18 Ocak 2008 Cuma

destek

Bu blogu açmanın ne kadar doğru bir karar olduğunu görüyorum gün geçtikçe. Zor zamanlarda bu sayfa üstünden verilen destek, benzer hikayeler, hikayeler hiç benzemese de paylaşılan hisler öyle kıymetli, öyle cesaretlendirici ki.

İçimdeki minik kalp ve ben iyiyiz. En son salı günü doktorumuza gittik yine. Doktorum her hafta görmek istiyor bizi. Böyle her hafta ultrasona girmek bebek için zararlı mı emin olamıyorum ama her gittiğimde onu orada görmek, kalbinin atışını dinlemek beni öyle rahatlatıyor ki fazla sorgulamıyorum. Bebeğimiz 5 mm den 9 mm ye terfi etmişti en son gittiğimizde, yanı düzenli olarak büyüyor. Kalp atışları hızlanmış ve düzenli, herşey yolunda görünüyor. Ancak hala rahimde bir kan birikintisi duruyor ve onun bir şekilde ya vücut tarafından emilmesi ya da atılması gerekiyor. O kan ortadan kaybolana kadar da düşük riski devam ediyormuş, doktorum evden fazla çıkmamamı, mümkün olduğunca çok dinlenmemi tavsiye etti yine. Ben de mümkün olduğunca bu tavsiyelere uymaya çalışıyorum. İnsanın hasta hissetmezken evde oturup olabildiğince fazla dinlenmesi de zor birşey.

Herşeye rağmen bugün saat 15:00 de Boğaziçi Üniversitesi’ndeki Arundhati Roy’un konuşmasına gittim. Roy, Hrant Dink İnsan Hakları ve İfade Özgürlüğü Konferansı çerçevesinde “Çekirgeleri Dinlemek” diye uzun, yoğun ama bir o kadar da etkileyici bir konuşma yaptı.

2 yorum:

Vanilla ~ dedi ki...

çok şükür iyiymişsiniz ikiniz de =)
inşallah hep böyle devam eder..nasıl bişeydir o kalp atışalarını duymak hep merak etmişimdir :D

Pıtırcık dedi ki...

Haberler iyi:) kendini hasta hissetmesende çok yorulmamaya çalış lütfen ,hem bloguda ihmal etme olur mu? hep iyi haberler okumak istiyorum ona göre:)

Sevgiler

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...