14 Şubat 2011 Pazartesi

destek


Anneanneler, babaanneler, dedeler, amcalar, dayılar, teyzeler, bizde yok ama halalar, yengeler, kuzenler iyi ki varsınız!! Bir çocuğu büyütmek için gerçekten de bir köy lazımmış. Geçen hafta birkez daha kafama kazındı bu gerçek. Benim hem annemle-babam, hem de erkek kardeşim ve ailesi başka şehirlerde yaşıyorlar. Öyle olunca ha dedim mi birbirimizin yanında olamıyoruz. Eşimin ailesi ile aynı şehirdeyiz ama onlar da sağlık sorunları nedeniyle her zaman imdada koşamıyorlar. Yaklaşık son bir yıldır bir bakıcı teyzemiz bile yok bize destek olan. Neyse ki Neva'nın fahri bir teyzesi var: benim 20 senelik arkadaşım. Ama işte onun dışında çekirdek aile modeliyle minimum destekle byütüyoruz biz Neva'yı. Sabahları anne-baba-çocuk üçlüsü olarak hep birlikte evden çıkıyoruz, önce Neva kreşe, sonra biz işe. Akşam yine aynı şekilde ailecek toplaşıp evimize dönüyoruz. Neva hastalanırsa şayet birimiz (ki bu genelde ben oluyorum) evde onunla kalmak zorunda kalıyoruz. Neyse ki işimiz buna izin veriyor ama yine de kolay olmuyor, hiç kolay olmuyor. Geçen yaz kreş daha yaz okulu devam ederken tatil oluverince ofisime portatif yatak kurup öğlenleri Neva’yı odada uyutup çalışmışlığım bile var.


Ama bu defa öyle olmadı çok şükür. Geçen hafta Neva’nın kreşi yine tatildi ama benim işim çoktu. Annemle babam hızır gibi yetiştiler sağolsunlar. Gel gör ki Neva son zamanlarda bana aşırı şekilde düştü. Kimseyle kalmıyor. İçim içim yedi, nolucak, nasıl kalacak diye. Sonra işe gideceğimiz sabah dedesi konuştu onunla, biz gittikten sonra neler yapacaklarını anlattı, akşam bizim eve döneceğimizi. Aaaa bir baktım Neva “hadi anne, sen işe git, haydi haydi” diyor. Ve bingo!! Bütün haftayı mızırtısız, ağlamasız, huysuzlanmasız, büyük bir mutlulukla dedesi ve anneannesiyle geçirdi. Dede bütün günü onunla oynamaya adadı, anneanne yemekleri yaptı :) Anneyle baba da eve dönünce sıcak bir ev, mis gibi yemek kokusu bulup çok rahat etti. Üstelik okulda da son derece verimli günler geçirdim bu sayede. İçim rahat, kafam rahat, evdeki işleri annem yaptığı için, üstelik bir de Neva geceleri kesintisiz uykular uyuduğu için bedenim dinlenmiş bir halde okulda çalıştım keyifle, istekle.

Evet, evet, çocuk dediğin böyle büyümeli işte! Bütün hafta kesintisiz yüzü güldü çocuğun.

9 yorum:

Bir Annenin Paylaşımları dedi ki...

ah nasıl anladım anlatamam, be3nim ailemde uzakta,eşimin ailesi de karşı tarafta ve öyle he deyince bize gelemiyorlar biraz da yaşları itibariyle...bakıcımız gündüzlü ve allhtan işleri yapıyor,hasta olunca imdata yetişiyor ama mesela bu hfata annem burada, ohhh diyorum daha bir başka durum,onlar olmasa ne yaparız bilemiyorum.

yeliz dedi ki...

evet evet kesinlikle. bazen sırf bu sebepten izmire döndüğümüz için çok seviniyorum. arca için harika bir ortam oluyor. anane babane dede teyze hala....

abide dedi ki...

Bizim çok şükür annane ve dedesi çok yakın , onlar bakıyor. onlar yakınımızda olmasaydı çok zorlanırdım .Allah yardımcınız olsun.Sevgiler.

İlk dedi ki...

Gozlerim doldu. Nasil ozlem duyuyorum bu tabloya. Bir gun olur herhalde.
Tadini cikarin siz de. Belki anneanne ve dede daha sik gelirler artik.

Sevgiler, Neva'ya opucukler.

saricizmeli dedi ki...

ekimden beri anneanne dede bizimle. hem ue pek rahat, hem de ben çok rahat bir hamilelik geçirdim bu vesileyle.

iyi ki varlar...

füsfüs dedi ki...

kesintisiz uyuma kısmına nasıl sevindim anlatamam süper bu, milyon kere maşallah. ben buldum bunuyorum değil mi, şimdi seni okuyunca kendimi kötü hissettim ama defnoş da çok dengesiz oluyor bazen:(

senem dedi ki...

Bir Annenin Paylaşımları, aman diyim, sizin şimdi desteğe en çok ihtiyacınız olan zaman. Bir de tabi kızçe doğduktan sonra. Annelerimiz hep yanımızda olsun : )

Yeliz, evet, çocuklar ne kadar mutlu oluyorlar kalabalık aile ortamlarında. O mutlulukları için bile değer bence.

Abide, ne güzel, ne mutlu : )

İlk, çocuk yokken sorun değil de insan çocuğu olunca başka bir ülkede olmak istemiyor gerçekten. Neva doğmadan önce bunu anlayamazdım herhalde. Hatta Amerika’da doktora yaparken çocuk sahibi olan arkadaşlar için “ne şanslılar, karışan görüşen olmadan rahat rahat büyütüyorlar çocuklarını” diye düşünürdüm. Ama kazın ayağı öyle değilmiş. İnsan çocuğunun büyüyüşünü en çok da ailesiyle paylaşmak istiyor sanırım. Ilgar’a kocaman öpücükler.

Sarıçizmeli, bozalı kekler falan.. takipteyim. : ) Tadını çıkart bol bol.

Füs’üm, herkesin durumu farklı tabi. Neva’ya da hep aile bireylerimiz baksaydı bir yerlerde arızalar çıkardı mutlaka. Şimdi böyle kırk yılda bir olunca pek kıymetli oluyor, naparsın : )

KUZEY TAN dedi ki...

Annesi hep tek olmuyor değil mi doğru? Kimi zaman başabaşa kalmak, kimi zaman kalabalık istiyoruz. Neva, seni seviyoruz.

Deli Anne dedi ki...

Benim de hasretini çektiğim şeydir bu. Çocuklar böylr büyümeli evet.. Bit köy lazımmış sözünü duyduğumdan beri tokat yemiş gibiyim zaten. Ne mutlu, gene de gelebilenleriniz var.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...