20 Aralık 2008 Cumartesi

...



Geçen sene 19 Aralık günü Kurban Bayramı arefesiydi. Sabah erkenden uyandım. O akşam Ankara’dan erkek kardeşim, eşi ve yaklaşık 1.5 yaşındaki yeğenim gelecekti. Benim annem, babam, Kompozit’in anne, babası, kardeşler, yeğenler falan derken hareketli ve eğlenceli bir bayram olacağı belliydi. Ben ise o sıralarda bana çook uzun gelen bir süre boyunca bebek haberinin beklentisi içindeydim. Hareketli bayram günlerinde aklımda kalmasın diye düşündüm ve sabah kalkar kalkmaz bir gün önceden aldığım erken gebelik testini denedim. Bugün hala sakladığım testte minik Nevam silik bir ikinci çizgi olarak beliriverdi. Bunu sadece Kompozit’e çıtlattım ama sonradan hayal kırıklığı olmasın da ikimiz de ölçülü bir sevinç içindeydik. Ben tüm bayramı beklenen adetin hiç başlamaması için dua ederek, çok istediğim halde kimseye birşey söylememeye çalışarak ve biri 3, diğeri 1.5 yaşındaki iki yeğeni mümkün olduğunca kucağıma almamaya çalışarak (her ne kadar sonuncusunda başarılı olamadıysam da) geçirdim. Dün tüm bunların üstünden bir yıl geçtiğini farkettim. Kızım şimdi kucağımda boncuk gibi. Bu gece o uyuduktan sonra akşam yemeğimizi yerken babasıyla heeep onu konuştuk. Bize bu güzelliği yaşattığı için tekrar tekrar Allah’a şükrediyorum.

7 yorum:

kirazsevdasi dedi ki...

Gerçekten Allah bu haberi almak isteyen kimseyi bekletmesin dilerim.
Size nice daha mutlu yıldönümleri :)

Ayse dedi ki...

Allah sizi hic ayirmasin! :) Ne guzel yazmissin, butun yaziyi yuzumde gulumsemeyle okudum... Minik boncugu op benim icin de...

Hülya Çobanoğlu Cinsçiçekçi dedi ki...

gebelik testimi ben de saklıyorum.

yeliz dedi ki...

ben sağlamcı olduğum için eşim 2 farklı gebelik testi getirmişti, o duyguları yazını okuyunca tekrar hatırladım. bloguma bıraktığın yorum için teşekkürler bu arada. Sezeryan sonrasındaki sıkıntılar olduğundan bahsetmişsin, ne gibi şeyler yaşamıştın?

Meltem :-) dedi ki...

Senemcim bu blogu oluştururken bu kadar güzel dostluklar kuracağımı tahmin etmemiştim. Yorum bir nebze içimi rahatlattı, yani her annenin aynı şeyleri yaşadığını unutuyor insan, tek benim başımda gibi geliyor.
Bu arada bir önceki postunda Neva' yı kendi odasına aldığını anladım, ne zamandan beri? Malum bizim bebişer arasında pek gün farkı yok bende bu aralar düşünüyorum odasına almayı ama kararsız kaldım...

siyap dedi ki...

:)) senemcim,ben de başlıksız yazı ve gebelik testini görünce bir an yoksa 2. mi geliyor dedim :)) sonra yazının başını okuyunca anladım böyle birşey olmadığını...

ben de hala o günümü hatırlar ve çok duygulanırım,çok güzel bir his...isteyen herkese Allah nasip etsin.
sevgiler...

Senem dedi ki...

Kirazsevdası, çok teşekkür ederiz. Darısı başınıza diyorum : -)

Ayşe, boncuğu senin yerine öptüm de kokladım da... bir de artık tam ısırmalık kıvama geldi, benden söylemesi : -)

Hülya, birçok anne gebelik testini saklıyor sanırım. İnsan atmaya kıyamıyor valla.

Yeliz, ben aslında çok rahat bir doğum geçirdim. Ancak tabi normal doğumda bebek doğmadan acı çekiyorsuni sezaryende ise doğumdan sonra ne de olsa ameliyat ve dikiş ağrıların oluyor ama aslında sen bebeğinle ilgileniyor olmak istiyorsun o anda. Doğum sonrasındaki bir hafta da dikiş ağrılarıyla geçiyor (ama kesinlikle dayanılmaz birşey değil). Oysa insan biran önce iyi olup çocuğuna konsantre olmak istiyor. İşte o biraz sinir bozucu. Yoksa benim doğumumda herşey çok yolunda gitti. Dilerim sen de her ne yöntemle olursa olsun çabuk, kolay ve sağlıklı bir doğum yaşarsın. (http://cikolatalipasta.blogspot.com/2008/09/bu-blogu-atktan-ok-ksa-bir-sre-sonra.html)

Meltem merhaba. Blog arkadaşlıkları ve paylaşımları gerçekten de muhteşem. Yalnız olmadığımızı bilmek çok rahatlatıcı. Bu arada biz Neva’yı doğduktan bir hafta sonra kendi odasına aldık çünkü Neva sepette bir türlü rahat edemedi. Yatağını daha çok sevdi. Bazen acaba yalnız hissediyor mudur odasında diye düşünüyorum ama orada daha huzurlu uyuyor sanki. Ama tabi bir de bizim evimiz çok küçük ve odalarımız yanyana. Neva daha gık demeden ben yanında olabiliyorum. Sen de Tolga’yı odasına geçireceksen fazla geciktirme derim. 6. aydan sonra bebekler alışkanlıklarına daha çok bağlanıyorlarmış.

Siyapcım, aman diyim :- ) Gerçi ikinci bir çocuk istiyoruz ama henüz bu haber için çok erken : -)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...