8 Haziran 2008 Pazar

düşünceler


Geçtiğimiz haftalarda bizim miniğin hareketlerinde bir azalma, yavaşlama oldu sanki. İki gün moralım bozuk dolaştim, keyfim kaçtı, abartmamaya çalışarak küçük felaket senaryoları kurdum kafamda. Oysa başkası yapsa “ne kadar yersiz bir endişe” der kızarım. Meğer bizim kız çok daha güçlü hareketlerle varlığını hissettirmek için enerji toplamaktaymış. Son bir haftadır falan karnımın içinde bir minik kuzu oradan oraya koşturuyor. Artık o incecik narın kemikleri de elime geliyor oradan oraya süzülürken. Onun o küçücük vücudunu avcumda, içimde hissetmek, hatta hareketlerine gözlerimle tanık olmak iyice heveslendirip heyecanladırıyor beni.

Bu aralar sık sık anne karnında olmak nasıl birşey acaba diye düşünürken buluyorum kendimi. Orada mutlu, huzurlu, güvende hissediyor mudur şimdi diye soruyorum. Daha da önemlisi ona mutlu, huzurlu, güvenli bir yuva sunabilecek miyiz acaba? Bir de kulağa komik de gelse aklımdaki en temel sorulardan birisi şu: "insanın annesinin ben olması nasıl bir duygu acaba?" Bugüne dek birçok toplumsal rol üstlendim ama çok değil birkaç ay içinde hayatımdaki en önemli ve en çok beklediğim rolü üstlenmeye hazırlanıyorum. Heyecan, şaşkınlık, tedirginlik, merak ve heves... bebeğimizin gelişi yaklaştıkça hepsi gitgide artıyor.

4 yorum:

Calanon dedi ki...

Iste anneligin en cok uyesinin oldugu klube seni de aldik simdiden demek ki; Endise Klubu. Hosgeldin.

Saka bir yana, ben de gizli gizli merak ediyordum neden yazmiyorsun diye, iyi haberlere sevindim.

Ben de hamileligim boyunca telaslanmistim; bugun yeterince hareket etmedi vs diye, sonra sacma oldugunu dusunmeme ragmen saymaya baslayinca gormustum ki ben gunun ve isin telasindan unutuyormusum ne kadar cok oldugunu tekmelerin. Ayrica unutma, buyudukce yer darligindan da biraz azaliyor hareketler.

Cok iyi bir anne olacagindan eminim, ama bunun kendi icinizdeki sorgulamasi anladigim kadari ile bir omur boyu bitmeyecek bir sey her anne icin, ozellikle de ilk baslarda cok yogun.

Her seyin cok guzel olmasi dilegiyle...

esin ve ömer dedi ki...

çikolatalı pasta ,tam 10 dakikadır anneliği nasıl tarif edebilirim diye düşündüm ama bulamadım,bu his sadece yaşanılır.
Herşey kendiliğnden oluyor ,bebeğin dünyaya geldiği andan itibaren herşey değişiyor ,sen ,eşin ,evliliğin çevren ,işinin anlamı vs vs.
Herşey daha da anlamlanıyor,bazı şeyler çok zorlaşıyor ve kendine ait yaşam alanın çok uzun bir zmaan olmuyor.Benim hala yok ,tabii bloğuma yazı yazdığım zamanlar hariç :)
Ama herşeye değerler:)

siyap dedi ki...

eminim bebişin senin çocuğun olmaktan dolayı çok mutlu olcaktır.çünkü her çocuğa kendi annesi-babası birer kahraman oluyor...o seni görüp taklit edecek ve sen onun özeli olacaksın.tabiki öncelikle de dileğim ne olursa olsun hepimiz anneliğin hakkını tam anlamıyla verebiliriz umarım...

endişelenmen farklı duygulara kapılman çok normal ben hala bazen kendimi bu soruların içinde bulabiliyorum...sevgileeer...

Çikolatalı pasta dedi ki...

Calanon, haklisin galiba, ben de tum annelerin ister istemez uyesi olduklari Endise Klubu’ne katildim bile. Umarim bebek dogduktan sonra cok fazla pimpiriklenip de cocugu bunaltmam. Ustelik oyle cocugunun cok ustune dusenlere de sinir olurum, insallah kendim oyle olmam.:) Bu arada senin de oglusunla maceranizin nasil basladigini gun gun okumustum blogunda. Bastaki endise ve heyecanlarin yerini nasil yogun bir sevgiye biraktigini da orada bir kez daha gordum. Cok guzel cok!!!

Esincim, hayatimin ne kadar cok degisecegini simdiden hayal bile edemiyorum. Hamileligim cok rahat gectigi icin su anda kadar hayatimi hemen hemen hic etkilemedi, sanki boyle de devam edecekmis gibi geliyor ama sanirim bundan 3 ay sonra bambaska bir yasantinin icinde bulacagim kendimi. Ama zaten ben bu degisikligi coook bekledim, o yuzden de cok mutluyum :)

Siyap, cok tesekkur ederim iy dileklerin icin. Pamus gibi guleryuzlu olur insallah bizim kizimiz da. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...