiği için bu yaştan sonra yabancı dil öğrenen bireylerin o dili aksanlı konuşmaları normal karşılanmaktadır (Alptekin, 2010) Hoş tabi, özellikle de örneğin İngilizce gibi bir dünya dilinin (lingua franca) aksansız bir şekilde konuşulması ne denli gerçekçi ve istenilen bir hedeftir, orası tartışılır hatta tartışılması gerekir. Ancak istisnalar olsa dahi aksansız bir telaffuz için yabancı dilin erken yaşta öğrenilmesi şarttır. Beynin laterlizasyonu ise sağ ve sol beynin kullanımı ile ilgili bir durumdur. Normalde dille ilgili hareketler beynin sol tarafınca yönetilirken, yabancı bir dili ileri yaşta öğrenmeye başlayanların o dili beyinlerinin sağ tarafında işlediğini göstermiştir. Oysa dil öğrenmeye erken başlayanlarda o dilin tıpkı ana dil gibi sol tarafta işlendiği görülmektedir. Diğer bir deyişle, yabancı dil öğrenmeye kritik dönemden sonra başlayanların o dili asla ana dil gibi edinemeyecekleri ileri sürülmektedir.

Tüm bunlara ek olarak yabancı bir dil bilmek bireylerin farklı dillerdeki kaynaklara erişimini arttırmakta, kariyer seçimlerinde avantaj oluşturmaktadır

İşte bu nedenlerledir ki dünya üstünde pekçok anne-baba çocuğuna doğduktan kısa süre sonra ya da doğar doğmaz yabancı bir dil öğretmeye başlamak istemektedir. Peki bu nasıl olabilir? Bu kadar erken yaşta çocuklarımıza nasıl yabancı bir dil öğretebiliriz? Bu da bir sonraki yazısının konusu olsun bari : -)

* Tekdillilik tedavi edilebilir bir hastalıktır.

welcome

2010-11-02T11:02:00.003+02:00

Welcome, dün gece izlerken üzülmekten bir hal olduğumuz güzel film. 17 yaşında ülkesindeki savaştan kaçarak yasadışı mülteci olarak Fransa’ya sığınan, oradan da kaçak yollarla İngiltere’deki sevdiğine ulaşmaya çalışan Irak’lı Kürt Bilal ile yüzme öğretmeni Simon’un küçük bir kasabada kesişen hayatları... Manş denizini yüzerek geçip İngiltere’ye ulaşmayı planlayan ama yüzme bilmeyen Bilal. Marketlerde, apartmanlarda, evlerde istenmeyen ve hatta yardım eli uzatılması devlet tarafından yasaklanan mülteciler. Kasabanın yüzme havuzunda öğretmenlik yapan ve son derece durgun bir hayata sahip Simon. Simon ayrılmak üzere olduğu karısı Marion ile birlikte süpermarkette alışveriş yaparken markete girmek isteyen iki mülteci sert bir şekilde dışarı atılır. Bu durumu engellemeye çalışan Marion, kenarda durup hiç sesini çıkarmayan kocası Simon’a çok kızar ve “insanların en temel hakları elinden alındığında neler olacağını hatırlatmak için sana tarih kitapları mı vermem gerekiyor? diye sorar. İşte Bilal ile Simon’un süreç içinde gelişen dostluğunu muhtemelen bu cümle ateşler. Öyle ki Simon, kapılarının önünde Welcome (Hoşgeldiniz) yazılı paspaslar olduğu halde yabancıları apartmanlarının içinde istemeyen, onlara tahammül edemeyen komşularıyla yüzleşmek zorunda kalır. Üzücü ama bir o kadar da izlenesi bir film Welcome.

şımarma

2010-10-28T10:30:00.003+03:00

Bu sabah arabada geliyoruz. Neva arkada oto koltuğunda kendi kendine şarkı söylüyor ve sonra kendi kendisiyle arasında şu diyalog geçiyor:

Neva: Lü lü lü lüüüü
Neva: Sımarma, sımarma, güzel güzel lü lü lü lüüüü...

yaşasın kitap mimi

2010-10-26T11:31:00.015+03:00

Hayat mimlemiş sağolsun. Kitaplara dair birşeyler okumak da yazmak da her daim çok zevkli. O yüzden kendilerine birkez daha teşekkür ediyorum :)

1. Boncuğunuza kitap seçerken en çok önem verdiğiniz kriterler neler?
Kitap seçerkenki en önemli kriter elbette öncelikle kitabın Neva’nın ilgisini çekmesi. Şu aşamada kitabın öğretici olmasından çok eğlendirmesi, bize birlikte keyifli vakit geçirtmesi önemli. Bloglardaki tavsiyeler ve Bir Dolap Kitap gibi web siteleri de ciddi anlamda yönlendirici oluyor.

2. Bir kitabın kapak tasarımı sizi cezbeder mi?
Kapak tasarımı ister istemez cezbediyor. Kapak tasarımı en çok da kitabı alıp da Neva’nın kütüphanesine koyduğumda önem kazanıyor çünkü haliyle Neva ilk önce ilgisini çeken kapağa yöneliyor. Ancak elbette kapak tasarımı kitap seçimindeki ilk kriterimiz değil. Kitabı okudukça ve sevdikçe Neva bile kapağına dikkat etmez oluyor.

Örneğin Tudem Yayınları’ndan çıkan Benim Minik Kırmızı Balığım isimli bir kitap var. Bize hediye geldi ve ilginç bir şekilde kitabın kapağı yanlış basılmış. Son derece alakasız başka bir kitabın çok da çekici olmayan kapağı var. Fakat hikaye Neva’nın çok ilgisini çekti.

Birgün babacık eve elinde bir hediye ile gelir, bu minik kırmızı bir balıktır. Annecik balığı evdeki küçük bir kavanoza koyar ama minik balık hergün biraz daha büyüyerek hiçbiryere sığamaz hale gelir ve en sonunda balığı özgürce ve rahatça büyüyeceği denize geri bırakırlar. Kitabın sonunda çocuklara, birgün onların da minik kırmızı balık gibi büyüyüp okyanuslara açılacaklarına dair bir de not var. Neva bayılıyor. Bu kitabı şimdiye dek herhalde yüzlerce kez okumuşuzdur.

3. Çocuk kitaplarının didaktik yaklaşımlarını nasıl buluyorsunuz?
Kitaptaki didaktik yaklaşım kitaptan keyif almayı önleyecek kadar yoğunsa hoşuma gitmiyor elbette. Dediğim gibi şimdilik kitabın öğretici olması önceliğimiz değil. Ben çocuk kitaplarından daha çok ufuk açıcı, merak uyandırıcı, sarıp sarmalayıcı olmalarını bekliyorum. Örneğin TÜBİTAK yayınlarından çıkan Çiftlikte ve Deniz Kıyısında gibi kitaplar hala Neva için fazla öğretici. Genelde kitaptaki bilgileri ilginç hikayelerle süsleyerek anlatmaya çalışıyorum, o zaman ilgisi daha kalıcı oluyor. Neva’nın şu anda 5 yaşında olan kuzeni içinse bu tarz kitaplar biçilmiş kaftan. Bu yaz Didim’de bol bol ilk olarak Deniz Kıyısında kitabında tanıştığı paguru gözlemle imkanı bulmuş olmak onu inanılmaz mutlu etmiş.

Bu arada söylemeden geçemeyeceğim. Bir kitabın sınırlayıcı ve çerçeveleyici olması benim için didaktik olmasından daha fena. Aslında tahmin de ettiğim ama yine de dayanamayıp internetten aldığım iki kitap beni çok rahatsız etti mesela: Neden Annemi Çok Seviyorum?, Neden Babamı Çok Seviyorum? Bu iki kitap ta anne ve baba rollerine son derece geleneksel ve cinsiyetçi yaklaşmışlar. Mesela baba ile ilgili olanda sürekli babanın ne kadar güçlü ve akıllı olduğu vurgulanırken, anneyle ilgili olanda bu noktalara hiç değinilmiyor. Ama kitabın resimleri çok güzel. Anne-baba ve yavru hayvanlar resmedilmiş, dolayısıyla kendi hikayenizi yazabiliyorsunuz. Kompozit bu kitapları Neva’ya okurken hikayeyi tam tersine çevirmiş ve neden annemi/babamı çok seviyorum yerine kitabı annesi/babası neden Neva’yı çok seviyor şeklinde okuyor.

4. Çocuk kitaplarındaki resimler nasıl olmalı sizce? Hikayesini beğendiğiniz bir kitabı ilüstrasyonlarından dolayı almamazlık ediyor musunuz veya tam tersi oluyor mu? Hikayesi uyduruk olan bir kitabı grafiklerine aşık olarak aldığınız oldu mu? Grafiklerde aradığınız temel özellikler var mı? Varsa nedir?

Bence çocuk kitaplarında hikaye ve illustrasyonlar birbirinden ayrı düşünülemez. İkisinin birbirini tamamlaması şart. Neva’nın çok severek okuduğu bir kitap da yine Tudem Yayınları’ndan çıkan Bil Bakalım Seni Ne Kadar Seviyorum. Bu kitapta minik bir tavşan gerek kollarını iki yana açarak, gerek havaya uzanarak, gerek aydedeye işaret ederek büyük tavşana onu ne kadar sevdiğini anlatmaya çalışıyor. Kitabın hikayesi ve çizimleri büyük bir uyum içinde, son derece yumuşak ve sevecen. Neva bu kitaba gerçekten bayılıyor. Küçük tavşanla birlikte o da kalkıp kollarını iki yana açıyor, havalara uzanıyor, takla atıyor.

Kitaplardaki resimler için farklı kriterler öne sürülebilir. Kimi zaman yumuşak, sade ve renkli çizimleri tercih ederken, kimi zaman da ayrıntılı çizimleri tercih edebiliyoruz. Örneğin Burun kitabında sayfalar arasında koşturup duran bir minik farecik var ki, kendisi o kitapta Neva’nın en çok ilgisini çeken karakter.

Bizim için çizimlerin hikayenin önünde geçtiği en belirgin durum İngilizce kitaplar. Doğduğundan beri Neva’ya İngilizce kitap okuyorum ve son zamanlarda artık kelimelerin anlamalarını seçmeye başladığının farkındayım. Çok sevgili bir blog arkadaşımızın hediyesi The Very Hungry Caterpillar bunun için biçilmiş kaftan. Resimler belirgin ve açıklayıcı, hikaye sade. İngilizce dahi olsa Neva hikayeyi takip edebiliyor.

Bir başka çok sevgili reel ve sanal arkadaşımızın hediyesi The Animal Boogie yine aynı şekilde İngilizce öğretmede ideal. Kitapta shake, shake, boogie, woogie, oogie derken biz de ayıyla birlikte vücudumuzu sallıyoruz, ya da leap, leap, boogie, woogie, oogie derken leoparla birlikte yerde sıçrıyoruz, yılanla birlikte kıvrılıyor, fille birlikte ayaklarımızı yere vuruyoruz. Böylelikle Neva İngilizce kelimeleri görsel, duyusal ve kinestetik olarak da tecrübe etmiş oluyor.

First Snow ise resimlerine hayran kalarak aldığım, Neva’nın da aynı şekilde İngilizce hikayesinden hiçbirşey anlamasa da bana getirip defalarca okuttuğu bir kitap. Hatta geçenlerde baktım dedesi kendisi bir hikaye uydurmuş, kitabı Neva’ya okuyor. İkisi de çok mutlu görünüyordu.

Unutmadan bir de bazen kitapların teması uygun olmuyor. Şöyle ki İş Bankası Yayınları’ndan çıkan Ayıcık ve Ben adlı kitap son derece yumuşak ve sade çizimlere sahip. Ancak hikaye deniz girmek, ağaca tırmanmak, merdiven çıkmak gibi bazı şeyleri yapmaktan korkan küçük bir çocuğu anlatıyor ve onu cesaretlendirmeyi hedefliyor. Bu haliyle Neva için son derece anlamsız bir hikaye çünkü kendisi bunların hiçbirinden korkmuyor. Ama resimler o kadar güzel ki biz de her sayfada o resimlere uyan farklı bir hikaye yazıyorz.

4. Çocuğunuzun şu anda en çok sevdiği 3 kitap hangileri? Bu kitapların bir ortak yönü var mı?
Neva hala en çok Ayşe Kulin’in Sit Nene’nin Masalları kitabını seviyor. Ahenkli ve tekerlemeli dil çok hoşuna gidiyor.

Çiçek Yayınları’ndan çıkan Çiftlikte ve Kırda Hayat vazgeçmediğimiz bir diğer kitap. 173 sayfadan oluşan ve çok ayrıntılı ve keyifli resimlerle çiftlik hayatını ve kırsal yaşantıyı anlatan bu kitap yine farklı farklı hikayeler türetmek için ideal.

Bir de bu aralar İş Bankası Yayınları’ndan çıkan Gofret ile Babası kitabını çok seviyor. Gitgide tırmanan hikaye örgüsü, yumuşak çizimler ve hikayenin sonundaki baba-oğul kavuşması Neva’yı mestediyor.

5. Bir çocuk kitabı yazsanız hangi temayı işlemeyi düşünürdünüz, ya da temasız öylesine bir masal mı uydururdunuz?
Bir çocuk kitabı yazsaydım sanırım Calvin and Hobbes’daki gibi hayali dostlarla ilgili bir kitap yazmak isterdim : )

Şimdi, özellikle de çocuk kitaplarıyla ilgili bunca güzel post okuduktan sonra büyük bir heyecan ve hevesle TÜYAP Kitap Fuarı'nın başlamasını bekliyorum. Kitapları tek tek dokunarak, içlerini karıştırarak, resimlerine bakarak ve bazen kendimi kaptırıp birer birer okuyarak seçmek ve almak istiyorum. :)

hayat güzel

2010-09-19T14:43:00.003+03:00

Dışarda nefis bir sonbahar havası... Sabah güzel bir kahvaltı sonrası kocayla kızı Kastamonu pazarına gönderdim birlikte. Kimbilir neler aldılar? Yaban mersini ile o nefis kuşburnu marmelatından buldular mı ki acaba? Sonrasında da yine başka bir baba-kız arkadaşlarımızla birlikte vakit geçireceklerdi. Öğleden sonra oldu hala dönmediler.. Keyifleri yerinde anlaşılan.

Bense giriştim evde baştan aşağı temizliğe. Köşe bucak heryere el attım, düzenlenecekleri düzenledim, yıkayıp kuruttuğum çamaşırları ütüledim, yerleştirdim. Taaa ne zaman Didim pazarından aldığımız Buldan işi perdelere düğme geçirip yatak odasına astım. Ohhh misss. Bir rahatladım ki. Hayat güzel diye düşündüm ister istemez. Yarın taptaze bir hafta başlıyor. Neva’nın okulu var. Herşeyden önce okula gönderecek sağlıklı bir kızım olduğu için hem mutlu oldum bir kez daha, hem şükrettim. Yarın okula giderken götüreceği çantayı hazırladım mutlu mutlu: yeni yıkanıp ütülenmiş bir çarşaf, yastık kılıfı, penye battaniye ve yedek kıyafetler.. haaa bir de yaz başında okuldaki pedagogun uyku sorunlarını aşmamıza yardımcı olması için ödünç verdiği kitap... ne mutlu ki artık ihtiyacımız yok.

Geçtiğimiz hafta ilk üç gün yuvaya giderken çok mızırdandı Neva. Arkamızdan pıtır pıtır gözyaşları dökerek ağladı. Mümkün olduğunca çok –kurallar çerçevesinde tabi- vakit geçirmeye çalıştık onunla yuvada. Son iki gün ise çok daha az tepki göstermeye, daha mutlu gitmeye başladı yuvaya. Son gün ise arkamızdan ağlamadı bile. Oooooh...

İki Pazartesi sonra üniversitede de yeni dönem başlıyor. Bir lisans, bir de yüksek lisans dersi beni bekler. Önümüzdeki dönemle ilgili kafamda planı programı da yaptım. Ders yüküne ek olarak bitirtilmiş ve makaleye dönüşmeyi bekleyen tam üç adet tez var. Artık silkinip kendime gelme zamanı, yeniden işime sarılmaz vakti... Önümüzdeki dönem günleri paylaşacağız kocayla. Haftada iki gün o, iki gün ben kalacağım iş yerinde akşam saatlerinde. Yoksa gündüz vakti ofiste çalışmak ne mümkün. Du bakalım işleyecek mi bu plan? Pek enerjik gördüm kendimi... hadi hayırlısı!

maisy mouse

2010-09-15T14:11:00.006+03:00

Bir iki ay öncesine kadar televizyona gözünün ucuyla bile bakmayan Neva son zamanlarda epey ilgili görünüyor. Bizim evde ise TRT Çocuk haricinde çocuk kanallarının hiçbirisi çıkmıyor. Bu nedenle mecburen bir süre Gece Bahçesi’ne takıldık. İyi de oldu aslında. Program biter bitmez Neva da bir heves yatağına koşar oldu. Sonra yazlıkta bir süre Caillou izledik birlikte ama ben çok gıcık oldum Caillou ile ailesine. Herşeyin bu kadar idealize olması epey rahatsız etti beni. İşte tam da bu noktada birkaç ay önce D&R da 2.5 liraya görüp “nolur nolmaz, evde dursun” diye sepete attığım Maisy DVD’si nasıl işimize yaradı anlatamam. Maisy, İngiliz çizer Lucy Cousins’ın çizdiği resimli çocuk kitaplarının hayali fare kahramanı. Dişi bir karakter olmasına bunu kıyafetlerinden ya da ilgi alanlarından hemencecik anlamak mümkün değil. Ayrıca bu resimli kitaplar The New York Times Parent's Guide to the Best Books for Children tarafından hararetle önerilmekteymiş.

Neva çok sevdi. Çizgiler keskin, renkler canlı, hikayeler iki yaş çocuğunun bilişsel düzeyi için son derece uygun. DVD olduğu için biz Neva’ya bazen Türkçe bazen İngilizce seyrettiriyoruz. Maisy ve arkadaşları konuşmuyorlar ama fondaki sade ve net anlatım dil gelişimine epey katkıda bulunuyor. 2 yaş çocukları için şiddetle tavsiye ederim. Ben en son D&R’ın web sitesinden bizde olmayan diğer iki DVD’yi de 2.5'ar liradan sipariş ettim, heyecanla bekliyorum :-)

Not: Tabi Neva'nın günde toplam bir saatten fazla TV izlemesine izin vermediğimizi belirtmeme bilmem gerek var mı?

iki

2010-08-26T17:41:00.003+03:00

Dün Nevacığın 2. yaşgünüydü. Daha nicelerini hep birlikte çoşkulu bir sevinç ve geçen yıllara dair inceden bir hüzünle kutlayacağımızı umduğum yaş dönümlerinden ikincisi. Çabucak geçiverdi gibi gelse de, bu iki yılın her günü ilmek ilmek işlendi aslında. Bir çocuk sahibi olmanın ve o çocuğu özenle büyütmeye çalışmanın insanın hayatını önceden tahayyül etmesi imkansız şekilde değiştirdiğini yaşayarak öğrendik. Uykusuz ve bitap gecelerin, yorgun ve asabi günlerin, ofisimin köşesine kurulu portatif yatağın, kütüphaneden aldığım teorik kitabın içindeki karalamaların, yaz tatilini tek bir yerde ve aile yanında geçirmemizin, internette vaktimin çoğunu verdiğim websitelerinin müsebbibi; bugüne ve yarına dair tüm planlarımızın, karı-koca sohbetlerimizin, fotoğraf albümlerimizin ve mutluluğumuzun olduğu kadar kaygılarımızın merkezi Nevacık, iyi ki doğdun!!! Seni sen yapan tek bir duruşun, tek bir bakışın, hal ya da tavrın göğsümüzü kabartmaya, bizi mutluluğa boğmaya yetiyor da artıyor. Bu mutluluğun yanında yaşadığımız zorlukların hiçbiri gözümüzde yok inan. Sağlıklı, neşeli, mutlu, sevecen, gözüpek hallerin daim olsun güzel yavrum. Nice mutlu yaşlara!

didim güncesi

2010-08-19T15:12:00.003+03:00

Sıcaklığın gölgede bile 40 derecenin altına inmediği, güneşin cayır cayır yaktığı Didim’de, babaanne ile dedenin meyve ağaçlarıyla dolu bir bahçe içindeki küçük ama sevimli yazlıklarındayız. Didim’deyiz diyorum ama burası Didim’in 10 km dışında, kendine ait bir koyu, bir küçük bir bakkalı olan, başkaca da hiçbirşeysi olmayan dış dünyadan öylesine soyutlanmış 40 senelik bir site. Geleli neredeyse bir hafta olacak ama biz zaman kavramını tümden kaybetmiş durumdayız. Saatler, cep telefonları çantaların dibinde bir yerlerde, kullanım dışı. Hayat yemek, deniz ve uyku saatleri etrafında dönüyor. Deniz, Trakyalı göçmen bir tanıdığımızın tabiriyle “şurup”. Neva, tam bir deniz kuşu. Ufacık bir tereddüt yaşamaksızın cup cup yüzüyor. Öyle mutlu ki görülmeye değer. Kısa sürede tüm sitenin, 30-40 senelik komşuların sevgilisi oluverdi. O komşular ki oğulları, kızları vaktinde Nevacığın babasının deniz arkadaşları olmuş hep. Birikmiş bir dünya anı.

Babaanne ile dedenin yüreği hep ağızlarında. “Ah nazar değecek bu çocuğa”, “aman dur düşersin” seslenişleri tarafımdan hep “bişi olmaz”larla savuşturulurken, Nevacık'ın ikinci yaşını doldurmasına bir elin parmakları kadar gün kalmışken ve ben son günlerde hep “o miniminnacık yavruyu bugünlere nasıl da sağlıklı getirdim” diye içten içe böbürlenirken boyumun ölçüsünü alıverdim. Neva düştü. Hem de ne “maymun oldum” diye tırmandığı ağaçların, bahçe duvarının, ne de taş terasın etrafındaki ferforje korkulukların tepesinden... şaşkın annesinin altını yıkadıktan sonra ıslak ayağıyla salıverdiği taş zeminli banyonun çıkışında... hem de 10 metrekarelik odanın içinde babaanne, dede, baba hemen yanıbaşındayken... ayağı kaydığı gibi sırtüstü yere düşüverdi yavrucak ve başını küüüüt diye kapının eşiğine çarpıverdi. Odada bir an hayat durdu. Normalde hiç çaktırmadan ayağa kalkıp oyununa devam eden Neva bu defa korkunç bir çığlıkla ağlamaya başlayıp da başından oluk gibi kan akmaya başlayınca yaşanan telaşı siz düşünün. Babasıyla ikimiz yavruyu kaptığımız gibi arabaya atladık ve Didim Devlet Hastanesi’nde bulduk kendimizi. O ne uzun, ne bitmez yolmuş öyle. Hastaneye vardığımızda Neva'nın üstündeki atlet kıpkırmızı kesilmişti. Doktor bakıp da dikiş gerekiyor deyince o ana kadar soğukkanlılığını koruyan ben koyuverdim makaraları. Anne kucağında başa atılan üç dikiş... Kuzunun işlemi tamamlanıp da acil servisten çıktığımızda bir baktık babaanne, dede, yan komşular hep hastane kapısında. Eve dönüşte yine anne kucağında derin bir uykuya dalış. İki saat sonra uykudan uyandığında ise eskisinden de neşeli, başındaki üç dikişe rağmen eskisinden de hareketli bir Nevacık. Dolap beygiri koşmaya, kolluk, simit, şapka üçgeniyle başını koruyarak denizde yüzmeye devam. Çok şükür, çok. Bugün ziyarete gelen bir komşu “işte böyle olaylar sırasında öğreniyor insan anne baba olmayı” deyiverdi. Ne kadar da doğru.

Neyse, işin güzeli geleli beri nerdeyse bir roman bitirmişliğim bile var: Adalet Ağaoğlu-Üç Beş Kişi. Balkonun sefası, denizin serinliği, gecelerin sıcağı derken günler geçiveriyor. Bir hafta daha buralardayız, sonra evimize dönüş...

tekerlemeler

2010-08-12T17:17:00.005+03:00

Bebek’te Türkü adında minik bir dükkan var. Önünden ne zaman geçsem büyüsüne kapılıp illa ki içeri giriyorum. İçerde çeşit çeşit kartpostallardan tutun da büyüklere ve küçüklere kitaplar, el yapımı takılara kadar bir sürü değişik şey satılıyor. İçerinin loş ve sakin ortamı, muhtemelen dükkanın sahibi olan hanımın insanı boğmayan ilgisi çok hoşuma gidiyor. Geçen gün yine oradan geçerken az ilerde salına salına dolaşan Neva ile babasını bekletmeyi göze alarak içeri daldım ve işte şu kitapla çıktım dışarı.

Çitlembik Yayınları’ndan çıkan Teker Teker Tekerleme adlı bu kitapta benim çocukluğumdan kalma tam 17 tekerleme var. Hepsi de birbirinden sevimli bir şekilde resimlendirilmiş. Neva kitaba bayıldı. “Pis tıytıl, kötü tıytıy”, “huu, komşu komşu, oğlun geldi mi?” ilk okuma en çok hoşuna giden ve birkaç okuma sonunda inanamadığım bir hızla ezberlediği tekerlemeler oldu. Ama ben kitabı belki Neva'dan da çok sevdim. Bir de meğer ben şarkı, tekerleme söylemeyi ne çok severmişim? Anne olduğumdan beri, öncesinde bu konuda son derece çekingen olan ben, bağıra bağıra şrkılar söyleyip üstelik de bundan büyük bir zevk alır oldum. Zavallı Kompozit bu konuda nedüşünüyor bilmem : ) Kitaptaki diğer tekerlemeler şunlar:

Beş Parmak
Hu Komşu
Kırmızı Balık
Kutu Kutu Pense
Küçük Ayşe
Mini Mini Birler
Denizde Dalga
Tıytıy Tıytıy
Ali Baba'nın Çiftliği
Postacı
Do-Re-Mi
Okullu Olduk
Küçük Kurbağa
Portakalı Soydum
Karamela Sepeti
Fış Fış Kayıkçı
Ninni

Biz yarın sabah tatile çıkıyoruz. Ver elini Didim, ver elini babaanne ile dedenin bahçe içindeki sevimli yazlığı. Arabada yol boyunca Neva’nın oto koltuğunda sıkılmadan oturması için bu kitabın çok faydasını görmesini umuyorum.

bebekli ofis günleri

2010-08-11T14:55:00.006+03:00

Yaz okulu denilen meret sonunda bitti. Yani en azından dersler sona erdi. Ancak ne yazık ki, sevgili kurumumuzdan bir son dakika kazığı yedik. Yuva 1 Ağustos itibarıyla tatile girdi, oysa yaz okulunda dersler 6 Ağustos’a kadar aynı hızda devam ediyordu. Eee biz de karı-koca yaz okulunda ders veren (aksi takdirde 657 sayılı yasaya tabi Devlet Memuru maaşları ile yaşam zor malumunuz) ve çocuk büyütürken anneanne ile babaanne desteğinden mahrum bir çift olarak o son haftayı kendi aramızda bölüşmek durumunda kaldık. İki gün Neva’yı da aldık geldik ofise. Ben dersteyken Kompozit baktı ona, o dersteyken ben baktım. Diğer günlerde ise sabahları ben kalkıp geldim okula, ders çıkışı koşarak eve döndüm, bu defa Kompozit aldı arabayı aynı yolu gerisin geri teperek okula kendi dersine girmeye geldi. Ben evde kalıp günün kalan kısmını Neva’nın vakitlice uyuyup bana çalışmak için zaman vermesi için dua ederek geçirdim. Kompozit şanşlıydı, onun dersi öğleden sonra olunca ders çıkşında okulda kaldı. Akşama kadar Neva ile ilgilenmek ise yine bana düştü.

Tüm bu süreçte Neva’dan mutlusu yoktu tabi. Son iki haftadır kreşten fena halde gına gelmişti yavruya. Tüm günü anne ve babayla geçirmek, anneyle birlikte okula gitmek, asistan ve öğrenci abla ve abilerin, diğer öğretim elemanı teyzelerin ilgisine mazhar olmak pek keyiflendirdi kendisini. Eylül ayında kreşe nasıl geri döneceğiz bilmem.

Bu hafta başından beri ise keyfi iyice tavan yaptı. Dersler bitti ama kalan bürokratik işleri tamamlamak üzere okula gelmek gerekiyordu. Ofisime Neva’nın seyahatlerde kullandığımız park yatağını kurduk bir güzel. Sabahtan öğlene kadar da Bebek parkı senin, Güney Kampüs benim dolandık durduk gölge yerlerde. Kennedy Lodge’da ağaçlar altında, kediler arasında mis gibi bir yemek sonrası Neva sütünü içmeye bile fırsat bulamadan kollarımda sızdı kaldı. Hemen alıp park yatağa koyduk kendisini. O 3.5 saatlik meşhur öğlen uykularını uyurken ben de güzel güzel işlerimi hallettim. Böylelikle akademisyen anneliğimi iyice bir pekiştirdim : ) Neyse ki benzer uygulamalar daha önce başka akademisyen anneler tarafından da gerçekleştirilmiş, ben ilk değilim. (Bu ara büyük bir zevkle sevgili Evren’in hediyesi Mama PhD kitabını okuyorum, akademik kariyer ile anneliği bir arada yürütmeyi planlayan tüm kadınlara tavsiye ederim.)

Dün anne-baba-Neva üçlüsü olarak cayır cayır yanan İstanbul’dan kısaca bir kaçalım dedik ve kendimizi Polonezköy’de bulduk. Haftaiçi kimseler de yoktu. Ağaçlar altında kendi pişir kendin ye tarzı bir yerde yayıldık kaldık. Uzun zamandır pek birşey yemeyen Neva’nın açılan iştahı günün bonusu oldu.

Bu sabah ise babayı okula gönderip anne-Neva-fahri teyze üçlüsü olarak sabah 10:50 de Bebek’ten kalkan şehir hatları vapuruna attık kendimizi: istikamet Çengelköy.

Zaten uzun zamandır Neva’yı vapura bindirmek istiyordum, bu sıcak havada püfür püfür vapur çok iyi geldi. Neva da kendi çapında rüzgar sörfü yaptı vapurda :- )

vapurda from senem yildiz on Vimeo.

Çengelköy’de Erbap diye bir yer var, ben terasına da yiyeceklerine bayılıyorum. Terastan manzara inanılmaz güzel. Fakat Ramazan gelmiş, hoşgelmiş... terası iftar saatine kadar kapatmışlar. Biz de simitimizi, böreğimizi alıp Çınaraltı kahvesine gittik. Çınarın serinliği herşeye değerdi tabi ama kahvenin bakımsızlığı içler acısı. Neva küçük su birikintilerinde zıplayarak beni çıldırttıysa da pişman değilim.

Dönüşte yine vapur ve yüze çarpan Boğaz rüzgarı....

Daha Bebek’e adım atar atmaz Neva bebek arabasında sızdı kaldı. Kaptığım gibi ofise getirip yatağına attım kendisini. Şimdi güzelce yaz okulu notlarını girebilirim artık : )

film gecesi

2010-08-01T23:30:00.004+03:00

Buldukça filmleri istifliyoruz eve ama uzun zamandır oturup bir film izlemek mümkün olmamıştı kocayla. Tüm gün iş güç, akşam Neva’nın peşinde koşturmaca. Neva uyuduktan sonra ise bende hal kalmıyor, kısa sürede sızıp kalıyorum. Çocuk sahibi olmaya karar vermeden önce birisi bana “çocuk doğduktan sonra ayda anca belki bir film izleyebileceksin, roman okumayı ise tümden unut” deseydi acaba bir kez daha düşünür müydüm?? : )

Cumartesi günü Neva tüm gün öğlen uykusu uyumayınca akşam erkenden sızdı kaldı. Kompozit ile bana da gün doğdu. Bu sıcakta çayımızı demleyip kanepeye kurulduk. DVD’de Ferzan Özpetek’in Mine Vaganti (Serseri Mayınlar) filmini izledik. Eşcinsellik ve toplum baskısı nedeniyle imkansızlaşmış aşklar üzerine kurulu, konuya yaklaşımı öyle çok dahice olmamakla birlikte sıcak, samimi, insanın içini aydınlatan bir filmdi. Özellikle müzikler çok etkileyiciydi ve filmin her sahnesinde sevgi ve aşkı yoğun biçimde hissediyorsunuz. Bir iyi geldi ki!! : )

Filmin müziklerinden örnekler için:

Pink Martini - Una Notte in Napoli

Sezen Aksu - Kutlama

var mı tatil gibisi?

2010-07-27T16:14:00.004+03:00

Var mı tatil gibisi?

Pırıl pırıl bir güneş altında, üzerinde şilebezinden bir elbise, günebakanların arasında olmak gibisi?

Hele de sevdiklerinle birlikteysen?

Sabah sabah ev yapımı marmelatlarla donatılmış bir masada kahvaltı etmek gibisi?

Denizden çıkıp kana kana su içmek...

Sulu bir karpuzu akıta akıta yemek...

Gün batımına yakın hala plajda, hala mayolu halde çekirdek çitlemek gibisi?

Boyuna göre bir ağaç bulup uzanmak, yaban meyvelerini kaçamak kaçamak mideye indirmek gibisi?

Kısa da olsa iyi geldi tabi böyle bir tatil bize. Eski halimize geri döndük çok şükür.

bir tuhaf haller

2010-07-15T19:15:00.001+03:00

22. ayının içinde olduğu şu günlerde Neva tuhaf huylar geliştirmeye başladı. Neler oluyor anlamıyorum. Daha önce bahsettiğim kabus gibi geceler ara ara tekrarlanıyor. Eğer iki-üç gece deliksiz uyuduysa bir sonraki gece belli hiçbir sebep olmaksızın gecenin bir yarısı uyanıp deli gibi ağlayabiliyor. Ancak onun istediği pozisyonda durursam kucağımda geri uyuyor ama uyuduktan sonra yatağına koyarken hemen kalkıp tekrar ağlıyor. Sabır, sabır, sabır... şu günlerde en çok ihtiyacım olan. Tabi bir de uyku.

Gece tuhaflığına ek olarak son bir haftadır bir de kreşte ağlama çıktı ortaya. Normalde kreşe güle oynaya giden, herkesle anlaşan, gülen eğlenen çocuk Pazartesi gününden beri kreşte “anne gittii, anne yoook” diye ağlıyormuş. Zar zor sakinleştktikten sonra da sus pus bakıcılardan birinin kucağında oturup hiç inmiyormuş. Ta ki ben onu almaya gidene kadar. Babasıyla birlikte kreşten aldığımızda pür neşe oluyor. Herhangi bir sorun yaşamıyoruz. Okulun pedagogu ile defalarca görüştük. O da “Aslında bu yaptıklarını diğer çocuklar çocuklar zaten hep yapıyor ama normalde Neva etrafıyla o kadar barışık bir çocuktu, hepimiz çok şaşkınız” diyor. Bu durumun geçici olduğundan, taşınmanın ya da memeden tümden ayrılmanın üzerinde baskı yarattığından bahsediyor. Sabırla yanında olmamız gerektiğini, hayatında daha fazla değişikliğe izin vermemizi öneriyor. Söylediklerinin çoğu zaten bildiğim şeyler.

Neva muhtemelen yoruldu ve daha iki yaşına bile gelmeden tüm gün kreşe giden bu minik bünyenin sanırım artık anne ve babasıyla bir tatile ihtiyacı var. Ama ne yazık ki kreşe bir süre ara vermek de şu anda imkanlar dışında. Anneanne ve babaanne gerçekten gelemeyecek durumda. Hala ya da teyze ya da kuzen de yok. Karı-koca her ikimiz de yaz okulunda ders veriyoruz. Sabahları ailecek çıkıyoruz evden. Yolda ilk önce beni bırakıyorlar, erken saatte dersim olduğu için. Sonra babası Neva’yı kreşe bırakıyor, sonra kendisi derse gidiyor. Yolda anlatıyorum Neva’ya: “Bak şimdi ben derse gideceğim, öğrencilerim beni bekliyor. Akşam da babanla birlikte gelip seni alacağız” diyorum. Önce mızırdanıyor, sonra beni eliyle itip “dit anne, dit, derse dit” diyor!!! Ben inene kadar da yüzüme bakmıyor!!

Bugün dersim bitince diğer tüm işleri rafa kaldırdım, kreşe gittim Neva’yı almaya. Beni daha uzaktan görür görmez sevinç çığlıkları atmaya başladı. Sonra dans etti, daha sonra arkadaşlarını öpmeye başladı. Kreş öğretmeni ve o anda bahçede bulunan diğer tüm yetişkinler bu sevinç gösterisini şaşkınlıkla izlediler. Öğretmeni ağlamaya başladı. Zaten son bir haftadır Neva’nın haline onlar belki bizden de çok üzülüyorlardı. Kreşin bahçesinde bir süre hep birlikte vakit geçirdik. Sonra anne-kız kampüste dolaştık, çiçeklere böceklere takıldık. Saat 15:00 gibi eve geldik. Yatakta yatıp kitap okuduk. Sonra Neva uyudu, ben de ona tavuklu pilav ve en sevdiği kakaolu keki pişirdim. Şimdi de kalksın da beraber oturup yiyelim diye bekliyorum : )

Yarın 4 günlüğüne Erikli’ye kaçıyoruz. Çok sevdiğimiz bir arkadaşlarımızın yazlığına. Bu yaz tuzlu suyla ilk temasımız olacak. Yetti gari bu şehir halleri. Ailecek çok bunaldık. Biraz deniz, biraz güneş, biraz bahçeden dut ve vişne bizi kendimize getirir herhalde.

tamam mı devam mı?

2010-07-11T23:33:00.005+03:00

Tam da ikinci çocuk için önce kocayı sonra kendimi ikna etmeye çalışırken Milliyet gazetesinin ana sayfasında çıkan bu haber reva mı şimdi?

Ne yalan söyleyeyim, en çok da tek çocuklu ailelerin hem çocuk sahibi olma hazzını yaşadıkları hem de çok çocuklu anne-babalara oranla kendilerine vakit ayırabildikleri için daha mutlu olmaları kısmına takıldım.

İşte haber:

Tek çocuklar bencil ve şımarık değil

TIME dergisi bu hafta kapağına “Tek çocuk mitini” taşıdı. Ekonomik krizle birlikte çok daha fazla ailenin tek çocukla yetinmeye başladığını söyleyen dergi, tek çocukların şımarık, bencil ve asosyal oldukları yönündeki önyargının kırıldığını yazdı. Tek çocuklarla ilgili olumsuz önyargıları ilk gündeme getiren Amerikalı psikolog Granville Stenley Hall olmuştu. Ancak Hall’un bundan 120 yıl önce tartışmalı yöntemlerle yaptığı araştırma şimdiye kadar defalarca yalanlandı.
Teksas Üniversitesi’nde eğitim psikolojisi profesörü olan Toni Falbo, 1970’li yıllarda tek çocuklar üzerinde yapılan 125’ten fazla araştırmayı yeniden inceledi. Bu araştırma tek çocukların çok çocuklu ailelerin çocuklarından farklı olmadığını ortaya koydu. Araştırma, en büyük çocuklarla birlikte tek çocukların da diğerlerine göre daha başarılı olduğunu gösterdi. ABD’de öğrencilerin matematik ve dil yeteneklerini ölçen ulusal bir sınavın sonuçları karşılaştırıldığında tek çocukların daha başarılı olduğu görüldü. Falbo’nun 200 araştırmayı incelediği ikinci çalışmasında da karakter özellikleri olarak tek çocukları diğerlerinden ayıran hiçbir şey olmadığı görüldü.

Daha çok imkânları var
Falba TIME’a yaptığı açıklamada “Bugüne kadar hiç kimse tek çocukların farklı olduğun kanıtlayamadı” dedi. Tek çocukların şımarık zannedilmesinin ana nedeni ailelerinin tüm imkânlarından tek başlarına yararlanıyor olmaları... Gerçekten de aileler ne kadar zengin ya da fakir olurlarsa olsunlar tek çocuklarına çok daha fazla maddi imkân sağlıyor ve vakit ayırıyor. Ancak psikolog Carl Pickhardt “Tek çocukların daha çok ilgi gördüğü doğru ama bu bencil ya da şımarık olduklarını kanıtlamıyor” diyor. Max Planck Nüfus Araştırmaları Enstitüsü’nün araştırmasına göre Almanya ve Avusturya Avrupa’da tek çocukların, çok çocuklu ailelerden daha fazla olduğu ilk iki ülke olacak.

İKİNCİ ÇOCUK İLK ÇOCUK İÇİN YAPILIYOR
PENSİLVANYA Üniversitesi’nden Samuel Preston doğurganlıkla ilgili bir araştırma yaparken insanların ikinci çocuğu yapmalarının ana nedeninin ilkini mutlu etmek oludğun fark etti. Preston “Ebeveynler ilk çocuklarına o kadar aşık oluyorlar ki onu mutlu etmek, onun tek başına olmasını önlemek için ikinciyi yapıyorlar. Nadiren kendi mutlulukları için ikinci çocuğu istediklerini söylüyorlar” dedi.

Çocuk için evlenen az
2007 yılında yapılan bir ankete göre evli çiftlerin üçte biri, evlenmenin ana nedeninin mutlu olmak olduğunu söylüyor. Çocuk sahibi olmak için evlendiklerini söyleyenler ise azınlıkta kalıyor. Sosyal bilimciler insanların tek çocuk yaptıklarında çocuk sahibi olmanın verdiği hazzı tattıklarını ancak kendilerine de vakit ayırabildikleri için çok çocuklu ebeveynlere göre daha mutlu olduklarını söylüyor. Danimarka’da 25 bin ikiz üzerinde yapılan bir araştırmada tek çocuğu olan kadınlar, çok çocuklu ikizlerine oranla daha mutlu olduklarını söyledi.

Yalnızlıktan korkuyorlar
ABD’de 2001 yılında yapılan bir araştırmaya göre tek çocukların en büyük sıkıntısı yaşlanan ebeveynlerine tek başlarına bakmak zorunda kalacak olmaları. Birçoğu bunda yetersiz olacaklarından korkuyor. Ayrıca ebeveynlerinin ölümünden sonra ailenin kalan tek üyesi olacak olmaları da tek çocukları üzüyor.

kabus gibi bir gece

2010-07-05T12:43:00.002+03:00

Kabus gibi bir geceyi daha geride bıraktık. Sabah olduğunda ortalık fırtına sonrası sakinliğine bürünmüştü yine. Neva, sanki bir gece önce defalarca uyanıp deliler gibi ağlayan kendisi değilmiş gibi bir kez daha en güleryüzlü ve eeen sevimli haliyle karşımdaydı. Sadece dün gece mi? Kabus geceleri ne yazık ki çok sıklıkla yaşıyoruz biz evde. Gündüz neşesi, enerjisi, mutluluğu, ve rahatlığıyla görenleri kendisine hayran bırakan Nevacık, gece oldu muydu apayrı bir kişiliğe bürünebiliyor. Yok, her zaman değil tabi ama ne yazık ki sıklıkla. Nasıl mı? Gece boyu defalarca uyanarak, her uyandığında süt talep ederek, o sütün hazırlanması aşamasında dahi annesinin yakasından inmeyerek. Süt talebi reddedilecek, bir şekilde geçiştirilmeye çalışılacak olursa ortalığı birbirine katarak. Süt tüketimi sonrasında kimi zaman hemen uykuya geri dalıyor ama kimi zaman çeşit çeşit yatak ve pozisyon da denese bir türlü dalamıyor. O kadar hafif bir uykusu var ki. Ona kızamıyorum çünkü ben de aynıyım .

Tam 18 ay civarıydı, Neva’yı fazlasıyla bağımlı olduğu anne memesinden konuşa konuşa ayırmıştım. Tam anlamıyla ayrılık olmamıştı gerçi, günde bir defa emzirmeye düşürmüştük sayısı yaklaşık 100 ü bulan günlük emzirmeleri (ya da fırt çekmeleri mi demeliyim). Büyük başarıydı elbette. Ama işte Neva o boşluğu ta o zamandan beri aşırı süt tüketimi ile doldurmaya çalıştı. Taşınma süreci içerisinde tekrardan memeye bir düşkünlük başlayınca taşınma telaşının bitmesiyle olaya el koydum yeniden. Buzdolabının üstünde bulunan ve fi tarihinde Helsinki’den getirdiğim Fin geyiği nasiplendi konuşmalarımdan. Zavallı geyiğe uzun uzun anlattım bebeklerin anne memesi emmeyi çok sevdiğini ama onlar büyüdükçe artık memelerde eskisi kadar çok süt kalmadığını, üstelik büyümenin ne yazık ki bazen böyle zor olabileceğini, bazı şeylerin değişmesi gerektiğini ama büyümekte olan bebeklerin annelerine istedikleri kadar sarılabileceklerini, kucaklamaya devam edebileceklerini uzun uzuuuun anlattım. O sırada kucağımda bulunan Neva da uzun uzun dinledi. O oldu, bir daha meme lafı geçmedi bizim evde. Tam 10 gündür tastamam uzağız memeden.

İşte tam da bu süreçte onu sütten de ayırmaya çalışmak çok zor olacak gibi geliyor. Ama bu gece sütleri başımızın belası. Bir kere Neva için uyumak demek süt demek. Daha “hadi gidip yatalım mı?” der demez mutfağa koşuyor ve başlıyor “anne, düüüüt” diye vızırdanmaya. Sütü içtikten sonra ağzını temizlemek, dişlerini fırçalamak hayal. Hoş fırçalasak bile zaten maksimum 3-4 saat sonra tekrar uyanıp yine süt istiyor. Çenesinden sütler sızarken uyuyakalıyor çoğu zaman. E tabi haliyle ağzında türlü bakteri türemesi kaçınılmaz oluyor. Sonuç kimi zaman boğz ağrısı, kimi zaman burun tıkanıklığı, kimi zaman allerjik öksürük... bunların hepsi de uyanmayı tetikleyici etkenler.. eee uyanınca hadi bir daha süt. Böylesi bir sarmalla geçiyor geceler. Çoğu gece ben 4-5 kez kalkıyorum Neva’ya. Ondan sonra da erkenden başlıyoruz güne (saat 6:00-6:30 gibi) ve sonra ben işe gidiyorum. Bazen tahammül sınırlarımı aştığımı hissediyorum. Bağırıp, çağırabiliyor, sonrasında deli gibi pişmanlık duyuyorum. Tüm bu süreçte Kompozit’in yardımı ne yazık ki minimumda kalıyor. Zaten Neva uyumakla ilgili eylemlerde benden başka kimseyi yanına yanaştırmıyor (ben evdeysem eğer, yoksam sorun değil).

Dün gece ekstradan zor bie geceydi. Çünkü akşamüstü fena halde hastalandım ve gece boyunca anlayamadığım bir sebeple 7-8 defa çıkardım. Tabi halsizlik, baş dönmesi ileri boyutlardaydı. Neva dibimden ayrılmak istemedigi için babası önce onu alıp dışarı çıkardı. Eve döndüklerinde ise henüz 2-3 gündür izlemekte olduğu Gece Bahçesi kurtardı beni. Bir şekilde babasıyla birlikte izlemekle ilişkilendirdiği Gece Bahçesi’ni izleyip akşam yemeği yedi Neva, arada sırada yatakta uyumakta olan bana gelip gelip rapor ederek. Keyfi çok yerindeydi. Program sonrasında ise yatağa yanıma geldi, uzun uzun döndükten sonra uyuya kaldı. Ohhh, ne güzel oldu diye geçirdim içimden. Herşey çok kolay olmuştu. Ancak gecenin 3:30’unda uyandı Neva. Deliler gibi ağlayarak önce süt istedi. Babasının yardım talepleri kesin bir dille reddedildi. Ben son derece halsiz, kalkıp sütü hazırladım. Sütünü içtikten sonra da salonda uyuyacağım diye diretti, bir süre salonda yattık, sonra odasını istedi, sonra her nereye gidersek başka bir oda isteğiyle ağladı. Ben artık çıldırma aşamasına gelmiştim. En sonunda olaya babası el koydu. Alıp odasına götürdü Neva’yı ve benim odaya gitmemi yasakladı. Neva tam 45 dakika boyunca ağladı. İşte ağlarken söyledikleri

- anne gel, otur, gel anne, gel.
- anne gel, ben uyudum.
- baba dit, anne gelecek, oturacak.
- (olabilecek eeeen acıklı sesle) aannnneeee, gel
- (daha ileri safhalarda, dayanamayacağımı bildiği için) anne bak acıdı, bak anne, bak acıdı anne.
- (ve en son olarak) ben hasta oldum anne, hasta oldum ben.

Tabi bu arada o odasında, ben salonda ağladım. Kompozit kesin bir dille içeri gitmemi yasaklamıştı (kendisi ara ara gidip bakıyordu ama bu daha fazla infiale neden oluyordu her defasında) ama en son “ben hasta oldum anne” numarasına daha fazla dayanamayıp içeri koştum. Nasıl becermişse kendisini yataktan aşağıya atmış, kapıyı açmak için zorlarken buldum. Beni görünce hemen elimden tutup bizim yatağa götrdü, hemen yattı, beni de yatırdı, “uyu anne uyu” dedi. Bana, babasına öpücükler yağdırdı. Yumuş yumuş olmuştu. Anne-baba-çocuk üçlüsü halinde sıkı sıkı sarılıp uyuduk. Ancak düzelen birşey olmadı tabi. Dün gece bu olaydan sonra bile Neva yeniden uyanıp süt ve oda oda dolaşmak istedi.

Kompozit bu sabah kreşe bıraktıktan sonra okulun pedagoguyla konuşmuş. Bunun bir “night terror” örneği olduğunu, çok çeşitli sebeplerle yaşanabileceğini söylemiş. Kesin olan birşey var ki sütle uykunun tamamen ayırt edilmesini gerektiğini söylemiş. Ben de biliyordum tabi ama nasıl? Hadi bakalım, bu zorlu annelik serüveninde üstesinden gelinmesi gereken yeni bir görevim var artık. Varsa tavsiyelerinizi, yorumlarınızı, deneyimlerinizi bekliyorum.

Son olarak vicdanımı rahatlatmak için aşağıa Neva’nın en masum haliyle bir resmini koyuyorum : )

günlerin getirdikleri

2010-06-26T00:05:00.000+03:00

Uzun zaman oldu, bloga elimi süremedim. Hem içimden gelmedi hem zamandan yana yokluk çektim. Haftalar var ki popomun üzerine oturup bir keyif yapmışlığım yok. E bu durumda blog yazmak lüks kaçtı biraz. Üstelik ilk kez blog okumak da gelmedi içimden, takip edemedim birçok şeyi. Bu öyle bir dünya ki içine girdikçe giriyorsun, uzaklaştıkça da uzaklaşıyorsun. Ama ben seviyorum blog tutmayı. Herşeyden önce bana edindirdiği kimi reele taşınmış, kimi sanalda süregelen güzel arkadaşlıklar için seviyorum. Sonra oturup kendi yazdıklarımı okumayı seviyorum. Ne yapmışız, ne hissetmişim, nasıl tepkiler vermişim... Söz uçup gidiyor ve yazı kalıyor hakikaten. İlkokuldan beri günlük tutuyorum zaten. Üniversite yıllarında tuttuğum günlükleri en yakınlarım dahil kimselere okutmadım. Taşınma sürecinde onları aldım ofise getirdim, taşınma hengamesinde otrtalıklara düşmesinler diye. Hani olur da bana birşey olursa en azından siz blog dostlarım biliniz ki günlüklerim ofiste (açılmadan) imha edilmeyi beklemektedir. Ohh neyse, sonunda birilerine söyledim de rahatladım!

Geçen süreçte öncelikle B.Ü de bir dönemi daha bitirdik. Dönem sonuna doğru hep bir “roller coaster ride” havası... Dönem ortası verilmesi gereken ama hep bir sebeple dönem sonuna sarkan vizeler, yazılı-sözlü sınavlar, mülakatlar, proje başvuruları, proje kapatma raporları, yeterlilik sınavları, tez savunmaları... ne ararsan... bir de üstelik bütün sene çalışıp dönem sonu hünerlerini sergileyen klüpler.. benim favorilerim folklor ve tiyatro klübü. Müthiş bir sosyal etkinlik enflasyonu. Kaotik ama çok güzel bir ay bu Haziran ayı.

Lojmanda bizim yerimize taşınacak aile 15 Haziran itibarıyla eve taşınmış olmak istedikleri için finalleri yapar yapmaz kıstırdık sınav kağıtlarını kolumuzun altına, boşalttık daireyi (25 Haziran itibarıyla hala taşınmış değiller ama olsun). Evde bir eleme yapalım, gereksiz yüklerimizden arınalım düşüncesiyle evden eve taşımacılık yerine kendimiz koli yapmayı tercih ettik. Artık taşınma öncesi evde günden güne artan kolilerin stresi ve sıkıntısından mı, o günlerdeki sıcakların bunaltısından mı, yoksa başkaca bir sebepten mi bilinmez Nevacık bir gece kurdeşen döküverdi. Yavrucak gece uyanıp uyanıp hatır hatır kaşındı ve ağladı, kazma annesi birşey anlayamadı, isilik oldu sanıp pudraladı çocuğu. En sonunda babası gecenin bir vakti kalkıp ışığı açtı da vücundaki döküntülerin boyutlarıyla tanışmış oluk. Neyse ki Kompozit o anda koydu teşhisi: ürtiker (kurdeşen) olmuş bu! Hemen Zadithen verdik, sabaha kadar güzelce uyudu. Ertesi sabah doktora götürdük, teşhis aynı ama sebep belli değil. Antihistaminik şurup ve rahatlasın diye vücuduna sürdüğümüz losyon sayesinde iki günde atlattık ürtikeri. Geriye tahammülü zor bir huysuzluk kaldı. Hiç alışık olmadığımız sebepsiz ağlamalar, tuhaf inatlaşmalar da neyse ki taşınmaya yardıma gelen anneanne ve dedenin sevinciyle geçiverdi.

Taşınma yağmur sularının İstanbul sokaklarını teslim aldığı günlere denk geldi. Ama bizi fazla etkilemedi neyse ki. Anneanne ile dedenin de büyük yardımıyla (bir hafta her gece gidip onlarda kaldık) kolay bir geçiş oldu. Evimizde geçirdiğimiz ilk gece karı-koca yatağa uzanıp “vay be” dedik, “kavga dövüş, sonunda bir eve karar verdik ve taşındık bile”. Büyük başarı. Biz aslında sadece ev değiştirmedik, birçok yönden hayat tarzımızı da değiştirmiş olduk lojmandan çıkınca. Neyse ki Neva önceki evin darlığından sonra bu evde gönlünce koşturabilmekten çok memnun kaldı. Ev ikinci katta ve pencereler doğrudan sitenin yeşil alanına ve parkına baktığı halde dışarı çıkmak istemez oldu. Oysa biz onu parktan içeri sokamayacağız sanıyorduk. Site zaten küçük, bir de ortalık çoluk çocuk kaynıyor, kısa süreden bir sürü kişiyle tanıştık, göz aşinası olduk. Velhasıl Neva için buraya taşınmakla çok doğru bir karar aldığımıza bir kez daha ikna olduk.

Son zamanlarda bloglardan uzak kaldım kalmasına ama blog bebeklerini sevmekten de geri kalmadım. Rahşan’ın Mina’sı, OYİP’in Çağan’ını, Yeliz’in İlyas’ını öpüp koklamak, e hadi itiraf edeyim fırsat buldukça da mıncırmak imkanı buldum. Pek güzel oldu. O en huysuz günlerine denk geldiyse de Neva da çok mutlu oldu.

Amaaaaaa, Neva en çok geçen sefer olduğu gibi Bora abisinin dibinden ayrılmak istemedi. O hayran bakışlar, hülyalı gülüşler yedi bitirdi beni. : ) Halen daha bilgisayarda resmini görünce “anne bak Bora” diyor : )

Tabi en güzellerinden biri artık gelenekselleşmeye başlayan Haziran ayı Evren-T-Yavrusu ile Senem-N-Neva buluşmasıydı :) YavruSu ile ilk tanışmamızda hem o, hem de Neva anne karnında birer minik fasülyeydi. Geçen sene biraraya geldiğimizde birbirilerinin hiç suratına bakmamışlardı, öyle ki ikisini aynı fotoğraf karesine alamamıştık. Bu sene ise birbirilerinin farkına vardılar, benzer kararketerlere sahip bu iki yer cücesi birlikte B.Ü’nün çimlerinde koştular, yatakta zıpladılar, şarkı söylediler, top oynadılar. Kampüsteki Kardeş Türküler konserinde annelerinin kucağında kah uyukladılar, kah şarkı ve danslara eşlik ettiler. Ama biz YavruSu ile ailesine doyamadan geri döndüler.

İşte bizden haberler böyle. Merak edenlere teşekkürler, sevgiler...

muhteşem bir sabah

2010-05-18T12:08:00.004+03:00

Güne sabah 7’de pür neşe ve saf enerji ile başlayan Nevacığı saat 8’e kadar zor zaptettik evde. Tek elini kaşığın altına siper ede ede geceden yaptığım sütlacı yedi kahvaltı niyetine. Nasılsa kreşte yer birşeyler dedim, aldırmadım bu duruma. Sabah 8’de ailecek dışarı çıktığımızda serin sabah çarptı yüzümüze. Ooohhhh diye derin derin içimize çektik taptaze yağmur havasını. Koca koca salyangozlar peydah olmuştu her yerde. Neva ile onları seyrettik bir süre, kıpır kıpır antenlerini, arkalarında bıraktıkları parlak kaygan sıvıyı. Son anda engel olmasam Neva bir tanesini anteninden tuttuğu gibi ağzına atacaktı az daha. Salyangozlardan sıkılınca ortadaki ıslak bisikletlere dadanacak oldu, zor bindirdik arabaya.

Bu sabah kreşe ilk gelen çocuk Neva oldu. Çok, gerçekten çok sevdiği Leyla öğretmeni karşıladı onu. Neva eliyle şöyle bir “baaaaay” yaptı bize, yürüdü gitti öğretmeniyle birlikte mutfağa çayı demlemeye. Karı koca gülümseyerek çıktık kreşten. 9 dersinin başlamasına 20 dakika vardı ve o çok kıymetli 20 dakikayı karı-koca saati yapalım dedik. Hilal’in nefis bir yazısı vardı geçen gün blogunda, Çocuklarımızı Büyütürken Göz Göze Gelmek diye. Dün onu göndermiştim kocaya emaille. Biraz da onun etkisiyle mi nedir sanki dünden beri daha bir özenliyiz. Biri sade, diğeri bol sütlü kahvelerimizi alıp henüz daha hareketlenmemiş kampüste el ele yürüdük. Yanımda fotoğraf makinası olmamasına çok kahrettim önce ama sonra bu güzelliklerin “real time” tadını çıkartmanın daha da iyi olduğunu düşünüp sevindim. Kampüs bu sabah yine cennetten bir köşeydi sanki. Kurşuni gri bir gökyüzü ve yağmur yüklü bulutların altında katmer katmer açmış kırmızı güller, tomurcuk beyaz goncalar, aralardan süzülen hanımeli kokusu, boğazdan esen miss gibi ferahlatıcı rüzgar, kargaların bet gaaakları, ağaçlardan düşen börtü böcekler....

Manzaradaki banklarda oturduk bir beş dakika kadar. Rüzgarda salınan asırlık ağaçları, akıntıyla hafif hafif çalkalanan kurşuni gri denizi, arada tek tük süzülürek geçen yük gemileriyle öyle sakin, öyle durgundu ki boğaz, bilmeyen birisi şehrin tamamı böyle yaşıyor sanabilirdi. Oysa tam da o sıralarda iç kesimlerde kimbilir insanlar nasıl bir trafik kaosu, egzos dumanı, işe yetişme telaşı, ekmek kavgasıyla cebelleşiyordu.

Bizim de artık derse gitmemiz gerekiyordu.

yunus gösterileri

2010-05-17T11:26:00.008+03:00

Çocuklarımızı yunus gösterilerine götürmeye devam ederek yunusları daha fazla stres altına sokmayalım. Eğer çok isterlerse Boğaz'ın serin sularında hoplaya zıplaya yüzen yunus sürülerini gösterelim onlara.

SAD-DEMAG Koordinatörü Fethi Bengil, “Gösterilerde yaptıkları hareketler yunuslar için hiçbir şekilde anlam ifade etmemektedir. İstenileni yapma veya yapmama karşılığında ödüllendirme ve cezalandırma üzerine kuruludur” diye konuştu.

Haberin ayrıntıları için lütfen bir tık...

Ayrıca bu konuyla ilgili diğer bazı bloglarda çıkan yazılar:

* Yunus gösteri merkezlerinin size söylemedikleri
* Ağlayan Flipper
* Onlar aslında gülmüyorlar
* Siz siz olun yunus gösterilerine gitmeyin

sinir olduklarım

2010-05-13T22:23:00.004+03:00

Daha önce burada birkaç kez bahsetmiştim lojmanda yaşadığımız mutlu mesut komün hayatından. Bizim lojmanlar sınırlı süresi (en fazla 5 sene kalabiliyorsunuz) nedeniyle son derece dinamik bir yapıya sahip olduğundan mıdır nedir türlü eksiklerine, neredeyse kırık döküklüğe varan eskiliğine rağmen hemen herkesin içinde bulunmaktan mutlu olduğu, itiş kakışın pek yaşanmadığı bir ortam. Ortak mülkiyet kavramı da bu komün hayatımınızn bir parçası gibi. Şimdi havaların ısınmasıyla birlikte lojman sakinlerinin çocuklarının bisikletleri, kaykayları, scooter’ları ortalığa döküldü. İsteyen istediğine istediği gibi biniyor. Kimse de “aman bu benim, birşey olmasın” demiyor.

Daha apartmanın kapısından çıkmamızla birlikte Neva ipini koparmış deli danalar gibi bisikletlerin ortasına dalıyor ve ondan inip ona biniyor.

Kendinden büyük çocukları gözlemleyerek ve istediği boy ve ebatlarda bisiklet ve türevlerine binerek bizimki motor becerilerini de hızla geliştiriyor. En son düşe kalka scooter’a biniyordu.

Ayrıca eğer çocuklardan birinin annesi ya da babası (ki burada babalar da en az anneler kadar hatta çoğu zaman annelerden daha fazla çocuklarıyla birebir ilgileniyor) yanında bir yiyecek getirmişse bu tüm çocuklar arasında pay ediliyor; yetişkinler de kimi zaman gelsin çaylar, gitsin biralar şeklinde yaşayabiliyor.

Bu durum tabi benim çok hoşuma gitmekle beraber kimi zaman bizi zor durumlara da düşürebiliyor. Örneğin dışarda bir parka gittiğimizde Neva ilk gördüğü bisiklete atlayıp binmeye çalışabiliyor ya da elinde poğaçayla dolaşan bir başka çocuk gördüğünde “mama, mama” diye çocuğun peşinden koşabiliyor. Böyle durumlarda yanına gidip de “ama bu bizim değil, alamayız, önce izin istemeliyiz” diyerek durumu açıklamaya çalışmam henüz 1.5 yaşındaki Neva’nın kafasını karıştırıyor. Sağolsun insanınların tepkisi genelde olumlu olmakla beraber (geçenlerde bir anne kızının elinde haşlanmış mısırdan ısrarla Neva’ya da tattırmak istedi) bazen de ters tepkiler de alabiliyoruz.

Geçenlerde Nurturia’da yine “nadide memleketimizde” etrafımızdaki insanların diğer insanlara özellikle de çocuklulara ne kadar çok karıştığı ve bu durumun ne kadar sinir bozucu olabildiği gündeme gelmişti. O zaman bir düşündüm de yaptırımı olmadığı sürece bu tür çocuğumun yediğine, giydiğine karışmalar, laf atmalar beni pek sinirlendirmiyor. İyi niyet diyip omuz silkiyorum. Yani diyelim ki dedesi bu çocuk üşür diye elinde hırka peşinden koştuğunda, anneannesi kahvaltı öncesi sırf çok istedi diye bir pakete yakın çubuk kraker yedirdiğinde, gittiğimiz restorandaki garson abi kaşla göz arasında ikram mahiyetinde eline koca bir çikolata tutuşturduğunda, marketteki yaşlı teyze aman da ne sevimli diye yanağına hoooop diye bir öpücük konduruverdiğinde nedense onlara kızamıyorum, hatta aksine Neva ile kendilerince ilgilendiklerini düşündüğüm için içim ısınıyor. Gel gör ki Neva’ya yapıldığı zaman sinirlerimi zıplatan iki durum var. Birincisi Neva’ya yemek yedirirken “hayııııır bilmemkim, sen bu yemekten yiyemezsin çünkü bunlar Neva’nın, hepsini Neva yiyecek, hadi Neva bilmemkim yemeden sen bu yemeklerin hepsini sil süpür” tarzı gaza getirmeler. Bu lafları duyduğumda yahu kardeşim iki lokma daha fazla yesin diye çocuğuma neden bu kadar benmerkezci olmayı öğretiyorsunuz diye hönküresim, ne var yani o yemekten Neva da yesin, bilmemkim de yesin, hepimize yetecek kadar yemek var, yoksa da paylaşırız diyesim geliyor. Hani böyle tatil yerlerinde daha sabahtan havuz kenarında şezlonglara havlusunu atıp o yeri parselleyen, sonra tüm gün gelmeyen ve o anda havuzda olup da şezlong bulamayanları mağdur eden, söylediğinde de çirkefleşen insanlar vardır ya, o tiplerin işte hep bu mantalite ile yetiştirildiğini düşünüyorum.

Dayanamadığım ikinci davranış ta “Neva hadi bak bana öpücük vermezsen küserim/giderim/ağlarım” tarzı duygu sömürüleri. Daha bebecikten çocukların beynine birilerini mutlu etmek için istemedikleri şeyleri yapmaları gerektiğini kodluyoruz. Çocuklara kendi tercihlerini yaşarken için için vicdan azabı çektirmek niye?

Neyse aman nerden nereye gelmişim. En iyisi konuyu Neva’nın lebbebi yiyen suratıyla kapatıvermek : )

siz mama sandalyesinin neresine oturuyorsunuz?

2010-05-10T14:00:00.002+03:00

neva böcüğünün sanat faaliyetleri

2010-05-05T23:52:00.006+03:00

Bugün öğleden sonra öğretmeni bu minik karneyi (!) elime tutuşturduğunda önce şaşırıp gülümsedim. Ama üzerinde yazanları okur okumaz yaşlar gözlerime hücum etti. Bu belgenin duygusallık konusunda son derece öküz olabilen beni bile gözyaşlarına boğmasının sebebi benim hala anasından süt emen küçücük kızımın kendine ait bir hayatı, çevresi, arkadaşları, yaşantısı olduğunu belgeliyor olmasıydı sanırım.

Neyse, sadede gelelim. Evet, dedim ya benim hala anasından süt emen minik kuzumun okulunda bugün yılsonu sergisi vardı. Öğretmenleri dün bize bugünkü sergiyi haber verdiklerinde ben de sınıflarındaki masanın üzerine üç-beş parça birşeyler koyup bize gösterecekler sanmıştım. Meğer öyle değilmiş, meğer 1 yaşından 5 yaşına bütün yuva çocuklarının yıl boyu ürettikleri sanatsal ve bilimsel eserlerin sergisiymiş bu. Biz de gururlu (ve de o saatte dersimiz/toplantımız olmadığı için şanslı) anne babalar olarak saat tam 15:30 da kreşe gittik. İçerde bir telaş, bir bayram havası vardı ki görülmeye değerdi. 01-02 yaş grubu bebelerinin altları değiştirilmiş, üstleri giydirilmiş, saçları yapılıyordu. Bütün kızların iki yandan saçları toplandı, her iki kuyruğa da birer kırmızı kurdele tutturuldu. Üzerilerinde de kelimenin tam anlamıyla çocukların kendi elleriyle boyadıkları t-shirtler ve hepsinde bir örnek kot pantalon. Öyle sevimliydiler ki, o kadar olur. Tabi biz bebek sınıfı anne babaları olarak diğer sınıfların velilerinden çok daha heyecanlı ve çoşkuluyduk diyebilirim : -) Olsun o kadar da, değil mi ama?

Hazırlıklar tamamlanınca hep birlikte yuvanın bahçesinde toplandık. İşte bu rengarenk, cıvıl cıvıl sergiden bazı kareler:

Neva'nın eserlerinden (!) bazıları:

rüzgar

2010-05-03T21:42:00.003+03:00

Yılın en sevdiğim zamanları. Kampüste öğrenci etkinlikleri, gösteriler, sergiler almış yürümüş durumda. BÜFK gösterisini her zamanki gibi büyük bir heyecanla bekliyorum. Daha önce bir gösterilerine arka arkaya beş defa gitmişliğim var. Kimbilir, belki bu sene Neva da eşlik eder bize, o da tadını çıkartır Anadolu halklarının danslarının ve müziklerinin...

tespitler/gözlemler

2010-05-02T23:19:00.002+03:00

Hülya anne-bebek bloglarına sataşmaya başlayıp da Gangsta's Paradise olayına girişmeden önce bir tespit mimi yolladıydı. Ben de ta Cuma günü kısa kısa notlar almaya başlamıştım. Bir daha da başına oturmak kısmet olmadı. Gündem daha fazla değişmeden göndereyim istedim. İşte bunlar da biraz dağınık da olsa bendenizin anneliğe dair gözlem ve tespitleri :)

 Annelikte en önemli şey bence annenin iç sesi ve zamanla geliştirdiği deneyimi. Bebek bakımı ile ilgili bir takım kitapları yol gösterici kutsal kitaplar gibi algılamak bazen hüsranla sonuçlanabiliyor. Bir eğitimci ve sosyal bilimci olarak insanla ilgili araştırma yapmanın ne denli zor olduğunu iyi bilirim. Her zaman için kontrol edemediğiniz veya hesaba katmadığınız bir değişken vardır sonucu etkileyen ve yaptığınız genellemeleri şüpheli kılan. Bebek bakımı ve çocuk yetiştirilmesi ile ilgili kitaplar da işte bu yüzden bilgilendirme ve öneri mahiyetinde olmalı. Dünya yüzünde bin çeşit anne olduğu gibi, bin çeşit de bebek/çocuk var. Bir bebeğin/çocuğun ihtiyacı olanı da en iyi annesi bilir.

 Annelik meşakkatli iş, epeyce bir özveri gerektiren, insana hakikaten karşılıksız vermeyi öğreten muhteşem ama bir o kadar da zor bir iş. İnsan çoğu zaman yakıtının hızla azaldığını hissediyor. İşte böyle durumlarda azıcık takdir görmek yakıtı yenilemede mucizevi olabiliyor. Her anne bu kadar özene bezene baktığı varlığın sağlıklı, mutlu, güvenli, ve huzurlu büyümekte olan bir birey olduğunu dışardan da duymak ister.

 Kreş için erken yaş yokmuş. Ben kızımı ilk defa bir yaşında kreşe gönderirken çok hüzünlenmiştim, daha çok küçük diye düşünmüştüm. Oysa şimdi ne kadar doğru birşey yapmış olduğumuzu onun mutluluğundan ve hergün birbiri ardına sergilediği ve bizi şaşırtan becerilerinden anlıyorum. Yaşıtlarıyla olması, kendisi için güvenli bir ortamda tüm gün (ya da yarım gün) oyunlar oynaması anne babanın üzerindeki baskıyı da azaltıyor. Maddi imkanlar dahilinde güvenilir bir kreş bulunca kaçırmamak gerekir.

 Çocuk yürümüye başlayıp da biraz daha bağımsızlığını kazanınca bakımı daha kolaymış. Yürüme öncesi dönemde sürekli kucakta taşımak zorunda olmak anne-baba için çok bezdirici olabilirmiş.

 Çocuk özellikle ilk yaşlarda annesinin ruh halinden çok etkileniyor. Hatta daha 3-4 aylıkken annesinin yüz ifadelerinde üzgün, mutlu/mutsuz, keyifli/keyifsiz olduğunun ayrımına varabiliyor. Annenin mutlu, huzurlu, sağlıklı ve enerjik olması çocuğun da mutlu, huzurlu, sağlıklı ve enerjik olmasında büyük rol oynuyor.

 Çocuk annesinin etrafına karşı aldığı tavırdan da çok etkileniyor. Örneğin eğer anne çocuğunu etraftaki yabancılardan çok sakınırsa çocuk daha güvensiz bir birey haline geliyor. Bir yabancı ya da en azından çocuğun tanımadığı birisi çocuğu kucağına almaya kalktığında eğer annenin yüzünde bir endişe ifadesi varsa, çocuk bunu hemen algılıyor ve ona göre tavır alıyor. Yok eğer annenin yüzünde herşeyin yolunda olduğuna dair bir ifade belirirse yine çocuk ona göre tavır alıyor.

 Çocuğun sürekli arkasını toplamak, sürekli “ay aman düştü, düşecek” diye peşinde dolanmak, gereğinden çok korumacı olmak çocuğu fazlasıyla bağımlı hale getiriyor (kendimden biliyorum). Ancak bu şekilde yetişmiş anne babaların kendilerini kontrol etmesi bayağı bir özdenetim istiyor.

 Bir annenin henüz birbuçuk yaşındaki bebeğini kendi başına yemek yerken (ya da yemeye çalışırken diyelim) müdahele etmeden izlemesi çok zormuş ama zamanla başardığını görmek paha biçilmezmiş.

 Herşeyin bir zamanı varmış. Bir süre önce heves heves aldığınız yapboza çocuğunuz boş boş bakınca hayal kırıklığı yaşanabilirmiş ama gün gelip de çocuğunuz herbir parçayı teker teker doğru yerleştirdiğinde gözleriniz yaşarabilirmiş.

 Çocuk dediğin kalabalık ailelerde büyütülmeliymiş. Normalde “annemgiller, kaynımgiller, görümcemgiller hep biraraya geldik” tarzı buluşmalardan hiç hazzetmeyenler bile çocuklarının bu ortamlarda yedirilip, içirilip, oynatıldığını görünce çekirdek aile modelinden kalabalık aile modeline doğru yavaş yavaş kayma başlayabiliyor.

kampüste erguvan zamanı

2010-04-26T10:55:00.004+03:00

Kampüste yılın en güzel zamanları bunlar. Sadece bir iki hafta sürecek erguvan şenliği başladı. Her yer mor ve tonlarına büründü. Fonda ise denizin ve gökyüzünün birbirini tamamlayan göz alıcı parlak mavisi. Sabahları okula gitmek başlıbaşına bir keyif şu günlerde.

İçinde bulunduğumuz bu hafta bahar tatili. Yani dersimiz yok.. İş çok ama ders yok. Serde bahar var. Papatyalar arasında bir minik çiçek de bende var. Onunla birlikte baharın tadını çıkartma zamanı şimdi.

Kampüsü özleyenelere, görüp de tekrar görmek isteyenlere, daha önce hiç görmeyip de merak edenlere açık davettir bu. Bu hafta içi gelirseniz minik papatyayla ben ev sahipliği yaparız size :)

bir türlü yapılamayan aşı

2010-04-26T10:12:00.001+03:00

Al sana salak anne hikayesi. İkidir Neva’yı sağlık ocağına 18 ay aşısına götürüp kös kös geri dönüyoruz. Çocuk bu arada 20 aylık oldu. İlkinde ağzı burnu akıyordu, fena halde nezleydi. “Alın, götürün bu çocuğu, bu haldeyken aşı olmaz” dediler, zaten canı acıyacak, ağlayacak diye üzülüyordum ya canıma minnet, hemen kaptım kuzumu çıktım oradan. Bugün de yine gittik ama bu sefer de aşı kartını evde unutmuşum çocuğun, bir posta daha “alın götürün bu çocuğu, aşı kartsız aşı yapamayız” dediler. Yine çıktık geldik. Hayır birşey değil, bir de her seferinde yolda giderken uzun uzun Neva’ya doktorda neler olacağını anlatıyorum, güya çocuğu duruma hazırlıyorum. Oraya gidince şaşkın şakın etrafa bakıyor yavrum. Neyse, azimliyim üçüncü de halledeceğim inşallah bu işi!

bediş hanım

2010-04-22T15:31:00.001+03:00

Bizim dört ayaklı kuzucuk bacağını kırmıştı ya hani, bacağına takılan platinle birlikte 15 gün geçirdi veteriner amcasının yanında. Bu süreçte antibiyotik iğneleri ve pansumanı yapıldı düzenli olarak. Üç gün önce taburcu oldu veteriner amcanın muayenehanesinden ancak bir 15 gün daha sokağa salınmasını yasakladı doktorumuz. İki hafta daha ev bakımı şartmış. Şimdi alıp eve götürsek Neva “aaaaa Bediiii” diye tepesinden inmeyecek hayvancağızın... tam da dinlenmeye en içok ihtiyacı olduğu şu sıra hem de. Üstelik evin içi yine bir tüy yumağına dönüşecek. İyisi mi ofise götüreyim dedim ve Kompozit’le alıp benim ofise yerleştirdik Bediş kuzusunu. Tuvaleti, maması, suyu, yastığı ile tastamam bir ev yaptık ona burada. Bir mutlu bir mutlu oldu ki sormayın. Resimde görüldüğü üzere ofiste kendi özel yerini de buldu şimdi. Bu sabah ofise geldiğimde çıldıracaktım. Her yer kum ve tüy içindeydi. Tuvaleti hafiften kokuyordu. Ulan dedim kendi kendime, evde b.. temizle, burada b.. temizle, bu mudur hayat?? Ama güzel bir temizlik sonrası herşey yoluna girdi. Şimdi sakin ve sessiz odamda, hiç sesini çıkarmadan, kah yalanıp, kah guruldayarak, camdan gelen bahar esintileri eşliğinde bana arkadaşlık ediyor Bediş Hanım. Bir kediyle olmak ne kadar huzur vericiymiş, bir kez daha hatırladım. Evet, işte budur hayat. Hem de en güzelinden : )

seminer: çocukların cinsel kimliklerinin oluşmasında büyüklerin rolleri

2010-04-15T21:58:00.001+03:00

17 Nisan 2010 Cumartesi günü 10.00 – 12.30 saatleri arasında Irmak Okulları Kültür Merkezi’nde Psikolog Birsen Özkan’ın katılımıyla “Çocukların Cinsel Kimliklerinin Oluşmasında Büyüklerin Rolleri – Bir Model Önerisi” konulu konferans gerçekleşecektir.

Katılım ücretsizdir.

Ayrıntılar için tık.