25 Haziran 2009 Perşembe

el sallarken...



Evden dışarı çıkınca geriye dönüp bakmak ve pencereden el sallayıp beni yolcu eden annemi görmek ne büyük huzurdu çocukluğum ve ilk gençliğim boyunca. Annem nereye gidersek gidelim beni de, erkek kardeşimi de, babamı da hep pencereden el sallayarak uğurlardı. Sonra ben Amerika’ya gittim, dönüşte onlar Ankara’da kaldı ben İstanbul’a yerleştim ve yaklaşık 11 senedir evden çıktıktan sonra arkama bakıp el sallayacağım kimse olmamıştı. Bugüne kadar...

Bugün ise apartmandan çıkmış hızlı hızlı yürürken birisi arkamdan seslendi. Bir baktım E. Teyze balkonda, kucağında da benim bugün artık 10 aylık koca bir bebek olan kızım, bir coşkuyla el sallıyorlar bana. Nevacık açmış ağzını kocaman kuş gibi çırpıyor kollarını bana kendini göstermek için. Durdum uzun uzuuuuuun el salladım onlara ve o anı beynime kazımak istedim, hiç unutmamak, o anın bana yaşattığı huzuru, mutluluğu, çoşkuyu hep içimde taşımak. Zaman öyle hızla ilerliyor ki çok geçmeden inşallah bu defa ben pencereden el sallıyor olacağım okula giden kızıma.

2 yorum:

Calanon dedi ki...

Muhtesem bir sey degil mi, bir zamanlar icinde buyuyen o kucucuk varligin artik arkandan seslenen, el sallayan, sana sarilan, sevgisini gosterebilen bir varliga donustugune tanik olmak.

O minicik elleri op bizim icin.

olmadık işler peşinde dedi ki...

O artık büyüyor annesi. Dediğin gibi, çok yakında sen de ona el sallamaya başlayacaksın...
Ve sen ona el salladıkça o daha uzaklara gidecek:)
Öpüyorum o pamuk yanaklarından:)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...