19 Ocak

Tam 5 yıldır bu fotoğraf duruyor karşımızda. Tam 5 yıldır sırtından vurulup yere düşmüş o koca bedene ve ayakkabısının altındaki deliğe bakıp bakıp zorlukla yutkunuyoruz.


Ne demişti Rakel Dink cenazesinde:

“Sevdiklerinden ayrıldın, çocuklarından, torunlarından ayrıldın, burada seni uğurlayanlardan ayrıldın. Kucağımdan ayrıldın. Ülkenden ayrılmadın.”

Ne çok şey anlatıyor bu sözler. Evet, bu ülke, Hrant Dink’in de ülkesi, Hrant’ın ve tüm ömrünü bu topraklarda geçirmiş ailesinin. O herşeye rağmen ülkesini terk etmek istemezken, bu ülkeyi sadece kendi ve kendi gibilerin zannedenler bu topraklarda yaşamayı çok gördüler ona. Devlet her daim arkalarında... Bir güvercin tedirginliğinde yaşamayı reva gördüler onbinlerce vatandaşa... Oysa ne diyordu Hrant:

"Evet, biz Ermenilerin bu topraklarda gözümüz var. Var, çünkü kökümüz burada. Ama merak etmeyin. Bu toprakları alıp gitmek için değil. Bu toprakların gelip dibine gömülmek için..."

Ve her izleyişimde içimi ısıtan bir konuşması Hrant’ın... su çatlağını buldu.



Bugün yine, son beş senedir olduğu gibi, saat 15:00 de Agos Gazetesi'nin önünde olacağız.